Dziady cz. III

Sc. 1-5Sc. 6-9Int./Char.Plan/Mini Wielka Improwizacja Konrada analiza

EPOKA

Romantyzm

BIOGRAFIA AUTORA

Adam Mickiewicz to poeta romantyczny, żył i tworzył w latach 1798-1855. Urodził się w Zaosiu koło Nowogródka na Litwie. Był studentem Uniwersytetu w Wilnie, studiował na wydziale humanistycznym. W 1817 roku założył Towarzystwo Filomatów- miłośników wiedzy. Było to tajne, patriotyczne koło samopomocy koleżeńskiej. W 1819 roku ukończył studia i przeniósł się do Kowna, podjął pracę nauczyciela szkoły średniej. W 1822 roku ukazał się w Wilnie pierwszy tom poezji Mickiewicza „Ballady i romanse”, a rok później „Poezje” z II i IV cz. „Dziadów” oraz z powieścią poetycką „Grażyną”. Wraz z kolegami z dawnego Towarzystwa Filomatów w roku 1823 był prześladowany a w roku 1824 zesłano go w głąb Rosji.

W 1826 roku powstały tam „Sonety krymskie” a w 1828 „Konrad Wallenrod”. W 1829 roku dzięki pomocy przyjaciół w zdobyciu paszportu i ostrzeżeniu go o grożącym aresztowaniu ucieka za granicę, do Niemiec, a potem do Włoch. Po klęsce powstania listopadowego w 1830 roku, którą przeżywał w Wielkopolsce, przeniósł się wraz z Wielką Emigracją do Paryża. W Dreźnie powstała III cz. „Dziadów” w 1832 roku. W 1834 roku ukończył i wydał „Pana Tadeusza”. Zajmował się publicystyką, pisał wiersze, wykładał jako profesor literatur słowiańskich w College de France. Współtworzył pismo paryskie „Trybuna Ludów”. Zmarł w Konstantynopolu, prawdopodobnie na cholerę.

GENEZA DZIEŁA

Utwór powstał w 1832 roku. Jest kontynuacją cyklu trzech dramatów (cz. II i IV powstałych w 1823 r.). Tytuł ma związek z pogańskim obrzędem święta zmarłych na Białorusi. Lud spotykał się na cmentarzach i wywoływał dusze zmarłych. Przygotowywał poczęstunek, karmił i poił zmarłych. Ceremonię prowadził guślarz.

BUDOWA UTWORU

Przedmowa Mickiewicza, dedykacja przyjaciołom; jeden akt a w nim dziewięć scen, “Prolog” i “Ustęp”, który zastępuje drugi akt. Brak zachowania zasady trzech jedności miejsca, czasu i akcji. Są sceny realistyczne i fantastyczne. Pojawiają się postaci fantastyczne, diabły i anioły. Utwór ma kompozycję otwartą. Oznacza to, iż nie poznajemy losów bohatera, możemy się ich domyślać. To jedna z cech dramatów romantycznych.

CZAS I MIEJSCE AKCJI

Czas akcji rozpoczyna się w “Prologu” 1 listopada w 1823 r., kiedy to Mickiewicz wraz z przyjaciółmi brał udział w procesie polskich patriotów. Ostatnia scena “Ustęp” – rozgrywa się w 1824, zatem czas trwania akcji przekracza rok. Miejsc akcji jest kilka: Wilno – cela klasztoru bazylianów przerobionego na carskie więzienia, wieś pod Lwowem, Warszawa, cmentarz, Petersburg, Rosja.

BOHATEROWIE

Główni: Konrad, ksiądz Piotr i Senator

Drugoplanowi: Ewa, Kapral; więźniowie, młodzież więziona przez policję carską: Jakub – Jakub Jagiełło, Adolf – Adolf Januszkiewicz, Żegota – Ignacy Domejko, Tomasz – Tomasz Zan, Feliks Kółakowski, Jan Sobolewski, Cichocki, Janczewski, Jan Rollison, Wasilewski, Zenon Niemojewski, Wysocki, Adam Gurowski, Ludwik Nabielak. Ponadto Rollisonowa, Kmitowa, Bestużew; stronnicy Senatora: Doktor, Bajkow, Pelikan; goście salonu warszawskiego – Niemojewski, arystokracja i generalicja, literaci; goście balu u Senatora – literaci, oficerowie, damy; Guślarz, widmo, kobieta. Także postacie fantastyczne: aniołowie, archaniołowie, widma, diabły, głosy diabłów i duchy.

Sc. 1-5Sc. 6-9Int./Char.Plan/Mini Wielka Improwizacja Konrada analiza

Skomentujesz?