Epoki literackie, analizy wierszy, poradniki, słownik, piosenki

streszczenie

Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK

Autor: Jakub Grimm

Gatunek: bajka
Miejsce akcji: Na dalekim wschodzie
Bohaterowie: Rózia (Kopciuszek), zła macocha, dwie przybrane siostry, książę Krasnolicy, król Ćwieczek, Baba-Dziwo czarnoksiężniczka.
Za górami, za lasami, na wsi mieszkał Kopciuszek (Rózia), a wraz z nim zła macocha i dwie przybrane siostry. Cały czas tylko stroiły się i bawiły, a Kopciuszka traktowały jak służącą. Matce brakowało pieniędzy na nowe ubrania, buty  i u córek wywoływało to zły humor, więc zaczęły się znęcać nad Kopciuszkiem.
Rózia była bardzo ładną i zgrabną dziewczyną. Od kopcia (sadze z pieca), jaki czernił jej buzię przez ciągłe przebywanie w kuchni, siostry przezwały ją Kopciuszkiem i nazwa ta się z nią zrosła. Rózia sama zapomniała własnego imienia, ale nie godziła się z losem służącej. Miała  złote serce, z pokorą znosiła przykrości. Opiekowała się też domowymi zwierzętami.
Czarodziejska wróżka – Baba-Dziwo potajemnie zajmowała się Kopciuszkiem. Któregoś  dnia miał odbyć się festyn na królewskim dworze. Król Ćwieczek zorganizował bal dla  syna. Krasnolicy miał sobie znaleźć ukochaną podczas balu. Przy wysyłaniu zaproszeń na festyn nie pominięto macochy i córek.

Selena Gomez - jako kopciuszek

Selena Gomez

Kopciuszek musiała zostać w domu, ponieważ macocha jej nie wzięła na bal a siostry z niej kpiły i kazały wybierać mak z popiołu. Gdy już wszyscy pojechali na bal, gołębie pomogły wybrać z popiołu mak, a Baba-Dziwo wyczarowała dziewczynce piękną suknię i pantofelki wysadzane diamentami. Powiedziała, że o północy to wszystko zniknie i przywróci jej stary wygląd. Wysłała ją na bal z tą przestrogą, aby wyszła z pałacu przed północą.
Tak też się stało. Rózia poszła na bal pięknie ubrana przez wróżkę. Gdy weszła do pałacu, Książę się na nią popatrzał. Następnie poprosił ją do tańca i z nikim się nie bawił, tylko z nią. Czas szybko mijał i zbliżała się północ.
Dziewczyna przypomniała sobie zapowiedź wróżki i chciała natychmiast uciec z pałacu. Tak szybko pobiegła bez pożegnania, że zgubiła pantofelka na schodach.
Książę wybiegł za nią i wziął pantofelek, ale Kopciuszka nie dogonił.
Przez następne dni królewski goniec jeździł po całym miasteczku od domu do domu w poszukiwaniu właścicielki bucika. W pewnym momencie zapukał do domu Kopciuszka. Wszystkie panie przymierzały pantofelka bez skutku. Na żadną z nich nie pasował, a obie siostry chciały zostać żonami królewicza.  Goniec zauważył także Rózię i nakazał przymiarkę. Okazało się, że pantofelek pasuje na nogę Kopciuszka. To ona była tą tajemniczą panienką, z którą Książę tańczył na balu w pałacu. Oświadczył się jej później. Żyli długo i szczęsliwie.

Kopciuszek” to bajka o uczciwości i pracowitości, skromności człowieka. Są to cechy pozytywne bohaterki, które zasługują na pochwałę i nagrodę. Natomiast macocha i jej córki to postacie godne krytyki. Zajmowały się tylko sobą, były zarozumiałe i zawistne. Z nikim się nie liczyły i nie miały szacunku dla Rózi. To z tego powodu przegrały, a zaszczyty i wspaniała nagroda w postaci miłości Księcia stała się udziałem Kopciuszka. W każdej bajce wygrywa zawsze dobro.

Zobacz film

Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK
Oprac. Cz. 1-2 Cz. 3-5 Cz. 6 Int./Char. Plan

INTERPRETACJA

Jest to powieść psychologiczna i obyczajowa. Wątkiem wiodącym są losy Rodiona Raskolnikowa i historia jego zbrodni. Po raz pierwszy poznajemy sposób myślenia zbrodniarza, który zabija dwie osoby. Przez miesiąc układa plan i szczegóły zabójstwa. W końcu doprowadza swój czyn do końca i przypadkowo zabija Lizawietę, czego nie planował. Uzasadniając swoje postępowanie wypowiada szereg myśli, głównie pasożytniczy charakter życia Alony, lichwiarki, znienawidzonej staruchy żyjącej z nieszczęścia innych ludzi. Za zrabowane kobiecie pieniądze Rodia chciałby uszczęśliwić ludzi biednych.Po zbrodni poznajemy także proces wewnętrznego strachu i dochodzenia do próby oddania się w ręce sprawiedliwości. W końcu bohaterowi pomaga wyznać prawdę Sonia, późniejsza ukochana i towarzyszka niedoli na zsyłce. Gdyby nie ona, Rodion nie przyznałby się do zbrodni i nie poniósłby kary. Uważał swoje postępowanie za usprawiedliwione, gdyż nie zabił Alony dla pieniędzy, lecz chciał naprawiać świat.
Drugim wątkiem są sprawy obyczajowe i realia życia w XIX-wiecznej Rosji. Poznajemy losy siostry Rodiona, guwernantki oskarżonej przez swoich pracodawców, o uwiedzenie Swidrygajłowa. Jego żona, Marfa Pietrowna odkrywszy prawdę, zrehabilitowała dziewczynę wśród znajomych. Poleciła ją także swojemu kuzynowi Łużynowi, który zaproponował Duni ślub. Czynił to nie z miłości, ale z wyrachowania. Wątek Duni zakończył się szczęśliwym małżeństwem z kolegą Rodiona Razumichinem.

CHARAKTERYSTYKA POSTACI

Rodion Raskolnikow – zdolny młodzieniec, były student prawa, idealista próbujący ratować świat, dokonując selekcji ludzi i mordując “tych złych”. Ich uosobieniem jest w jego mniemaniu Alona Iwanowna, stara lichwiarka, bardzo skąpa i nieludzka dla swojej przyrodniej siostry Lizawiety. Każda ideologia stosująca narzędzie zbrodni do rozwiązywania problemów jest zła, a zachowanie Rodion zasługuje na potępienie. Niezależnie od tego, jakimi przesłankami kierował się Raskolnikow, zabił dwie osoby i powinien ponieść za to karę. Nawet na zesłaniu i katorżniczej pracy przez pierwsze 1,5 roku wewnętrznie nie miał wyrzutów sumienia. Wręcz przeciwnie, wyrzucał sobie, iż przyznał się do zbrodni, chociaż policja nigdy nie znalazłaby dowodów na jego winę. Zmienił się po chorobie i po tym, jak przestała go odwiedzać Sonia – ona także zachorowała i dlatego nie mogła być przy nim. Gdy w końcu wyleczyła się i odwiedziła Rodiona, zastała całkiem innego człowieka.
Pulcheria Aleksandrowana Raskolnikowa – matka Rodiona, bardzo wyrozumiała dla swoich dzieci, wciąż dbająca o ich życie, wrażliwa na los Rodiona wysyłała mu pieniądze, chociaż sama żyła bardzo ubogo. Przybyła do Petersburga wraz z Dunią i przeżyła załamanie po tym, jak Rodion oświadczył, że żegna się nią na jakiś czas i po wyjściu na jaw jego zbrodni. Umarła podczas podczas pobytu Rodiona na zesłaniu, o czym dowiedziała się z listu od Duni Sonia i przekazała tę wiadomość Rodii. Nie zrobiło to na nim wrażenia.
Sonia (Zofia) Marmieładow – niespełna 18-letnia dziewczyna skazana przez los na bycie prostytutką. Mimo tej haniebnej dla kobiety pracy polegającej na sprzedawaniu swego ciała, Sonia była uosobieniem dobra. Zakochałą się w Rodionie, przystojnym bezrobotnym studencie, któy ujął ją swoją dobrocią, gdy ojciec Soni a potem macocha Katarzyna zmarli. Podążyła za Rodionem na Sybir, w jego przyznaniu się do winy miała największy udział.
Dunia (Awdotia) Romanowna Raskolnikowa – siostra Rodiona, mądra i wykształcona, pracująca jako guwernantka u Swidrygajłów, padła ofiarą intrygi swego pana, który zakochał się w niej do szaleństwa. Podczas jej wizyty w Petersburgu Swidrygajłow przybył tam, aby ją szantażować i zniewolić. Nie uległa mu jednak. Była wspaniałomyślną siostrą wspomagającą edukację brata. Wraz z matką żyły bardzo skromnie i wysyłały do Petersburga pieniądze dla Rodiona. Jest to dziewczyna uczciwa i skromna, zakochała się w koledze Rodiona Dmitrze Razumichinie, a potem wzięli ślub.
Dymitr Prokoficz Razumichin – przystojny i mądry młodzieniec, kolega z okresu studiów Rodiona, podobnie biedny jak on. Rodion odnowił znajomość z nim po zabójstwie lichwiarki, a Dymitr widząc, w jakim jest stanie opiekował się nim. Dorabiał na każdy sposób, Rodionowi zaproponował tłumaczenia tekstów, z czego także i on utrzymywał się. Za przesłane przez Pulcherię, matkę Rodiona ruble, zakupił koledze nowe ubranie i jedzenie. Po przyjeździe do Petersburga matki i siostry Rodii, zaopiekował się także nimi, ulegając urokowi Duni. Ożenił się później z Dunią i został szwagrem Raskolnikowa przebywającego wówczas na katordze.
Arkadiusz Swidrygajłow – to około 50-letni mężczyzna reprezentujący bogatszą klasę ziemiańską. Ożenił się z Marfą Pietrowną dla pieniędzy. Oświadczył jej po ślubie, iż nie zamierza rezygnować z przyzwyczajenia zaspokajania swoich potrzeb seksualnych z innymi kobietami. Zakochał się do szaleństwa i bez wzajemności w Duni, guwernantce, którą zatrudnił dla swojego dziecka. Nie powiedział prawdy żonie, czym naraził Dunię na utratę pracy i honoru. Po śmierci Marfy, którą prawdopodobnie otruł, przybył do miasta, aby spotkać się z Dunią. Popełnia samobójstwo w Petersburgu, po tym, jak jego miłość i pieniądze definitywnie odrzuciła Dunia. Przed śmiercią daje Duni 3 tys. rubli jako zapis w testamencie od żony, wspomaga Sonię i dzieci Katarzyny Marmieładow, umieszczając je w sierocińcach.
Piotr Pietrowicz Łużyn – 45-letni bogaty prawnik, krewny Marfy Swidrygajłow, poprosił o rękę Dunię. Z rozmowy z Rodionem dowiadujemy się, iż wolał wziąć biedną dziewczynę, aby ta przez całe życie była mu wdzięczna za luksus, jakim ją otoczy i będzie. Jest to człowiek bez skrupułów wykorzystujący swoją przewagę społeczną.
Alona Iwanowna – to niewysoka i drobna kobieta, która Rodion określa mianem staruchy. Zajmuje się lichwą, czyli pożyczaniem pieniędzy pod zastaw na bardzo wysoki procent. Dlatego też i z powodu złego stosunku do przyrodniej siostry Lizawiety, której nie zostawiła wiele w testamencie, wszystko przepisała na monastyr, Raskolnikow postanowił ją zabić.
Lizawieta Iwanowna – przyrodnia siostra Alony, wysoka i smukła, bardzo pracowita i miła dla wszystkich, uczynna i podporządkowana siostrze, u której mieszka, służąc jej we wszystkich czynnościach. Ginie z ręki Rodiona, wróciła do mieszkania, podczas gdy Raskolnikow dokonywał zbrodni Alony.Siemon Zachary Marmieładow – mężczyzna po 50-tce, były radca tytularny i poważany urzędnik, który rozpił się i stoczył. Po śmierci żony, mając córkę Sonię, ożenił się z Katarzyną. Niestety, przyniósł jej same zmartwienia, ponieważ wszystkie pieniądze przepijał, a potem nawet brał pieniądze od Sonie, skazanej przez niego i biedę na nierząd. Ginie pijany potrącony przez dorożkę.
Katarzyna Iwanowna Marmieładow – druga żona Marmieładowa, macocha Soni, matka trójki dzieci z poprzedniego małżeństwa, wysoka i wychudzona, wyniszczona chorobą płuc, ciężko pracująca. Pochodziła z dobrego oficerskiego domu, była wykształcona i tego chciała dla swoich dzieci. Podczas stypy po mężu wpada w szał, kłóci się z właścicielką kamienicy, która chce ją eksmitować. W końcu dostaje pomieszania zmysłów, zabiera dzieci na ulicę, aby śpiewały wraz z nią i w ten sposób zarabiały na chleb. Przerażona podczas ucieczki przed policją pada na twarz i dostaje krwotoku. Umiera w mieszkaniu Soni, w ostatnich słowach prosząc ją o opiekę nad swoimi dziećmi.
Andrzej Siemionowicz Lebiezatnikow – jeden z lokatorów kamienicy, w której mieszkali Marmieładowowie. Stronnik komunistów i ślubów cywilnych, uznawany za niemądrego. Wynajął pokój Łużynowi, gdy ten był w Petersburgu. Podczas stypy po Marmieładowowie staje po stronie Soni i wyjaśnia, że to Łużyn wepchał jej do kieszeni banknot 100-rublowy, niesłusznie oskarżając ją o kradzież. Demaskuje go i wyrzuca z mieszkania.

Oprac. Cz. 1-2 Cz. 3-5 Cz. 6 Int./Char. Plan
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK
R. 1-6 R. 7-15 R. 16-23 R. 24-32  Int./Char.

INTERPRETACJA

Jerozolima (aktualnie, Izrael)

Jerozolima (aktualnie, Izrael)

Jest kilka wątków interpretacyjnych powieści Bułhakowa.
Pierwszy mówi o tym, iż „Mistrz i Małgorzata” ukazuje upadek moralny systemu totalitarnego. Panuje w nim tajna milicja, a sąsiad donosi na sąsiada. Niektóre grupy społeczne są uprzywilejowane, a inne cierpią nędzę. Kierownictwo Varietes to ludzie zepsuci moralnie wykorzystujący stanowiska dla uzyskiwania własnych celów. Osoby twórcze i niezależne intelektualnie, niewygodne i nieposłuszne usuwa się na margines życia społecznego, a nawet eliminuje. Jest to świat ateistyczny, w którym rozmowy o Bogu kierują się zawsze w stronę pozbycia się religii z życia. Przykładem człowieka niszczonego przez system jest mistrz, który odważył się napisać dzieło chwalące Jezusa. Ponadto społeczeństwo Moskwy żyjące w “najlepszym systemie” często zachowuje się niemoralnie. Nie ma tam prawdy ani sprawiedliwości, dlatego wszystko łatwo demaskuje wprowadzony do powieści diabeł. Może on być symbolem świata zepsutego i właśnie wybiera Moskwę na miejsce corocznego balu, ponieważ jest to miejsce wyjątkowo zdemoralizowane.

Wprowadzenie postaci fantastycznych ukazuje ogrom zniszczeń moralnych systemu, obnaża ludzkie słabości, szczególnie świata rządzących i uprzywilejowanych grup (pisarzy, kierowników, dyrektorów). Najważniejsza dla człowieka wolność to w powieści podporządkowanie się wytycznym organizacji Massolitu lub innych. Człowiek jest zniewolony przez system i nie może być wolny, myśleć samodzielnie. Jest niewolnikiem ideologii, partii i aparatu władzy.

Drugim wątkiem powieści jest sprawa dobra i zła, winy i kary ukazana we fragmentach z Piłatem w roli głównej i sprawą Jeszui. Historię tę opowiada Woland, ale jest ona treścią także powieści mistrza. Sam fakt relacjonowania wydarzeń przez diabła stawia go na równi z Bogiem. Jest on przeciwieństwem Boga i musi istnieć. Wierząc w świat boski, trzeba pamiętać zatem i o złu tkwiącym w ludziach. Skoro Woland opowiada zdarzenia z czasów Jeszui Berliozowi i Bezdomnemu, to znaczy, iż one miały miejsce. Dowodem jest istnienie Wolanda i sama relacja. Istnienie szatana dowodzi istnienia Boga, które negują literaci. Mistrz nie boi się mówić własnej prawdy i dlatego ponosi karę od ludzi w postaci odosobnienia. Od Boga zaś otrzymuje nieśmiertelność. Decyzję o tym przekazuje mu Woland. Bóg wybacza ludziom grzechy i nie karze ich cierpieniem. Podobnie mistrz uwalnia od cierpienia Piłata, a Małgorzata Friedę. Dobro zawsze zwycięża, skrucha i żal ratuje winnych od kary.

Arbat Moskwa

Arbat – dzielnica Moskwy

Oba wątki mają wymowę uniwersalną. Niezależnie od miejsca i czasu powieściowego kwestie dobra i zła, upadku moralnego człowieka, zniewolenie go przez system są zawsze aktualne.

CHARAKTERYSTYKA

Mistrz – mężczyzna w średnim wieku, pisarz poświęcający się pracy nad powieścią o Piłacie, skrytykowany popadł w apatię i został zamknięty w szpitalu psychiatrycznym. Jest zakochany w Małgorzacie. Fascynuje go postać Jezusa. Wraz z Małgorzatą pracują nad powieścią o ostatnich chwilach jego życia. Mistrz i Małgorzata są podobni do bohaterów „Fausta” Goethego. Odchodzą do innego wymiaru, aby tam cieszyć się spokojem wiecznym. Po drodze uwalniają Piłata.
Małgorzata – dojrzała kobieta, zamężna, jednak zdradza męża z mistrzem, jest w nim zakochana i pomaga m u w pracy nad powieścią. Aby ratować ukochanego sprzedaje się diabłu, staje się wiedźmą, lata na miotle i pełni honory gospodyni balu u szatana.
Woland – główny szatan, ubrany jak dżentelmen o nienagannych manierach, był naocznym świadkiem procesu Jeszui i jego niewinnej śmierci. Przekazuje te wiadomości Bezdomnemu i Berliozowi.
Kurowiow (Fagot) – diabeł, wysoki, chudy, w kraciastym ubraniu, służy Woldanowi we wszystkim, potrafi dokonywać wielu sztuczek, o których przekonali się widzowie Varietes.
Azazello – diabeł, niski i bezwzględny, brzydki rudzielec z kłem potrafiący przemieniać się i przebierać.
Abbadon – śmierć.
Hella – naga, ruda wiedźma, kokietka.
Berlioz – Michał Aleksandrowicz Berlioz (40l.), poeta i pisarz, członek Massolitu, zrzeszenia literatów rosyjskich.
Behemot (kocur) – dobrze i posłusznie służy swemu panu Wolandowi – jest diabłem.
Bezdomny – Iwan Nikołajewicz Ponyriow, młody poeta, członek Massolitu, zrzeszenia literatów rosyjskich.
Lichodiejew – dyrektor Varietes.
Jeszua – wędrowiec, filozof uważający wszystkich ludzi za dobrych, za podburzanie przeciwko cesarzowi skazany na śmierć przez Sanhedryn i Piłata. Kocha ludzi i nawet w obliczu śmierci nie zmienia swoich poglądów, wybacz swoim oprawcom.
Piłat – procurator, namiestnik cesarza w Jeruszalaim, nie widział przewinienia godnego kary śmierci u Jeszui, a jednak przychylił się do życzenia Kajfasza i skazał Jeszuę na śmierć.

R. 1-6 R. 7-15 R. 16-23 R. 24-32  Int./Char.
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK
Akt 1-2 Akt 3-5 Int./Char. Plan/Mini

INTERPRETACJA

Makbet” to dramat ukazujący człowieka, ludzi żądnych władzy. Makbet na początku jest wielkim i oddanym Dunkanowi oraz Szkocji rycerzem. Walczy dzielnie z najeźdźcą i zdobywa zaszczyty, uznanie i szacunek wśród ludzi i rycerstwa.Gdy jednak dowiedział się od czarownic, że zostanie władcą, coś w nim pękło. Wydaje się, iż narodziła się w nim właśnie żądza władzy. Skoro spełniły się dwie przepowiednie czarownic, został tanem Glamis i Kawdoru, to dlaczego nie miałby zostać królem. Bardzo zmartwiło go nominowanie na następcę Dunkana jego syna Malkolma. W dodatku jego żona zaczęła na niego naciskać, aby wykorzystał okazję, gdy Dunkan będzie gościł w ich zamku. Przypominała tutaj Ewę, która skusiła Adama, aby zjadł jabłko z zakazanego drzewa. Makbet posłuchał żony, która być może miała więcej ambicji niż on sam. Zapłaciła za to wyrzutami sumienia i obłąkaniem, a także przedwczesną śmiercią.
Dzieło pokazuje, iż żądza władzy jest silniejsza od dobra, wyuczonych konwenansów i praw, od wszelkich innych potrzeb.Z dobrego człowieka może uczynić tyrana, który nie zawaha się mordować innych, często drogich sobie ludzi, aby tylko nie oddać nikomu jej części. Ponadto widzimy, iż zbrodnia, zło, pociąga za sobą kolejne zło. Makbet zlecał zabójstwa swoich wrogów mogących podejrzewać prawdę lub nieprzychylnych mu. Tyranizował otoczenie, wielu musiało uciekać z kraju przed jego zemstą i nienawiścią. W chęci posiadania władazy przypomina Kreona z “Antygony” Sofoklesa. Makbet jest negatywnym przykładem człowieka zapatrzonego w siebie i chcącego za wszelką cenę osiągnąć sukces. Pochwały i awans społeczny nie wystarczały mu.

CHARAKTERYSTYKA POSTACI

Dunkan – król szkocki, człowiek bardzo dobry dla poddanych i spolegliwy, hojny dla rycerzy, nie żałuje im swojego majątku i słów uznania za wielkie czyny, ufny.
Malkolm – syn Dunkana, który ucieka do Anglii, aby tam szukać pomocy i wrócić potem po tron, odważny i otwarty, w rozmowach z Makdufem widać jego wielką fantazję i chęć walki z Makbetem.
Makbet – jako poddany Dunkana był wzorem rycerza i człowieka, po morderstwie króla był tyranem i zbrodniarzem.
Lady Makbet – kobieta zdecydowana, za wszelką cenę pragnie władzy dla męża i pośrednio dla siebie. Banko – przyjaciel Makbeta z czasów wspólnych wypraw, dumny, odważny, zdecydowany.
Makduf – wierny rycerz Dunkana, a później jego syna Malkolma, wspaniały dowódca i strateg.
Lady Makduf – kobieta odważna i porywcza, wyklina męża, kiedy ten ucieka do Anglii pozostawiając ją samą z dzieckiem, gdyż grozi im niebezpieczeństwo.
Młody Siward – syn dowódcy wojsk angielskich, odważny, mimo braku doświadczenia stawił czoło Makbetowi i zginął.

Akt 1-2Akt 3-5Int./Char.Plan/Mini

Plan

1. W obozie pod Forres król Dunkan, Malkolm, Donalbein i Lennox rozmawiają z rannym żołnierzem. Król dowiaduje się o zdradzie tana Kawdoru i waleczności Makbeta. Wojska wroga musiały poznać smak klęski. Król Swano błagał o pokój i musi wpłacić do skarbca na Sankt Kolmes 10 tys. dolarów kontrybucji..
2. Makbet z przyjacielem Bankiem wracają lasem do Forres. Spotkane czarownice wróżą Makbetowi wielka przyszłość, ma być tanem Glamis, tanem Kawdoru i królem Szkocji. Z kolei Bankowi zapowiadają, iż będzie on ojcem królów. Makbet wie, iż po śmierci Sinela został tanem Glamis, ale nic nie wie o Kawdorze. Czarownice jednak znikają.3. Rosse oznajmia, iż król za podwójne zwycięstwo mianuje Makbeta tanem Kawdoru. Banko zauważa, iż diablice miały rację.
4. Dunkan ogłasza swego syna Malkolma następcą tronu i księciem Kumberlandu. Zaprasza wszystkich w drogę o Inverness. Makbet śpieszy powiedzieć żonie o nowinach, a także przygotować się na wizytę króla w jego zamku.
5. W Inverness, zamku Makbeta, Lady Makbet czyta list od męża. Napisał on jej o spotkaniu czarownic i swoich przeżyciach. Lady Makbet obawia się, iż jej mąż jest zbyt dobry, aby walczyć o przychylność losu.
6. Przybywa Makbet i potwierdza wizytę króla Dunkana na ich zamku. Ma nazajutrz ruszać dalej. Lady stwierdza, że Dunkan nie zobaczy kolejnego dnia. Namawia Makbeta do odegrania roli dobrego gospodarza.
7. W sali przyjęć Makbet czeka na króla i zastanawia się nad tym, co ma się stać. Jest przecież krewnym króla i jego wasalem. Ponadto jako gościowi Dunkanowi nie powinno się nic złego stać pod jego dachem. Tylko ambicja nakazuje mu tego złego czynu.
8. Makbet nie chce dokonać zamachu na króla, ponieważ jest on dla niego dobry. Żona jednak namawia go, ponieważ on pragnie być królem. Makbet jest odważnym mężczyzną i nie chce postępować niegodnie. Zdaniem lady Makbet był odważnym, kiedy podjął decyzję o zamachu, a nie teraz. Makbet zgadza się, aby dokonać zamachu na Dunkana.
9. Makbet trzyma w dłoni sztylet. Waha się, czy ów oręż jest przedmiotem, czy tylko zjawiskiem, przywidzeniem. Prosi ziemię o to, by nie słyszała jego kroków i by nic nie zdradziło jego zamiarów. Słyszy dzwonek żony i idzie do niej.
10. Lady Makbet chwali się napojem, jaki przygotowała dla wszystkich. Śpią teraz jak zabici. Sama dokonałaby zabójstwa sama, lecz śpiący Dunkan za bardzo przypominał jej ojca.
11. Kiedy wszedł Makbet, powiedział, iż dokonał zabójstwa oraz opowiedział, jak zabijał strażników. Jeden poprosił Boga o litość, drugi powiedział „Amen”. Makbet patrzy na swoje dłonie mordercy i nie może uwierzyć, czego dokonał. Żona prosi, aby nie zastanawiał się nad tym, bo może oszaleć. Mężowi wydawało się, iż słyszy głosy „Nie zaśniesz już więcej!”.
12. Powraca z pokoju króla Makduf z przerażeniem. Obwieszcza śmierć króla i każe Makbetowi i Lennoxowi zaglądnąć do komnaty króla. Sam wzywa wszystkich do podniesienia alarmu. Przychodzi lady Makbet i Banko, dowiadują się o zbrodni.
13. Malkolm i Donelbein, także dowiadują się o śmierci króla, swojego ojca. Pytają, kto go zabił? Makduf odpowiada, iż pokojowcy mieli pomazane krwią sztylety i szaty. Makbet oznajmia, iż z wściekłości pozabijał ich. Lady zasłabła.
14. Zwłoki króla spoczęły w Kolmes-hill. Makduf wyrusza do Fajfu, a Rosse na koronację Makbeta.
15. Dwóm zabójcom Makbet nakazuje zabicie Banka i jego syna Fleance.
16. Zbójcy mordują Banka w lesie tuż niedaleko zamku. Fleance udaje się uciec.
17. Podczas uczty Makbet widzi ducha Banka. Narzeka na Banka, który nie dotrzymał słowa i nie ma go na uczcie. Makbet nie ma gdzie usiąść, jego miejsce zajął duch Banka. Pozostali nie widzą ducha, obawiają się o zdrowie króla.
18. Makbet chce poznać od czarownic swoją przyszłość. Ukazuje się duch w hełmie. Mówią królowi, iż człowiek zrodzony z kobiety nic mu nie może zrobić. Znika. Pojawia się duch Dziecka w koronie z gałęzią w ręce. Mówi Makbetowi, iż póki las Birnam nie będzie walczył przeciwko niemu, nie ma się czego bać.
19. Do Fajf, zamku Makdufa, przybywa nieznajomy posłaniec, który ostrzega lady Makduf przed niebezpieczeństwem pozostawania w Fajf. Po jego wyjściu niebawem wpadają do sali dwaj mordercy i zabijają chłopca. Lady Makduf udaje się uciec.
20. Na zamku Dunzynan lekarz rozmawia z damą. Wypytuje ją o poczynania lady Makbet, która od pewnego czasu zachowuje się bardzo dziwnie, doznał pomieszania zmysłów.21. W zamku Makbet przygotowuje się do walki, chociaż nikogo się nie boi. Wierzy w przepowiednię czarownic o lasie Birnam. Dopóki las nie podejdzie pod Dunzynan, nie ma się czego obawiać. Sługa przynosi jednak złą wiadomość, bo oto pod zamek zmierza 10 tys. angielskiego wojska.
22. Sejton donosi Makbetowi o jego żonie, Lady Makbet zmarła obłąkana.
23. Pojawia się żołnierz z wiadomością, której nie potrafi wypowiedzieć. Wydawało mu się, że las Birnam idzie w ich kierunku. Makbet szaleje z gniewu. Chwyta nawet strażnika za piersi, lecz potem sam spogląda na pole bitwy.
24. Na polu przed walczącym Makbetem pojawia się Makduf. Chce wyzwać Makbeta na pojedynek. Tymczasem Malkolm i Siward zdobyli zamek i są w środku. Wrogowie zamiast walczyć z nimi, walczyli razem z nimi.
25. Makbet ginie z ręki Makdufa. Ginie też w bohaterskiej walce młody Siward.
26. Malkolm w dowód wdzięczności wszystkich tanów i braci walczących u jego boku mianuje hrabiami. Takiego tytułu nie zna jeszcze Szkocja. Cieszy się, iż tyran zginął i jego szalona żona. Wszyscy prześladowani mogą teraz bez obaw wrócić do Szkocji. Wzywa przyjaciół do Skony na swoją koronację.

Mini streszczenie

W obozie pod Forres król Dunkan, Malkolm, Donalbein i Lennox rozmawiają z rannym żołnierzem. Król dowiaduje się o zdradzie tana Kawdoru i waleczności Makbeta. Wojska wroga musiały poznać smak klęski. Król Swano błagał o pokój i musi wpłacić do skarbca na Sankt Kolmes 10 tys. dolarów kontrybucji… Makbet z przyjacielem Bankiem wracają lasem do Forres. Spotkane czarownice wróżą Makbetowi wielka przyszłość, ma być tanem Glamis, tanem Kawdoru i królem Szkocji. Z kolei Bankowi zapowiadają, iż będzie on ojcem królów. Makbet wie, iż po śmierci Sinela został tanem Glamis, ale nic nie wie o Kawdorze. Czarownice jednak znikają.Rosse oznajmia, iż król za podwójne zwycięstwo mianuje Makbeta tanem Kawdoru. Banko zauważa, iż diablice miały rację. Dunkan ogłasza swego syna Malkolma następcą tronu i księciem Kumberlandu. Zaprasza wszystkich w drogę o Inverness. Makbet śpieszy powiedzieć żonie o nowinach, a także przygotować się na wizytę króla w jego zamku.
W Inverness, zamku Makbeta, Lady Makbet czyta list od męża. Napisał on jej o spotkaniu czarownic i swoich przeżyciach. Lady Makbet obawia się, iż jej mąż jest zbyt dobry, aby walczyć o przychylność losu. Przybywa Makbet i potwierdza wizytę króla Dunkana na ich zamku. Ma nazajutrz ruszać dalej. Lady stwierdza, że Dunkan nie zobaczy kolejnego dnia. Namawia Makbeta do odegrania roli dobrego gospodarza. W sali przyjęć Makbet czeka na króla i zastanawia się nad tym, co ma się stać. Jest przecież krewnym króla i jego wasalem. Ponadto jako gościowi Dunkanowi nie powinno się nic złego stać pod jego dachem. Tylko ambicja nakazuje mu tego złego czynu.
Makbet nie chce dokonać zamachu na króla, ponieważ jest on dla niego dobry. Żona jednak namawia go, ponieważ on pragnie być królem. Makbet jest odważnym mężczyzną i nie chce postępować niegodnie. Zdaniem lady Makbet był odważnym, kiedy podjął decyzję o zamachu, a nie teraz. Makbet zgadza się, aby dokonać zamachu na Dunkana. Makbet trzyma w dłoni sztylet. Waha się, czy ów oręż jest przedmiotem, czy tylko zjawiskiem, przywidzeniem. Prosi ziemię o to, by nie słyszała jego kroków i by nic nie zdradziło jego zamiarów. Słyszy dzwonek żony i idzie do niej.Lady Makbet chwali się napojem, jaki przygotowała dla wszystkich. Śpią teraz jak zabici. Sama dokonałaby zabójstwa sama, lecz śpiący Dunkan za bardzo przypominał jej ojca. Kiedy wszedł Makbet, powiedział, iż dokonał zabójstwa oraz opowiedział, jak zabijał strażników. Jeden poprosił Boga o litość, drugi powiedział „Amen”. Makbet patrzy na swoje dłonie mordercy i nie może uwierzyć, czego dokonał. Żona prosi, aby nie zastanawiał się nad tym, bo może oszaleć. Mężowi wydawało się, iż słyszy głosy „Nie zaśniesz już więcej!”. Powraca z pokoju króla Makduf z przerażeniem. Obwieszcza śmierć króla i każe Makbetowi i Lennoxowi zaglądnąć do komnaty króla. Sam wzywa wszystkich do podniesienia alarmu. Przychodzi lady Makbet i Banko, dowiadują się o zbrodni. Malkolm i Donelbein, także dowiadują się o śmierci króla, swojego ojca. Pytają, kto go zabił? Makduf odpowiada, iż pokojowcy mieli pomazane krwią sztylety i szaty. Makbet oznajmia, iż z wściekłości pozabijał ich. Lady zasłabła.
Zwłoki króla spoczęły w Kolmes-hill. Makduf wyrusza do Fajfu, a Rosse na koronację Makbeta. Dwóm zabójcom Makbet nakazuje zabicie Banka i jego syna Fleance. Zbójcy mordują Banka w lesie tuż niedaleko zamku. Fleance udaje się uciec.
Podczas uczty Makbet widzi ducha Banka. Narzeka na Banka, który nie dotrzymał słowa i nie ma go na uczcie. Makbet nie ma gdzie usiąść, jego miejsce zajął duch Banka. Pozostali nie widzą ducha, obawiają się o zdrowie króla. Makbet chce poznać od czarownic swoją przyszłość. Ukazuje się duch w hełmie. Mówią królowi, iż człowiek zrodzony z kobiety nic mu nie może zrobić. Znika. Pojawia się duch Dziecka w koronie z gałęzią w ręce. Mówi Makbetowi, iż póki las Birnam nie będzie walczył przeciwko niemu, nie ma się czego bać.
Do Fajf, zamku Makdufa, przybywa nieznajomy posłaniec, który ostrzega lady Makduf przed niebezpieczeństwem pozostawania w Fajf. Po jego wyjściu niebawem wpadają do sali dwaj mordercy i zabijają chłopca. Lady Makduf udaje się uciec. Na zamku Dunzynan lekarz rozmawia z damą. Wypytuje ją o poczynania lady Makbet, która od pewnego czasu zachowuje się bardzo dziwnie, doznał pomieszania zmysłów.W zamku Makbet przygotowuje się do walki, chociaż nikogo się nie boi. Wierzy w przepowiednię czarownic o lasie Birnam. Dopóki las nie podejdzie pod Dunzynan, nie ma się czego obawiać. Sługa przynosi jednak złą wiadomość, bo oto pod zamek zmierza 10 tys. angielskiego wojska. Sejton donosi Makbetowi o jego żonie, Lady Makbet zmarła obłąkana.
Pojawia się żołnierz z wiadomością, której nie potrafi wypowiedzieć. Wydawało mu się, że las Birnam idzie w ich kierunku. Makbet szaleje z gniewu. Chwyta nawet strażnika za piersi, lecz potem sam spogląda na pole bitwy. Na polu przed walczącym Makbetem pojawia się Makduf. Chce wyzwać Makbeta na pojedynek. Tymczasem Malkolm i Siward zdobyli zamek i są w środku. Wrogowie zamiast walczyć z nimi, walczyli razem z nimi.
Makbet ginie z ręki Makdufa. Ginie też w bohaterskiej walce młody Siward.
Malkolm w dowód wdzięczności wszystkich tanów i braci walczących u jego boku mianuje hrabiami. Takiego tytułu nie zna jeszcze Szkocja. Cieszy się, iż tyran zginął i jego szalona żona. Wszyscy prześladowani mogą teraz bez obaw wrócić do Szkocji. Wzywa przyjaciół do Skony na swoją koronację.

Akt 1-2 Akt 3-5 Int./Char. Plan/Mini
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK




Do wakacji 23.06.2018 r. tylko:
days
2
8
hours
2
3
minutes
5
2
seconds
5
2

Kontynuując czytanie, zgadzasz się z politykę cookies na tej stronie. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close