Epoki literackie, analizy wierszy, poradniki, słownik, piosenki

goethe

Oprac. Część 1Część 2Część 3Część 4Int./Char.Plan/Mini

Plan

1. Werter cieszy się, że wyjechał. Opuścił swojego najlepszego przyjaciela. Musiał uciekać od miłości Leonory, która zakochała się w nim i być może miał z nią romans. Flirtował z nią i był dla niej miły, ale ona zakochała się w nim.
2. Miejscowość, w której przebywa Werter, to raj. Jest to piękna okolica i panuje wspaniała wiosenna pogoda. Hrabia M., zmarły już, założył na jednym ze wzgórz śliczny ogród. Werter przesiaduje w nim codziennie i wspomina też hrabiego. Jest tam życzliwy mu ogrodnik.
3. Znają go już ludzie w okolicy. Z początku odsuwali się od niego, mając go za zarozumiałego i wyższego stanem. Jednak on jest dla nich dobry i uprzejmy, bo trzeba zbliżać się do ludu. Jednego razu pomógł służącej przy studni włożyć na głowę ciężkie naczynie.
4. Poznał młodego V. Jest to chłopak młody, po studiach, pełen zapału i wiedzy. Posiada wiele wiedzy i książek znakomitych ludzi nauki i literatury. Werter poznał tez komisarza książęcego, który zaprosił go do siebie.
5. O godzinę drogi od miasta znajduje się miejscowość Wahlheim. Leży na uroczym wzgórzu. Jest tam gospoda i stara uprzejma gospodyni. Werter siada tam i ogląda krajobraz. Każe sobie wynieść stół na zewnątrz i czyta Homera. Pewnego razu widział tam na polanie 4-letniego chłopca, który opiekował się rocznym braciszkiem.
6. Werter spotkał pewnego dnia parobka, który naprawiał pług wcześniej malowany przez niego. Dowiedział się od niego, iż pracuje dla pewnej wdowy. Jej były mąż bardzo ją skrzywdził i ta nie zamierzała wychodzić za mąż powtórnie. Werter zachwycał się sposobem prostego w sposobie wyznania mężczyzny.
7. Werter poznał Lotę i jej rodzeństwo przed balem, na który zaprosił go komisarz. Dowiedział się, że Lota ma narzeczonego. Podczas powrotu z balu tylko Werter i Lota nie zasnęli aż do leśniczówki. Werter powiedział Lotcie, że dopóki patrzy w jej oczy, nie zaśnie.
8. Werter zachwyca się Lotą i miejscem przyrody, łańcuchem gór napawającym go nadziejami i radością. Wahlheim jest piękne i dzieli je od leśniczówki Loty tylko 0,5 godziny drogi. Czuje się tam wspaniale.
9. Był z Lotą i jej siostrą w małej miejscowości St. Wezwała ją tam pewna umierająca pani, chciała mieć Lotę w tych chwilach przy sobie. Odwiedzili plebanię i starego proboszcza. Opowiadał im o drzewach orzechowych, pięknie rosnących i ich historii.
10. Werter opisuje podróż do Wahlheim z Lota i przyjaciółmi. Ani razu nie spojrzała na niego tego dnia, a one pragnął tego bardzo. Ze łzami w oczach żegnał jej powóz i też na niego nie spojrzała. Dopiero gdy powóz oddalał się, wychyliła się z okna. Pomyślał, że jednak to za nim patrzyła i to pozwoliło mu się poczuć lepiej.
11. Werter poczuł, że Lota go kocha. Nie mówiła mu tego, ale serce mu podpowiada, iż tak jest w istocie. Nabrał w związku z tym większego szacunku do samego siebie.
12. Kiedy Lota mówi ciepło o swoim narzeczonym, Werter czuje się pozbawiony wszystkiego, jak pozbawiony zaszczytów i szpady.
13. Odpowiada Wilhelmowi na zarzut o zaniedbaniu malowania. Werter nie potrafi już malować, koncentrować się na tym. Nawet nie jest w stanie namalować portretu Loty. Zaczął, namalował jej sylwetkę, lecz nie potrafi oddać podobieństwa twarzy. Wcześniej taka niemoc mu się nie zdarzała.
14. Werter całował liścik od Loty i w myślach prosi, by nie zasypywała atramentu piaskiem. Ten piasek zgrzyta mu teraz w zębach.
15. Przyjechał Albert, narzeczony Loty. Jest to mężczyzna zacny i Werter nie może znaleźć u niego wad. Jest przede wszystkim spokojny i delikatny, szanuje Lotę i chyba za jej wskazaniem odnosi się do Wertera z wielką wrażliwością. Nie całuje przy nim Loty i jest dla niego uprzejmy.
16. Albert jak Lota uważa Wertera za swojego najlepszego przyjaciela. Na spacerach mówią o Lotcie i te rozmowy bolą serce Wertera. Opowiadał, jak matka umierając, oddała wszystko pod opiekę Loty. Stała się matką dla swojego rodzeństwa, a Albertowi kazała opiekować się Lotą.
17. Werter pojechał konno w góry. Przed wyjazdem zauważył u Alberta dwa pistolety, które chciał pożyczyć. Nie były nabite, gdyż Albert nie lubi broni o d czasu pewnego wypadku.
18. Podczas gdy Albert opowiadał, Werter przyłożył lufę krócicy do prawej skroni. Albert przeraził się i prosił, aby Werter tak nie żartował, ponieważ samobójstwo to głupota. Werter twierdził odwrotnie. Są dla niego przestępstwa, których nie można sklasyfikować jako złe, na przykład obrona przed głodem rodziny. Albert uważa, iż człowiek nieszczęśliwie zakochany jest jak szaleniec tracący możliwość normalnego trzeźwego rozumowania.
19. Werter był u Loty i tylko miłość daje sens życiu. Czuje, iż Lota nie chce się go pozbyć, a dzieci za nim szaleją. Traktują go podobnie jak Lotę.
20. To dzień urodzin Wertera. Jest smutny i czuje się chory z miłości. Dostał prezent od Alberta. Było to kieszonkowe wydanie dzieł Homera w dwóch tomach, o którym marzył, bo zabierał książki na spacery. Od Loty zaś dostał bladoróżową przepaskę. Miała ją na sobie podczas pierwszego ich spotkania. O nią zawsze ją prosił. 21. Werter jest nieszczęśliwy. Modli się do Loty, płacze przy niej i całuję po rękach. Potem błąka się po polach i cierpi. Tylko śmierć może go od tego cierpienia wyzwolić.
22. Werter ma zamiar po raz ostatni porozmawiać z Lotą i wyjechać na zawsze. Spotykają się w altanie i Lota mówi o śmierci. Jest ciekawa czy po śmierci poznają się razem, czy umarli mają z nimi kontakt?
23. Podczas 6 tygodni Werter był w stolicy, spotkał się z ministrem i wstąpił do służby dyplomatycznej.
24. Werter ma wiele nieprzyjemności ze strony konsula, którego nazywa „cymbałem, jakich mało na świecie”. Chodzi o pedantyczność w sposobie dobierania słownictwa w pismach. Konsul nie pozwala na dowolność Werterowi i fantazję literacką. Hrabia C. także narzeka na małe tempo pracy konsula.
25. Dostał list od Alberta, z którego wynika, iż odbył się ślub Alberta z Lotą. Ma żal, że nie został poinformowany o dacie ślubu. Życzy im szczęścia i zapewnia, iż zawsze chce zajmować drugie miejsce w sercu Loty. Jej obraz miał zrzucić ze ściany do innych papierów, lecz tego jeszcze nie zrobił.
26. Werter przeżył szok. Był u hrabiego C. na obiedzie. Zasiedział się aż do przyjęcia. Zeszły się tam arystokratyczne rody oraz panna B. Zauważył, iż rozmawia z nim z zakłopotaniem i tez inni na niego patrzą. Podszedł do niego hrabia C. i zapytał, czy Werter zna poglądy obecnych na podziały klasowe? Obecni na balu baronowie i książęta nie chcą Wertera na przyjęciu.
27. Prosi Wilhelma, aby powiadomił jego matkę o złożeniu dymisji, która pewnie zostanie przyjęta. Przeprasza, próbował, ale widocznie kariera tajnego radcy czy ambasadora nie będzie jego udziałem. Poznał też pewnego księcia, który zaprosił go do siebie na całą wiosnę.
28. Był w miejscu rodzinnym i wspominał chłopięce czasy. Między innymi wielką lipę, cel swoich spacerów. Wyjechał stamtąd, kiedy podrósł, z nadziejami na podbicie świata, a teraz wraca sam pobity. Pragnie zamieszkać na rynku w budynku nieopodal ich dawnego domu.
29. Nie wie, dokąd ma jechać, wie, że chce być bliżej Loty. Nie potrafi oszukać serca. 29 czerwca wspomina najcudowniejszą istotę pod słońcem, Lotę. Gdyby tak mógł wziąć ją w ramiona. Tęskni za nią. Gdyby tak mógł być jej mężem.
30. Werter nie rozumie, jak Lotę może kochać inny, skoro on ją kocha tak mocno?
31. Spotkał parobka, który kiedyś zwierzał mu się z miłości do gospodyni. Został wypędzony, gdyż próbował ją zgwałcić w stodole. Ona kokietowała go i dopuszczała do różnych poufałości, więc chciał ją posiąść i ożenić się z nią. Jej brat wygonił go.
32. Werter czyta „Pieśni Osjana” zamiast Homera. Widzi jego bohatera pragnącego dotrzeć do ukochanej gwiazdy, ale jest to niemożliwe. Gdyby mógł, chwyciłby za miecz i pomógł temu rycerzowi.
33. Często kładzie się do łóżka z myślą, aby się nie obudzić, skoro nie może być z nią. Bardzo cierpi z powodu niemożności bycia z nią.
34. Czuje, że popada w obłąkanie, gdyż ściga go widmo. Zamiast na obiad poszedł nad wodę.
35. Albert prosił Lotę, by nie gościła tak często Wertera, bo ludzie już plotkują. Nie chciał też z nią rozmawiać na temat Wertera.
36. Rozmawiał z Lotą. Przygotowywała zabawki dla dzieci pod choinkę, która miała być we czwartek. Obiecała też i dla niego prezent, ale musi przyjść we czwartek dopiero. Prosiła o to, gdyż ludzie już mówią o nich i jego zachowaniu.
37. W poniedziałek 21 grudnia napisał do Loty list, który znaleziono po jego śmierci przy nim. Pisze w liście, iż chce umrzeć.
38. Lota rozmyślała o miłości i dobrym charakterze męża, którego kochała i z nim wiązała przyszłość. Czuła też braterskie i duchowe więzi z Werterem już od pierwszego spotkania. Chciała go nawet ożenić z którąś ze swych znajomych. Nie znalazła żadnej, która byłaby godna tego wrażliwego człowieka. Ukrywała sama przed sobą, że pragnie zachować go dla siebie.
39. Około jedenastej wysłał kartkę do Alberta, aby pożyczył mu swoich pistoletów, gdyż wybiera się w podróż. Lota nie mogła spać.
40. Werter otrzymał pistolety i wiedział, że ona je powycierała z kurzu.
41. W ostatnim liście do Wilhelma prosił o to, by matka wybaczyła mu ten czyn. Drugi list napisał do Alberta z przeprosinami za zakłócenie mu rodzinnego życia. W osobnym liście prosi komisarza o pochowanie go na cmentarzu pomiędzy dwiema lipami.
42. Cieszy się, że może umrzeć za swoją ukochaną. O północy strzela sobie w głowę. Rano jego ciało odnalazł służący. Werter jeszcze żył.
43. Pochowano Wertera na cmentarzu według życzenia. Nie było żadnego księdza, Albert nie był w stanie iść, obawiano się o życie Loty, tak wszyscy przeżyli śmierć Wertera.

Mini streszczenie

Werter cieszy się, że wyjechał. Opuścił swojego najlepszego przyjaciela. Musiał uciekać od miłości Leonory, która zakochała się w nim i być może miał z nią romans. Flirtował z nią i był dla niej miły, ale ona zakochała się w nim. Miejscowość, w której przebywa Werter, to raj. Jest to piękna okolica i panuje wspaniała wiosenna pogoda. Hrabia M., zmarły już, założył na jednym ze wzgórz śliczny ogród. Werter przesiaduje w nim codziennie i wspomina też hrabiego. Jest tam życzliwy mu ogrodnik. Znają go już ludzie w okolicy. Z początku odsuwali się od niego, mając go za zarozumiałego i wyższego stanem. Jednak on jest dla nich dobry i uprzejmy, bo trzeba zbliżać się do ludu. Jednego razu pomógł służącej przy studni włożyć na głowę ciężkie naczynie. Poznał młodego V. Jest to chłopak młody, po studiach, pełen zapału i wiedzy. Posiada wiele wiedzy i książek znakomitych ludzi nauki i literatury. Werter poznał tez komisarza książęcego, który zaprosił go do siebie. O godzinę drogi od miasta znajduje się miejscowość Wahlheim. Leży na uroczym wzgórzu. Jest tam gospoda i stara uprzejma gospodyni. Werter siada tam i ogląda krajobraz. Każe sobie wynieść stół na zewnątrz i czyta Homera. Pewnego razu widział tam na polanie 4-letniego chłopca, który opiekował się rocznym braciszkiem.

Werter spotkał pewnego dnia parobka, który naprawiał pług wcześniej malowany przez niego. Dowiedział się od niego, iż pracuje dla pewnej wdowy. Jej były mąż bardzo ją skrzywdził i ta nie zamierzała wychodzić za mąż powtórnie. Werter zachwycał się sposobem prostego w sposobie wyznania mężczyzny. Werter poznał Lotę i jej rodzeństwo przed balem, na który zaprosił go komisarz. Dowiedział się, że Lota ma narzeczonego. Podczas powrotu z balu tylko Werter i Lota nie zasnęli aż do leśniczówki. Werter powiedział Lotcie, że dopóki patrzy w jej oczy, nie zaśnie.
Werter zachwyca się Lotą i miejscem przyrody, łańcuchem gór napawającym go nadziejami i radością. Wahlheim jest piękne i dzieli je od leśniczówki Loty tylko 0,5 godziny drogi. Czuje się tam wspaniale. Był z Lotą i jej siostrą w małej miejscowości St. Wezwała ją tam pewna umierająca pani, chciała mieć Lotę w tych chwilach przy sobie. Odwiedzili plebanię i starego proboszcza. Opowiadał im o drzewach orzechowych, pięknie rosnących i ich historii.

Werter opisuje podróż do Wahlheim z Lota i przyjaciółmi. Ani razu nie spojrzała na niego tego dnia, a one pragnął tego bardzo. Ze łzami w oczach żegnał jej powóz i też na niego nie spojrzała. Dopiero gdy powóz oddalał się, wychyliła się z okna. Pomyślał, że jednak to za nim patrzyła i to pozwoliło mu się poczuć lepiej. Werter poczuł, że Lota go kocha. Nie mówiła mu tego, ale serce mu podpowiada, iż tak jest w istocie. Nabrał w związku z tym większego szacunku do samego siebie.

Kiedy Lota mówi ciepło o swoim narzeczonym, Werter czuje się pozbawiony wszystkiego, jak pozbawiony zaszczytów i szpady.
Odpowiada Wilhelmowi na zarzut o zaniedbaniu malowania. Werter nie potrafi już malować, koncentrować się na tym. Nawet nie jest w stanie namalować portretu Loty. Zaczął, namalował jej sylwetkę, lecz nie potrafi oddać podobieństwa twarzy. Wcześniej taka niemoc mu się nie zdarzała. Werter całował liścik od Loty i w myślach prosi, by nie zasypywała atramentu piaskiem. Ten piasek zgrzyta mu teraz w zębach. Przyjechał Albert, narzeczony Loty. Jest to mężczyzna zacny i Werter nie może znaleźć u niego wad. Jest przede wszystkim spokojny i delikatny, szanuje Lotę i chyba za jej wskazaniem odnosi się do Wertera z wielką wrażliwością. Nie całuje przy nim Loty i jest dla niego uprzejmy.

Albert jak Lota uważa Wertera za swojego najlepszego przyjaciela. Na spacerach mówią o Lotcie i te rozmowy bolą serce Wertera. Opowiadał, jak matka umierając, oddała wszystko pod opiekę Loty. Stała się matką dla swojego rodzeństwa, a Albertowi kazała opiekować się Lotą. Werter pojechał konno w góry. Przed wyjazdem zauważył u Alberta dwa pistolety, które chciał pożyczyć. Nie były nabite, gdyż Albert nie lubi broni o d czasu pewnego wypadku.
Podczas gdy Albert opowiadał, Werter przyłożył lufę krócicy do prawej skroni. Albert przeraził się i prosił, aby Werter tak nie żartował, ponieważ samobójstwo to głupota. Werter twierdził odwrotnie. Są dla niego przestępstwa, których nie można sklasyfikować jako złe, na przykład obrona przed głodem rodziny. Albert uważa, iż człowiek nieszczęśliwie zakochany jest jak szaleniec tracący możliwość normalnego trzeźwego rozumowania. Werter był u Loty i tylko miłość daje sens życiu. Czuje, iż Lota nie chce się go pozbyć, a dzieci za nim szaleją. Traktują go podobnie jak Lotę.
To dzień urodzin Wertera. Jest smutny i czuje się chory z miłości. Dostał prezent od Alberta. Było to kieszonkowe wydanie dzieł Homera w dwóch tomach, o którym marzył, bo zabierał książki na spacery. Od Loty zaś dostał bladoróżową przepaskę. Miała ją na sobie podczas pierwszego ich spotkania. O nią zawsze ją prosił.Werter jest nieszczęśliwy. Modli się do Loty, płacze przy niej i całuję po rękach. Potem błąka się po polach i cierpi. Tylko śmierć może go od tego cierpienia wyzwolić. Werter ma zamiar po raz ostatni porozmawiać z Lotą i wyjechać na zawsze. Spotykają się w altanie i Lota mówi o śmierci. Jest ciekawa czy po śmierci poznają się razem, czy umarli mają z nimi kontakt? Podczas 6 tygodni Werter był w stolicy, spotkał się z ministrem i wstąpił do służby dyplomatycznej.

Werter ma wiele nieprzyjemności ze strony konsula, którego nazywa „cymbałem, jakich mało na świecie”. Chodzi o pedantyczność w sposobie dobierania słownictwa w pismach. Konsul nie pozwala na dowolność Werterowi i fantazję literacką. Hrabia C. także narzeka na małe tempo pracy konsula.
Dostał list od Alberta, z którego wynika, iż odbył się ślub Alberta z Lotą. Ma żal, że nie został poinformowany o dacie ślubu. Życzy im szczęścia i zapewnia, iż zawsze chce zajmować drugie miejsce w sercu Loty. Jej obraz miał zrzucić ze ściany do innych papierów, lecz tego jeszcze nie zrobił. Werter przeżył szok. Był u hrabiego C. na obiedzie. Zasiedział się aż do przyjęcia. Zeszły się tam arystokratyczne rody oraz panna B. Zauważył, iż rozmawia z nim z zakłopotaniem i tez inni na niego patrzą. Podszedł do niego hrabia C. i zapytał, czy Werter zna poglądy obecnych na podziały klasowe? Obecni na balu baronowie i książęta nie chcą Wertera na przyjęciu. Prosi Wilhelma, aby powiadomił jego matkę o złożeniu dymisji, która pewnie zostanie przyjęta. Przeprasza, próbował, ale widocznie kariera tajnego radcy czy ambasadora nie będzie jego udziałem. Poznał też pewnego księcia, który zaprosił go do siebie na całą wiosnę. Był w miejscu rodzinnym i wspominał chłopięce czasy. Między innymi wielką lipę, cel swoich spacerów. Wyjechał stamtąd, kiedy podrósł, z nadziejami na podbicie świata, a teraz wraca sam pobity. Pragnie zamieszkać na rynku w budynku nieopodal ich dawnego domu. Nie wie, dokąd ma jechać, wie, że chce być bliżej Loty. Nie potrafi oszukać serca. 29 czerwca wspomina najcudowniejszą istotę pod słońcem, Lotę. Gdyby tak mógł wziąć ją w ramiona. Tęskni za nią. Gdyby tak mógł być jej mężem.
Werter nie rozumie, jak Lotę może kochać inny, skoro on ją kocha tak mocno? Spotkał parobka, który kiedyś zwierzał mu się z miłości do gospodyni. Został wypędzony, gdyż próbował ją zgwałcić w stodole. Ona kokietowała go i dopuszczała do różnych poufałości, więc chciał ją posiąść i ożenić się z nią. Jej brat wygonił go.

erter czyta „Pieśni Osjana” zamiast Homera. Widzi jego bohatera pragnącego dotrzeć do ukochanej gwiazdy, ale jest to niemożliwe. Gdyby mógł, chwyciłby za miecz i pomógł temu rycerzowi. Często kładzie się do łóżka z myślą, aby się nie obudzić, skoro nie może być z nią. Bardzo cierpi z powodu niemożności bycia z nią.Czuje, że popada w obłąkanie, gdyż ściga go widmo. Zamiast na obiad poszedł nad wodę. Albert prosił Lotę, by nie gościła tak często Wertera, bo ludzie już plotkują. Nie chciał też z nią rozmawiać na temat Wertera. Rozmawiał z Lotą. Przygotowywała zabawki dla dzieci pod choinkę, która miała być we czwartek. Obiecała też i dla niego prezent, ale musi przyjść we czwartek dopiero. Prosiła o to, gdyż ludzie już mówią o nich i jego zachowaniu.

W poniedziałek 21 grudnia napisał do Loty list, który znaleziono po jego śmierci przy nim. Pisze w liście, iż chce umrzeć. Lota rozmyślała o miłości i dobrym charakterze męża, którego kochała i z nim wiązała przyszłość. Czuła też braterskie i duchowe więzi z Werterem już od pierwszego spotkania. Chciała go nawet ożenić z którąś ze swych znajomych. Nie znalazła żadnej, która byłaby godna tego wrażliwego człowieka. Ukrywała sama przed sobą, że pragnie zachować go dla siebie.

Około jedenastej wysłał kartkę do Alberta, aby pożyczył mu swoich pistoletów, gdyż wybiera się w podróż. Lota nie mogła spać. Werter otrzymał pistolety i wiedział, że ona je powycierała z kurzu. W ostatnim liście do Wilhelma prosił o to, by matka wybaczyła mu ten czyn. Drugi list napisał do Alberta z przeprosinami za zakłócenie mu rodzinnego życia. W osobnym liście prosi komisarza o pochowanie go na cmentarzu pomiędzy dwiema lipami.
Cieszy się, że może umrzeć za swoją ukochaną. O północy strzela sobie w głowę. Rano jego ciało odnalazł służący. Werter jeszcze żył.
Pochowano Wertera na cmentarzu według życzenia. Nie było żadnego księdza, Albert nie był w stanie iść, obawiano się o życie Loty, tak wszyscy przeżyli śmierć Wertera.

Oprac. Część 1Część 2Część 3Część 4Int./Char.Plan/Mini
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK
Oprac. Część 1Część 2Część 3Część 4Int./Char.Plan/Mini

W poniedziałek 21 grudnia napisał do Loty list, który znaleziono po jego śmierci przy nim. Pisze w liście, iż chce umrzeć. Największa w życiu przyjemność, jaka go spotkała, to rozmowa z nią. Szarpały nim różne myśli. Chciał zabić Alberta, ją, w końcu zabije siebie, bo nie mogą żyć wszyscy troje. Prosi, aby pamiętała o nim, kiedy będzie stała na wzgórzu. Tam się spotykali.
Następnie Werter kazał przygotować wszystkie rzeczy słudze, popłacić rachunki i dać dwumiesięczną jałmużnę biedakom. Zjadł obiad w pokoju i chodził po ogrodzie. Pojechał zobaczyć się z dziećmi. Zdradziły, że w nowy rok ma dostać od nich życzenia noworoczne.
Po powrocie do domu znów napisał fragment listu do Loty. Mówi w nim, że w Wigilię ona będzie czytała ten list.
W tym czasie Lota rozmyślała o miłości i dobrym charakterze męża, którego kochała i z nim wiązała przyszłość. Czuła też braterskie i duchowe więzi z Werterem już od pierwszego spotkania. Chciała go nawet ożenić z którąś ze swych znajomych. Nie znalazła żadnej, która byłaby godna tego wrażliwego człowieka. Ukrywała sama przed sobą, że pragnie zachować go dla siebie, chociaż nie powinna tego robić, bo jest związana z innym. Przyszedł do niej Werter. Nie chciała być z nim sama, posłała po przyjaciółki, ale żadna nie przyszła.
Poprosiła o przeczytanie przetłumaczonych przez Wertera fragmentów „Pieśni Osjana”. Czytał na jej prośbę. Jest tam mowa o samotnej gwieździe na Zachodzie, której ramiona opływają wody i oświetla dusza Osjana. Powraca bohater Fingal i z nim inni. Jedna z bohaterek Kolma śpiewa pieśń. W pieśni tej mowa o samotności. Czeka na umówionego z nią Salgfara, ale ten nie przybywa. Zapada zmrok a jego nie ma. Wreszcie zauważa zwłoki na wzgórzu. To Salgar zabił jej brata i ciało brata też tam leży. Zabili się obaj nawzajem. Kolma rozpacza, prosi przyjaciół, aby wykopali grób dla bohaterów.

Chce przybyć tam i zamieszka z nimi, popełni samobójstwo. Odzywa się Ryno i mówi o zbliżającej się burzy. Prosi Alpina o pieśń. Alpin spiewa o Morarze, wielkim wojowniku, który zgładził wielu rycerzy. On jednak zginął i na jego grobie nie ma kto zapłakać. Przybywa tam ojciec Morara i żegna go, podobnie Alpin. Potem opowiada o miłości Armara do Daury. Nie było pisane im szczęście, gdyż zabity rękami Armara brat Erata sprowadził na nich jego zemstę. Podstępnie wywabił Daurę, mówiąc, iż niedaleko brzegu czeka na nią Armar i wsiadła do łodzi Erata. Wzywała swym głosem Aramara, lecz dotarł on do Arindala. Ten przywiązał Erata do dębu i łodzią ruszył po Daurę do skały, gdzie ją pozostawiono. Nie wiedział tego Armor, który strzałą zabił Arindala zamiast Erata chciał ratować Daurę. Wezbrały fale i nie dopłynął do ukochanej, zginął w wodzie. Armin, jej ojciec nie mógł jej pomóc i zmarła na skale. Kiedy od gór nadciąga burza, Armin widzi swoje dzieci we mgle objęte razem.

Lota płakała i Werter także. Narrator mówi, iż czuli swoją wspólną niedolę. Prosiła, aby czytał dalej. Przeczytał jeszcze krótki fragment i załamał się. Zaczął całować ją, ona najpierw uległa, lecz oprzytomniała i wybiegła z płaczem. On obiecał, że więcej go nie zobaczy. Nie chciała z nim się pożegnać, ale on ją pożegnał na zawsze. Potem błąkał się po mieście w głębokim śniegu i do domu wrócił mokry.
Rankiem napisał część listu do Loty. To ostatni jego poranek, pisał. Nadchodzi chwila, która rozdzieli ich na wieki. Wspomina śmierć swojej opiekunki, którą odprowadzał na cmentarz podczas jej pogrzebu. Wspomina też ostatnie ich spotkanie i jej usta, świętość. Ukarze się sam za to, że kocha ją, a wobec tego świata nie może, bo ona ma męża. Przypomina jej kwiaty, które mu przysłała kiedyś, gdy nie popatrzyła na niego. Modlił się do nich, dawały mu nadzieję na jej miłość. Niech nie obawia się, on nie jest obłąkany, zapewnia ją. Odnajdzie jej matkę i wypłacze cały swój ból.
Około jedenastej wysłał kartkę do Alberta, aby pożyczył mu swoich pistoletów, gdyż wybiera się w podróż. Lota nie mogła spać. Rozmyślała, czy ma powiedzieć mężowi o pobycie Wertera. Jej oczy mogłyby zdradzić pewne uczucia, bała się więc.

Powrócił Albert. Interesy nie poszły po jego myśli. Rozmawiali zdawkowo, kiedy wszedł służący Wertera po pistolety. Albert poprosił, by je mu podała. Była zaniepokojona.
Werter otrzymał pistolety i wiedział, że ona je powycierała z kurzu.
W ostatnim liście do Wilhelma prosił o to, by matka wybaczyła mu ten czyn. Drugi list napisał do Alberta z przeprosinami za zakłócenie mu rodzinnego życia. W osobnym liście prosi komisarza o pochowanie go na cmentarzu pomiędzy dwiema lipami.
Cieszy się, że może umrzeć za swoją ukochaną. O północy strzela sobie w głowę.
Rano jego ciało odnalazł służący. Werter jeszcze żył. Strzelił do siebie nad prawym okiem i z otworu wylewał się mózg. Wezwany lekarz stwierdził, że nie ma ratunku, strzelił do siebie siedząc na krześle, potem upadł na podłogę i kręcił się wokół krzesła. Był ubrany w błękitny frak i żółta kamizelkę. Rzęził. Nadszedł komisarz i jego synowie, których Werter bawił. Całowali go w ręce i nie można ich było od niego oderwać aż do zgonu w samo południe.
Pochowano Wertera na cmentarzu według życzenia. Nie było żadnego księdza, Albert nie był w stanie iść, obawiano się o życie Loty, tak wszyscy przeżyli śmierć Wertera.
KONIEC

INTERPRETACJA

„Cierpienie młodego Wertera” to powieść epistolarna ukazująca nieszczęśliwie zakochanego młodzieńca. Jest nim Werter, mieszczanin z pochodzenia, osoba wykształcona i bardzo wrażliwa, pełna ideałów i wiary w ludzi. Zakochuje się on w Lotcie, osobie idealnej, z którą chciałby żyć, ale jest ona narzeczoną Alberta. Traktuje go jak najlepszego przyjaciela, a może jej uczucia do Wertera są głębsze. Mimo ślubu z Albertem nie rezygnuje z przyjaźni z Werterem. Chłopiec ten zakochany w Lotcie do szaleństwa nie potrafi bez niej żyć.

W pewnym momencie postanawia wyrwać się z tego świata i rzucić się w wir pracy, ale staje się ona dla niego karą, a nie przyjemnością. Z powodu nieszczęśliwej miłości popełnia samobójstwo. Skoro nie może być szczęśliwy z ukochaną, która wyszła za mąż za innego, to nie będzie w ogóle żył. Werter jest bardzo wrażliwą jednostką, ma duszę poetycką, jest zbuntowany wobec konwenansów i podziałów klasowych, idealizuje swoją ukochaną, zamyka się na świat i żyje często w świecie wyobraźni, ma poczucie sprawiedliwości, kocha dzieci i naturę, jest osobą samotną, cierpiącą i często czuje bezsens egzystencji, ale nie wpływa na rzeczywistość, raczej przed nią ucieka, ponadto jego uczucie doprowadza go do obłędu i samobójstwa. Te wszystkie cechy Wertera ukształtowały wzorzec bohatera werterycznego. Pojawią się one w odniesieniu do wielu innych postaci literackich romantyzmu.

CHARAKTERYSTYKA POSTACI

Werter – jest bardzo wrażliwą jednostką, ma duszę poetycką, jest zbuntowany wobec konwenansów i podziałów klasowych, idealizuje swoją ukochaną, zamyka się na świat i żyje często w świecie wyobraźni, ma poczucie sprawiedliwości, kocha dzieci i naturę, jest osobą samotną, cierpiącą i często czuje bezsens egzystencji, ale nie wpływa na rzeczywistość, raczej przed nią ucieka, ponadto jego uczucie doprowadza go do obłędu i samobójstwa.
Lota – młoda i piękna dziewczyna o duszy romantycznej, optymistycznie nastawiona do świata, życzliwa i pełna oddania dla swoich bliskich, dla Wertera, uczciwa i stała w uczuciach.
Albert – stateczny, wierny ukochanej, stały w uczuciach, prawdomówny, zrównoważony, pracowity, uczciwy.

Oprac. Część 1Część 2Część 3Część 4Int./Char.Plan/Mini
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK
Oprac. Część 1Część 2Część 3Część 4Int./Char.Plan/Mini

10 października
Lubi patrzeć w jej czarne oczy. Jego zdaniem Albert nie jest tak szczęśliwy z Lotą, jak on by był z nią.
12 października
Werter czyta „Pieśni Osjana” zamiast Homera. Widzi jego bohatera pragnącego dotrzeć do ukochanej gwiazdy, ale jest to niemożliwe. Gdyby mógł, chwyciłby za miecz i pomógł temu rycerzowi. „Pieśni Osjana” to dzieło Jamesa Macpersona, szkockiego poety, który korzystał z mitologii Północy. W pieśniach swych narodowy pieśniarz szkocki Osjan, syn Fingala, króla Morwenu (Szkocji) śpiewa o walkach Fingala ze Swaranem, królem Norwegii.

19 października
Czuje pustkę wewnętrzną, którą mógłby zapełnić choć jednym przytuleniem się do Loty.
26 października
U Loty była przyjaciółka i rozmawiały o chorobie i śmierci N. N. Werter słuchał ich w pokoju obok. Zdziwił się, iż one mówią o zbliżającej się śmierci bliskiej osoby w sposób tak obojętny. Zastanawia się też, kim właściwie jest on dla Loty i Alberta. Niby jest blisko nich, a jednak tak daleko.
27 października
Jest zrozpaczony na myśl, jak niewiele może znaczyć dla ludzi uznawanych za przyjaciół. Mimo uczucia, jakimi ich darzy, może okazać się dla nich obojętny.
Wieczorem
Wszystko jest niczym bez niej.

30 października
Wiele razy chciał rzucić się jej na szyję, bo pożąda jej bardzo.
3 listopada
Często kładzie się do łóżka z myślą, aby się nie obudzić, skoro nie może być z nią. Bardzo cierpi z powodu niemożności bycia z nią.
8 listopada
Czasem szklanka wina zachęca go do wypicia całej butelki i Lota mu to wypomina. Mówi, aby o niej pamiętał. Nawet pijany pamięta.

15 listopada
Dziękuje Wilhelmowi za rady i zapewnia, że weźmie je sobie do serca. Cierpi z powodu miłości do Loty. Porównuje swoje cierpienie do cierpienia Jezusa.
21 listopada
Jest oburzony jej przyjaźnią i uległością wobec niego. Nawet nazwała go „Drogi Werterze”. Czy nie wie, jaką krzywdę mu tym wyrządza?

22 listopada
Nie może się modlić do Boga, aby mu ją dał. To niestosowne.
24 listopada
Był u niej i ona widziała jego cierpienie. Nie upadł jednak do jej kolan. Za to Lota usiadła do fortepianu i podziwiał ją całą, była piękna.
26 listopada
Werter odnajduje w literaturze dawnej bohaterów cierpiących tak, jak on teraz cierpi.
30 listopad
Czuje, że popada w obłąkanie, gdyż ściga go widmo. Zamiast na obiad poszedł nad wodę. Spotkał tam chłopaka zbierającego między skałami zioła. Werter dowiedział się od niego, iż zbiera je dla dziewczyny. Ma ona wielkie bogactwa i koronę, lecz zadowoli się jego kwiatami. Matka chłopaka, Henryka, woła go do siebie. Ujawnia prawdę o obłąkaniu syna. Niedawno jeszcze był w szpitalu w kaftanie, gdyż szalał. Nie wiadomo z jakiego powodu.
Werter dochodzi do wniosku, iż człowiek rozumny musi pozbyć się myślenia, aby zdobyć szczęście. Człowiek jest bowiem szczęśliwy, dopóki nie dojdzie do rozumu.Modli się do Boga i prosi o łaskę. Chciałby być szczęśliwy, ale wszystko zależy od Najwyższego.
1 grudnia
Werter dowiaduje się, iż człowiek obłąkany był pisarzem u ojca Loty i w niej się zakochał.
4 grudnia
Werter bardzo cierpi. Lota grała jego ulubione melodie, a on trzymała na kolanach jej młodszą siostrę. Potem uczucia rosły w nim, aż chodził po pokoju i padł jej do nóg, błagając, aby przestała grać. Poprosiła, aby wyszedł i ochłonął.

6 grudnia
Widzi ją zawsze, nawet jeśli zamyka oczy. Cierpi.

CZĘŚĆ III: Wydawca do czytelnika

Werter coraz bardziej popadał w apatię. Był nieszczęśliwie zakochany. Nie mógł ocenić postawy Alberta. Kocha swoją żonę i szanuje ją bardzo. W ogóle nie zmienia się w stosunku do Wertera. Często wychodził z pokoju, gdy Werter przybywał, bo nie chciał robić przykrości przyjacielowi swoją obecnością.
Ojciec Loty zasłabł, a mimo to chciał jechać do wsi z powodu zabójstwa parobka pewnej wdowy. Werter tam pobiegł. Jego znajomy parobek już był aresztowany. Nikt zatem nie będzie miał wdowy, uświadomił mu Werter. Chciał go bronić. Po powrocie do domu opowiedział komisarzowi i Albertowi o sprawie. Nie rozumieli, jak może bronić skrytobójcę.
Werter zapisał tego dnia, iż nic nie może uratować parobka, ani jego. Także napisał, iż Albert go mierzi i nie lubi go, mimo że jest dobrym człowiekiem.
Albert prosił Lotę, by nie gościła tak często Wertera, bo ludzie już plotkują. Nie chciał też z nią na temat Wertera rozmawiać.

12 grudnia
Werter cierpi i jest bardzo samotny. Ulubioną dolinę Wahlheim zalała woda odwilży. Miał myśl, aby wszelkie troski pochować pod falami. Zalane było też miejsce, gdzie z Lota rozmawiał pod lipą.
14 grudnia
Werter zaczyna się bać samego siebie. Nie może zebrać myśli i czuje się zagubiony. Chce odejść, popełnić samobójstwo. Jej zrozumienie i współczucie dla niego pozwala mu myśleć o śmierci coraz odważniej. Podejmuje już decyzję ostateczną.
20 grudnia
Dziękuje Wilhelmowi, który zachęca go do powrotu do domu. To niestety nie podoba się Werterowi. Żegna swego przyjaciela.
Tego samego dnia, w niedzielę, rozmawiał z Lotą. Przygotowywała zabawki dla dzieci pod choinkę, która miała być we czwartek. Obiecała też i dla niego prezent, ale musi przyjść we czwartek dopiero. Prosiła o to, gdyż ludzie już mówią o nich i jego zachowaniu. Jest bardzo namiętny we wszystkim i niespokojny, nadwrażliwy i ona się tego boi. Jest takim dobrym człowiekiem i na pewno istnieją kobiety, które mogą go pokochać. Wybrał ją, ponieważ podnieca go niemożność posiadania jej, gdyż należy do innego. Werter cynicznie zapytał, czy myśli te podsunął jej Albert? Prosi, by nie przychodził przed Wigilią.
Wrócił do siebie i zabronił wchodzić do siebie nazajutrz, dopóki go nie wezwie.

Oprac. Część 1Część 2Część 3Część 4Int./Char.Plan/Mini
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK
Oprac. Część 1Część 2Część 3Część 4Int./Char.Plan/Mini

CZĘŚĆ DRUGA

20 października 1771
Podczas 6 tygodni Werter był w stolicy, spotkał się z ministrem i wstąpił do służby dyplomatycznej. Teraz w liście informuje przyjaciela, iż przyjechał z konsulem do jakiegoś miejsca, gdzie odpoczną kilka dni, gdyż dyplomata czuje się chory. Przy tym jest to człowiek nieznośny. Poprawił się nastrój Wertera, odkąd przybywa wśród ludzi. Ciężka praca daje mu satysfakcję i większą wiarę we własne siły.
26 listopada
Zaczyna się przyzwyczajać do nowego miejsca, chociaż jest tam nudno, to jednak ma wiele pracy i ona go absorbuje. Poznał hrabiego C. I z każdym dniem ma do niego większy szacunek. Podoba mu się jego umysł, przyjazny sposób bycia, życzliwość i otwartość.

24 grudnia
Werter ma wiele nieprzyjemności ze strony konsula, którego nazywa „cymbałem, jakich mało na świecie”. Chodzi o pedantyczność w sposobie dobierania słownictwa w pismach. Konsul nie pozwala na dowolność Werterowi i fantazję literacką. Hrabia C. także narzeka na małe tempo pracy konsula. Ponieważ konsul widzi przyjaźń Wertera z hrabią, dlatego obgaduje co rusz hrabiego przy nim.
Narzeka na bajkę o czynnym życiu, na które namówili go przyjaciele i Wilhelm, widzie je jako pracę na galerach. Zgadza się na nią na jakieś dziesięć lat, skoro chłopi mogą wieść życie pomiędzy sianiem i zbieraniem zboża.
Krytykuje pęd urzędników do dominowania i różnice stanowe pomiędzy mieszczaństwem a szlachtą, które muszą istnieć. Poznał miłą pannę, która mieszkała z ciotką. Odwiedził ją i dowiedział się, iż ciotka za młodu była piękną dziewczyną. Przebierała wśród chłopców i rozkochiwała ich w sobie. Dopiero później zdecydowała się wyjść za mąż za oficera i z nim przeżyła jesień życia. Teraz nie ma nic poza siostrzenicą, którą wszyscy lubią. Continue reading

Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK




Do wakacji 23.06.2018 r. tylko:
days
3
2
hours
2
1
minutes
3
4
seconds
4
6

Kontynuując czytanie, zgadzasz się z politykę cookies na tej stronie. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close