Epoki literackie, analizy wierszy, poradniki, słownik, piosenki

hamlet streszczenie

oprac.Akt 1Akt 2Akt 3Akt 4Akt 5Char.Plan/MiniByć albo…

Przepisz plan bez cyfr wskazujących kolejność – otrzymasz mini streszczenie.
1. Strażnicy na wieży dostrzegają ducha podobnego do zmarłego króla Hamleta. Postanawiają powiedzieć o tym jego synowi Hamletowi.
2. Król Klaudiusz ogłasza zakończenie okresu żałoby po królu Hamlecie. Młody Hamlet jest zbulwersowany faktem tak wczesnych zaślubin matki z Klaudiuszem.
3. Laertes po błogosławieństwie Poloniusza, swego ojca wyjeżdża do Francji. W rozmowie z Ofelią odradza jej kontakty z księciem Hamletem. Podobnie zakazuje jej tego Poloniusz.
4. Hamlet rozmawia z duchem swojego ojca na murach obronnych zamku Elsynor. Dowiaduje się o prawdziwej przyczynie śmierci króla. Podczas snu w parku Klaudiusz wlał mu do ucha truciznę. Zobowiązuje syna do pomszczenia swojej śmierci.
5. Ofelia opowiada ojcu o obłąkańczym zachowaniu Hamleta wobec niej. Poloniusz żałuje, iż zakazał jej zbliżania do księcia, czuje się winny za jego stan.
6. Król dowiaduje się o zaciągach wojsk przez Fortnynbrasa, księcia norweskiego, mają one służyć podbojowi Danii. Wysyła posłów Woltymanda i Kolrneliusza z listem – ostrzeżeniem do króla Norwegii.
7. Poloniusz pragnie zorganizować spotkanie Ofelii z Hamletem, aby ocenić stan obłąkania księcia. W rozmowie z nim stwierdza, że młodzieniec nie rozpoznaje go.
8. Na zamek przyjeżdża grupa teatralna. Rozmawiają z Hamletem, recytują wiersze i przygotowują się do przedstawienia mającego się odbyć kolejnego dnia dla wszystkich dworzan i pary królewskiej. Hamlet pragnie wystawić „Zabójstwo Gonzagi” z dodatkiem kwestii wymyślonych przez siebie.
9. Hamlet w samotności wygłasza monolog „Być albo nie być” – zastanawia się w nim nad sposobem postępowania. Nie wie czy ma działać wg zaleceń ducha, czy też ma się wycofać z obietnicy zemsty na Klaudiuszu.
10. Rozpoczyna się przedstawienie w obecności króla. Hamlet kładzie się u stóp Ofelii i komentuje grę aktorów.
11. W którymś momencie jeden z bohaterów akcji przedstawienia wlewa truciznę do ucha śpiącego króla. Reakcją Klaudiusza jest ucieczka z salonu, a za nim dworzanie opuszczają salę teatralną. W ten sposób demaskuje się i utwierdza księcia w tym, że racja i prawda leży po stronie ducha króla.
12. Podczas rozmowy Hamleta z matką Gertrudą, królową Danii, młodzieniec zarzuca jej branie udziału w spisku. Chce przerwać rozmowę. Hamlet zauważa za zasłoną czyjąś obecność. Sądząc, iż jest to Klaudiusz, zabija Poloniusza, a potem jego zwłoki ukrywa na schodach do galerii.
13. Klaudiusz pragnie pozbyć się Hamleta z zamku. Oddaje go w ręce zaufanych dworzan Rozenkranca i Gildenstrna. Wieczorem wsiadają na statek i odpływają. Dworzanie wiozą list do Anglików z rozkazem zabicia Hamleta.
14. W drodze na statek Hamlet spotyka Fortynbrasa. Książę norweski zgromadził wojska, około 20 tysięcy, aby podbić częsć Polski. Pragnie przemaszerować po ziemiach duńskich i prosi o pozwolenie na ten manewr Klaudiusza. Wysyła do niego posłańca.
15. Do zamku powraca Laertes. W rozmowie z królem domaga się ujawnienia przyczyn śmierci swojego ojca Poloniusza. Oskarża o to Klaudiusza, ale ten broni się i tłumaczy. Podczas rozmowy dowiadują się od Gertrudy, że Ofelia zatonęła w potoku.
16. Statek Hamleta został napadnięty przez korsarzy i księciu udało się ujść z życiem. Wraca do Danii i żąda spotkania z królem.
17. Klaudiusz wyjawia przyczyny śmierci Poloniusza Laertesowi. Namawia go do pojedynku na szable (florety) Laertesa z Hamletem. Syn Poloniusza słynie z mistrzowskiego władania tą bronią.
18. Hamlet z przyjacielem Horacym wędrują do zamku, zatrzymując się na cmentarzu. Napotykają tam na orszak pogrzebowy Ofelii.
19. Cały dwór brał udział w uroczystościach pogrzebowych na cmentarzu. Hamlet domyślił się, iż chowana jest jego ukochana. Wszczyna awanturę nad jej grobem, przepychając się z Laertesem.
20. Dochodzi do pojedynku Hamleta z Laertesem zaaranżowanego przez Klaudiusza. Laertes dysponuje zatrutym końcem szpady i dodatkowo zatrutym napojem, który służba ma podać Hamletowi na rozkaz króla.
21. Pojedynek kończy się śmiercią Hamleta, Laertesa, Gertrudy i Klaudiusza. Dwaj rycerze giną od jadu trucizny zatruwającej broń Laertesa. Królowa przypadkowo wypija napój zatruty przez Klaudiusza. Z kolei świadomy jeszcze Hamlet zabija z zemsty króla.
22. Horacy opowiada całą historię Fortynbrasowi, który rozkazuje urządzić ceremonię żałobną dla Hamleta. Sam obwołuje się królem duńskim, ponieważ został wskazany przez Hamleta jako następca.

Przepisz plan bez cyfr wskazujących kolejność – otrzymasz mini streszczenie.

oprac.Akt 1Akt 2Akt 3Akt 4Akt 5Char.Plan/MiniByć albo…
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK
oprac.Akt 1Akt 2Akt 3Akt 4Akt 5Char.Plan/MiniByć albo…
Klaudiusz – wuj Hamleta, zabił jego ojca (swojego starszego brata) – także o imieniu Hamlet, pojął za żonę Gertrudę, matkę młodego królewicza i zasiadł na tronie Danii. W zasadzie przywłaszczył sobie to stanowisko, gdyż zgodnie z zasadami na tronie powinien zasiąść Hamlet, który był młodym mężczyzną w wieku około 30 lat. Klaudiusz to bardzo okrutny człowiek i karierowicz. Zabił brata i zamierzał także zabić jego syna. Podczas przedstawienia aktorów domyślił się, iż królewicz odkrył prawdę o prawdziwej przyczynie śmierci króla Hamleta. Od tej pory planował beznamiętnie sposób wyeliminowania następcę tronu. Pretekstem było ratowanie honoru Danii przed obłąkanym następcą. Zamiar wysłania go do Anglii na pewną śmierć został odczytany przez Hamleta. Razem z Laertesem obmyślił plan zabicia Hamleta podczas pojedynku – zatrutym ostrzem szabli (floretu) lub zatrutym napojem. Nie widzimy, aby nienawidził Hamleta, zmawiał się z jego matką przeciwko synowi, lecz po prostu na zimno kalkulował, kto mu zagraża i wykorzystywał sposobność do usuwania przeszkód z drogi jego kariery. Nie miał przy tym żadnych skrupułów czy też wyrzutów sumienia, dlatego też jest postacią symbolizującą zło. Pozytywną cechą tej postaci jest zachowanie w odniesieniu do żony. Jest jej oddany i wierny, nie widzi poza nią świata i tylko z nią chce żyć.
Hamlet – mężczyzna w wieku około 30 lat. Domyślamy się tego z rozmowy pomiędzy grabarzami: „Tu w Danii, której ziemię kopię od lat trzydziestu” – grabarz równo trzydzieści lat wcześniej, gdy Hamlet pokonał w bitwie Fortynbrasa, rozpoczął swoją pracę. Być może to jednak pomyłka, ponieważ w tak dojrzałym wieku Hamlet był naturalnym następcą tronu – po pierwsze, a po drugie z jego zachowania wynika, iż jest to młodzieniec, nawet nastolatek. Podobnie jak o Klaudiuszu, tak o wyglądzie hamleta nie można dużo powiedzieć. Być może był przystojnym mężczyzną, wzbudzał miłość i zainteresowanie Ofelii, a tę Szekspir określa jako piękność. W dodatku gdy Hamlet mówi o wuju, stwierdza, iż jest on brzydszą wersją swojego brata, ojca Hamleta. Nie wiadomo jednak czy mówi o jego urodzie czy też o charakterze.
Hamlet przybywa do zamku z Wittenbergi, gdzie przebywał aby się uczyć. Oburza go fakt, iż po śmierci ojca matka tak szybko wyszła za Klaudiusza. Bardzo przeżywa tę stratę, ma zamyśloną minę i melancholijny nastrój. Jedyny jasnym punktem jego życia jest miłość do Ofelii. Gdyby nie ona, jego życie nie miałoby sensu. Wszystko się zmienia po rozmowie z duchem ojca. Odkrywa przed nim prawdę o swojej śmierci i w ten sposób nadaje młodzieńcowi nowe zadania życiowe. Początkowo Hamlet chce biec i całemu światu obwieścić prawdę, ale dochodzi do wniosku, że musi zebrać jakiekolwiek dowody na słowa ducha. Świadczy to o przebiegłości i przewadze racjonalnego myślenia nad porywami uczuć. Hamlet jest zatem młodzieńcem opanowanym w tym momencie. Gorzej wypada podczas rozmowy z matką, gdy przebija szablą Poloniusza – wpada w furię i traci nad sobą panowanie, ponieważ wydaje mu się, iż jest podsłuchiwany przez Klaudiusza.
W słynnym monologu „Być albo nie być” przekonujemy się, że jest to mężczyzna delikatny i wrażliwy. Poczucie niesprawiedliwości i osaczenia przez zło rozmyśla nad sensem życia i rozważa nawet samobójstwo. Wypowiada mądre słowa, że gdyby człowiek wiedział, iż śmierć jest wyzwoleniem, najchętniej popełniłby samobójstwo i przeszedł do lepszego świata. Nikt jednak nie wie, co jest poza granicą śmierci, dlatego ludziom pozostaje tchórzliwe trwanie, przeciętna egzystencja. Rozmyślania o życiu i refleksje filozoficzne nadają tej postaci wymiar uniwersalny. Może on symbolizować wahania pomiędzy wyborem drogi życiowej.
Hamlet jest przebiegły i podstępny, bardzo dobrze dobiera strategię działania. Gdy dowiaduje się prawdy od ducha, postanawia przejść do działań utajnionych. Zakazuje znajomym oficerom i przyjaciołom mówienia o wydarzeniach, a także ostrzega ich, że może się teraz zachowywać tak, że nie poznają go – niech się nie zrażają do niego, ponieważ musi tak postąpić. Udaje obłąkanego, człowieka tracącego zmysły. Z pomocą przychodzą mu wydarzenia mające miejsce pomiędzy Poloniuszem i jego córką Ofelią. Mianowicie Poloniusz zwraca uwagę Ofelii, aby nie przyjmowała zalotów księcia Hamleta, ponieważ to dla niej ród zbyt wysoki i nic z tego nie będzie. W obawie o dobre imię Ofelii ojciec stara się ją chronić. Dziewczyna zwraca listy miłosne Hamletowi i potem młodzieniec odwiedza ją. Z pewnością śmierć ojca i porzucenie przez Ofelię pogłębiły poczucie alienacji i samotności, zagubienia w życiu królewicza. Hamlet nie czyni wyrzutów Ofelii, krytykuje wszystkie kobiety jako gatunek ludzi pustych i dwulicowych. W ten sposób obraża ją i pokazuje brak miłości. Nawet zaprzecza jakoby pisał do niej listy czy dawał jej prezenty, udaje niepamięć.
W obecności Horacego potrafi być sobą i mówić prawdę. Jest to jedyna osoba godna jego zaufania i oddana Hamletowi. Jemu powierza wszelkie tajemnice związane z duchem i Horacego prosi, aby podczas przedstawienia obserwował Klaudiusza. Jest też osobą uzdolnioną. Odwdzięcza się mu na koniec, zakazując Horacemu samobójstwa. Prosi, aby przyjaciel opowiedział wszystkim prawdę o jego losie, zawierza mu i życzy jak najlepiej, pokazując przez to swoją dojrzałość, empatię i szacunek, ale też wdzięczność.
O przebiegłości i zdolności do kojarzenia faktów Hamleta świadczy jego zachowanie podczas podróży do Anglii. Podejrzewał on króla o chęć pozbycia się go z Danii. Na statku okazało się, iż w jego ręce „wpadł list prawdy” o Klaudiuszu, chodzi o rozkaz zabicia Hamleta przez Anglików, lenników Danii. Bezwzględność Hamleta widzimy podczas pisania listu do Anglików z rozkazem zabicia Rozenkranca i Gildensterna. Poza tymi dwiema osobami z powodu działań Hamleta giną jeszcze Ofelia, Poloniusz, Laertes, Klaudiusz i Gertruda. Pierwotnie Hamlet miał zamiar zemścić się wyłącznie na Klaudiuszu, ale sprawy wyrwały się spod kontroli – częściowo za sprawą podstępów Klaudiusza: zatrutego wina, zatrutych floretów, listu do Anglików, ale mimo wszystko również Hamlet jest współwinny. Jego uparte dążenie do zemsty, bezkompromisowość przyniosły śmierć co najmniej 5 osobom, które nie brały bezpośredniego udziału w zabiciu jego ojca.
Hamlet jest człowiekiem lękliwym lub takiego udaje, za tak mają go odbierać bliscy. Jego charakter znają także dworzanie i lud, którego reakcji obawia się Klaudiusz. Już wcześniej miał on ochotę zabić, wyeliminować młodego Hamleta, lecz musiał liczyć się z opinią tłumu, którego wolał nie denerwować. Bał się także, aby na jaw nie wyszły sprawy związane z jego zabójstwem króla Hamleta. Młody książę jest jednak odważny i waleczny. Staje do pojedynku z Laertesem, mimo iż powszechnie wiadomo, że syn zabitego Poloniusza jest mistrzem w walce na florety. Raniony przez niego i zatruty, porywa się mimo wszystko na Klaudiusza i zabija go. Mści się w końcu i wybacza Laertesowi.
Umierając, Hamlet porusza ważną kwestię sukcesji tronu Danii. Horacemu mówi, iż widzi jako swojego następcę młodego Fortynbrasa, który wraca z wojny z Polski. Świadczy to o patriotyzmie młodzieńca. Wiedział o zbliżającej się śmierci, ale chciał też uporządkować sprawy państwa.
Gertruda – królowa, żona zmarłego Haleta, matka młodego Hamleta, żona Klaudiusza. Jest to kobieta delikatna i wrażliwa. Pragnie dobra swego syna, ale też dobrze służy swojemu mężowi, radząc mu we wszystkim, jeśli tylko o to poprosił. Hamlet oskarża ją o współdziałanie z Klaudiuszem, ale nie wie tego na pewno. Podczas przedstawienia, które udowodniło słowa ducha, Klaudiusz wybiegł z sali, przerywając przedstawienie. Gertruda wyszła za nim, lecz nie wiemy, czy tak naprawdę zrozumiała aluzje toczącego się spektaklu. Z jej komentarzy podczas przedstawienia i po nim, z rozmowy z Hamletem możemy domyślać się, że nie miała nic wspólnego z zabójstwem męża lub bardzo dobrze to maskowała w przeciwieństwie do Klaudiusza.
W rozmowie z duchem Hamlet dostał polecenie, aby nie mścił się na matce, to będzie zadanie nieba. Nie wiadomo co miał na myśli duch: czy Gertruda była winna zdrady i współuczestnikiem spisku przeciwko królowi, czy zraniła ducha już po śmierci tak szybko zapominając o mężu. Akurat ten ostatni fakt mógłby być zarzutem i rysą na postaci matki Hamleta. Gdyby nie fakt, że zależało jej bardzo na tym, aby Dania miała następcę tronu. Dlaczego nie miał nim być Hamlet, dlaczego nie walczyła o sukcesję dla swego syna? Trudno powiedzieć, przyczyn może być kilka: Hamlet w rzeczywistości był za młody do pełnienia tej funkcji, uznała go za nieodpowiedniego kandydata lub też tak była zakochana w Klaudiusz, że chciała wnieść w posagu do ich związku tron należny Hamletowi. Tak czy inaczej popełniła bardzo poważny błąd, ponieważ odepchnęła syna i stała się złą matką. Nie mogła nie dostrzegać niesprawiedliwości i zagubienia Hamleta.
Ofelia – delikatna młoda panna, córka Poloniusza i ukochana Hamleta. Jest wzorem piękna i niewinności, rodzicielskiego oddania i posłuszeństwa. Kochała Hamleta i przyjmowała dowody jego zainteresowania. Gdy jednak ojciec zakazał jej tego, musiała oddać księciu listy i podarunki. Byłą bardzo cierpliwa i bezbronna podczas awantury, jaką urządził jej po tym, jak oddała mu listy. Kazał jej też iść do zakonu. Z kolei Gertruda oceniała ją najwyżej ze wszystkich dziewcząt znanych na jej dworze.
Na wieść o śmierci ojca doznała pomieszania zmysłów, z rozpaczy nie panowała nad swoimi emocjami i językiem. Zginęła w potoku, próbując powiesić na gałęzi wieniec upleciony z kwiatów. Zdaniem grabarzy to było samobójstwo. Bardzo prawdopodobne, że mogła dowiedzieć się o tym, co naprawdę się stało. Zabójcą jej ojca był Hamlet i ta wiadomość, choćby podejrzenie, mogło ją zabić, nie tyle sama śmierć Poloniusza. Zmarła w momencie, gdy w pobliżu nie było Hamleta, wysłano go do Anglii, z której mógłby wrócić w bliżej nieokreślonej przyszłości. Samotność, porzucenie, zawód miłosny – tragedia życiowa ojca to za dużo na takie miękkie i delikatne serce Ofelii.
oprac.Akt 1Akt 2Akt 3Akt 4Akt 5Char.Plan/MiniByć albo…
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK
oprac.Akt 1Akt 2Akt 3Akt 4Akt 5Char.Plan/MiniByć albo…

AKT V

Scena I

Cmentarz. Dwóch Grabarzy z rydlami itd. wchodzi na scenę.
Hamlet z Horacym obserwują grabarzy kopiących grób. Ci z kolei rozważają nad śmiercią samobójczą dziewczyny. Gdyby nie była szlachcianką, nie pochowano by jej w święconym miejscu i nie uznano by jej śmierci za wypadek. Odkopują szczątki innych zmarłych i bawią się czaszkami. Na ten widok Hamlet rozważa sens życia. Podejrzewa, iż jedna z czaszek była własnością adwokata, który słynął z pięknych mów. Teraz do niczego mu nie są potrzebne, nie jest w stanie się bronić przed łapskami grabarza prostaka.
Rozmawiają z grabarzami. Ci odkopują czaszkę Yoryka, dawnego dworskiego błazna. Hamlet pyta Horacego, czy czaszki wielkich wodzów z dawnych czasów wyglądają tak samo? Wszystkich spotka ten sam koniec.

Na cmentarzu pojawiają się z orszakiem król i królowa. Jest to pogrzeb Ofelii. Hamlet ujawnia się i nie wierzy własnym oczom, jest zrozpaczony. Wskakuje do grobu, aby zobaczyć po raz ostatni Ofelię. Przeciwko niemu staje Laertes wściekły tym bardziej, że ma przed sobą zabójcę ojca, którego zemsty pragnie. Dochodzi do kłótni i Hamlet wyjawia swoją miłość do Ofelii. Młodzieńcy szarpią się ze sobą, ale dworzanie na rozkaz króla rozdzielają ich. Klaudiusz każe Horacemu pilnować księcia. Sam na sam z Laertesem przypomina mu o trzymanie się planu, jaki wcześniej ustalili.

Scena II

Sala w zamku. Hamlet i Horacy.
Hamlet wyjawia tajemnicę swojego powrotu. Odkrył on list pisany przez Klaudiusza i nakazujący Anglikom zabicie go. Napisał taki sam z rozkazem zabicia Rozenkranca i Gildensterna, a następnie opieczętował królewskim sygnetem. Teraz jest już pewny swego przeznaczenia. Musi pomścić śmierć ojca. Klaudiusz jest niedobrym człowiekiem. Zabił jego ojca, uwiódł matkę Hamleta i jemu też zapisał podstępnie śmierć.

Rozmowę przerywa wejście Ozryka. Przynosi on następującą wiadomość od króla:

„Król jegomość założył się, że w spotkaniu z waszą książęcą mością w dwunastu pchnięciach z obojej strony Laertes nie osiągnie przewagi trzech trafień. Szansa więc jego do szansy Laertesa ma się jak dwanaście do dziewięciu; i zaraz by się to rozstrzygnęło, gdybyś książę pan raczył przychylnie odpowiedzieć.”

Król założył się, że Hamlet jest lepszy od Laertesa. Książę zgodził się na zawody, chociaż podejrzewał jakiś podstęp. Doszło więc do pojedynku w obecności pary królewskiej. Pierwsze uderzenia świadczą o przewadze księcia. Laertes widząc to, prosi o wzniesienie toastu zatrutym dla Hamleta winem. Ten nie chce toastu i walczą dalej, lecz truciznę wypija królowa, pada i umiera. Laertes rani Hamleta zatrutą szpadą (floretem), ale książę odbiera mu ją i trafia go także, zatruwając jego krew. Upada królowa, wyjawiając tajemnicę zatrutego wina. Laertes ujawnia całą prawdę o podstępie króla. Hamlet rzuca się na Klaudiusza i zabija go. Umiera także Laertes, przepraszając Hamleta i wzajemnie wszelkie urazy. Horacy pragnie wypić zatrute wino, aby umrzeć wraz z nimi, ale prawie omdlały zabrania mu. Prosi przyjaciela, aby zaświadczył o wszystkim przed narodem, mającymi przybyć posłami oraz Fortynbrasem, następnie Hamlet umiera.

Przybywają posłowie z Anglii i Fortynbras. Poseł oznajmia, iż stało się, jak życzył sobie król, śmierć ponieśli Rozenkranc i Gildenstern. Fortynbras zastanawia się nad losem, który spowodował śmierć tylu możnych ludzi w jednej chwili. O wszystkim dowiaduje się od Horacego.

„Niechaj się w tym celu
Niezwłocznie zbierze czoło waszych mężów.
Co się mnie tyczy, z boleścią przyjmuję,
Co mi przyjazny los zdarza; mam bowiem
Do tego kraju z dawien dawna prawa,
Które obecnie muszę poprzeć.”
(…)

Fortynbras został wcześniej naznaczony na następcę króla Danii przez umierającego Hamleta. Tę wolę przekazał mu Horacy. Dlatego Fortynbras zarządził zebranie wielkich rodów, na którym ogłosi swoje prawa i ochotę do sukcesji.

„Niech czterech dowódców
Złoży Hamleta, jako bohatera,
Na wywyższeniu, niewątpliwie bowiem
Byłby był wzorem królów się okazał
Dożywszy berła; a gdy orszak ciało
Jego niosący postępować będzie,
Niechaj muzyka i salwy rozgłośnie,
Czym był, zaświadczą.”

Dowiedziawszy się prawdy o Hamlecie i jego losach, Fortynbras był dla niego pełen podziwu i nakazał zorganizowanie mu należnego, pełnego hołdu ceremoniału pogrzebowego.

oprac.Akt 1Akt 2Akt 3Akt 4Akt 5Char.Plan/MiniByć albo…
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK
oprac.Akt 1Akt 2Akt 3Akt 4Akt 5Char.Plan/MiniByć albo…

AKT IV

Scena I

Ten sam pokój, co w końcu aktu poprzedniego. Królowa, Rozenkranc i Gildenstern, po chwili wchodzi Król.
Gertruda opowiada Klaudiuszowi o wydarzeniach, jakie miały przed momentem miejsce. Broni Hamleta, który jej zdaniem wpadł w szał, przestraszył się szczura i przez pomyłkę zabił Poloniusza. Potem bardzo tego żałował. Król ma zamiar zataić to morderstwo i jak najszybciej, jeszcze tego wieczora wysłać Hamleta do Anglii.
Przybywają Rozenkranc i Gildenstern. Król nakazuje im odnalezienie księcia, a także zwłok Poloniusza.

Scena II

Inny pokój w zamku. Wchodzi Hamlet.
Hamlet rozmawia schował w sobie znane miejsce zwłoki Poloniusza. Gdy tylko pojawia się w komnacie, biegną za nim Rosenkranc i Gildenstern. Pragną wypełnić rozkaz króla i odszukać ciało Poloniusza, aby wystawić je w kaplicy. Hamlet jednak nie kwapi się zdradzić miejsca ukrycia jego zwłok.

Scena III

Inny pokój tamże. Król w towarzystwie kilku panów.
Król nie chce zdradzić światu zabójstwa Poloniusza. Nie może też ukarać Hamleta:

„On ma zachowanie
U ludu, który nie bierze na rozum,
Ale na oko; gdzie zaś to ma miejsce,
Tam zwykle bywa ważona na szali
Nie wina, ale kara winowajcy.
Trzeba dlatego, ażeby to nagłe
Jego wysłanie wydało się krokiem
Od dawna ułożonym!”

Klaudiusz zdaje sobie sprawę z faktu, iż Hamlet jest lubiany przez naród. Kierowanie uwagi na niego mogłoby odkryć zbrodnie Klaudiusza. Dlatego też lepiej pozbyć się go. Gdy w końcu dworzanie przyprowadzają księcia, ten zmuszony wyjawia miejsce pobytu ciała Poloniusza. Jest ono na schodach do galerii. Hamlet także zgadza się na podróż do Anglii, nie ma wyjścia. Z kolei po wyjściu wszystkich Klaudiusz pozostając sam, wyjawia tajemnicę przyszłego losu młodzieńca:

„A ty, Anglio,
Jeśli ci przyjaźń moja pożądana
(…)
Anglio, nie waż lekce
Wszechwładnej woli mojej, która w listach,
Zaklinających cię o tę przysługę,
Wyraźnie żąda od ciebie niezwłocznej
Śmierci Hamleta.”

W listach do angielskiego króla domaga się śmierci hamleta. Tak się składa, że Anglicy są lennikami króla Danii, gdyż niedawno zostali przez nich pokonani. Wyjazd zatem Hamleta do Anglii jest równoznaczny ze skazaniem go na śmierć.

Scena IV

Równina w Danii. Wchodzi Fortynbras z wojskiem.
Fortynbras rozmawia ze swoim rotmistrzem. Nakazuje mu, aby poinformował króla Danii o przemarszu wojsk norweskich w kierunku na Polskę. Podczas rozmowy z Hamletem dowiadujemy się, iż Norwegowie mają zamiar zdobyć skrawek Polski, który zdaniem Fortynbrasa nie jest wiele wart.

W samotności Hamlet rozmyśla nad sensem życia. Dochodzi do wniosku, iż ma przed sobą armię gotową na jeden rozkaz umrzeć, a on nie był, nie jest w stanie pomścić śmierci ojca:

„I cóż ja wart jestem,
Ja, który ojca zgon, zhańbienie matki
Śpiąco przepuszczam? gdy oto ze wstydem
Widzę przed sobą bliską śmierć dwudziestu
Tysięcy ludzi, którzy dla chimery,
Dla widma sławy, w grób idą jak w łóżko…”

Scena V

Elzynor. Pokój w zamku. Wchodzą Królowa i Horacy.
Królowa przyjmuje Ofelię. Dziewczyna jest zrozpaczona po śmierci ojca. Śpiewa, nie mówi do królowej. Wygląda na cierpiąca i oszalałą. Gertruda próbuje jej przerywać, a potem wchodzi król, który też nie bardzo wie, o czym śpiewa dziewczyna? W końcu Ofelia zapowiada przyjazd Laertesa i wychodzi.
Klaudiusz żałuje, iż potajemnie pochowano Poloniusza. To stało się przyczyną szemrania ludzi. Do sali przybywa Laertes. Od początku podejrzewa króla o udział w zabójstwie ojca i pragnie zemsty:

„Zgoda, Ta jego nagła śmierć, ten cichy pogrzeb,
Bez żadnych oznak, szpady ani herbów,
Bez ceremonii, bez pompy pogrzebu.
Wszystko to woła na mnie wniebogłosy
O ścisłe śledztwo.”

Klaudiusz mówi, iż jest niewinny i gotów jest poświęcić wszystko: królestwo, koronę, życie, aby to udowodnić. Razem w tym celu wychodzą w poszukiwaniu świadków, którzy oczyszczą króla z podejrzeń Laertesa.

Scena VI

Inny pokój w zamku. Horacy i jego Sługa.
Horacy dostał list od Hamleta o treści:

„Horacy,
jak tylko ten list przeczytasz, dopomóż oddawcom jego dostać się do króla, mają oni pismo i do niego. Zaledwieśmy przebyli dwa dni na morzu, gdy silnie uzbrojony statek korsarski wyprawił na nas łowy. Ponieważ miał nad nami w żaglach przewagę, zmuszeni byliśmy stawić mu czoło i przyjąć bitwę, wśród której wrzenia wskoczyłem na ów statek. W tejże chwili piraci oddalili się od naszego okrętu i tym sposobem sam jeden zostałem ich jeńcem. Obeszli się ze mną, jak poczciwym łotrom przystoi; ale wiedzieli, co czynią; muszę się im za to dobrze wywdzięczyć. Postaraj się, aby król odebrał to, co doń piszę, i śpiesz do mnie tak chyżo, jak gdybyś uciekał przed śmiercią. Mam ci coś do powiedzenia na ucho, co cię w oniemienie wprawi, a przecież słowa będą tu tylko cieniem rzeczy samej. Ci dobrzy ludziska doprowadzą cię do miejsca, gdzie się znajduję. Rozenkranc i Gildenstern peregrynują do Anglii; o nich także mam ci wiele do powiedzenia. Bądź zdrów.
Twój, jak go znasz, Hamlet

Krócej: statek Hamleta płynący do Anglii został napadnięty przez korsarzy. Uratował się i wraca do Danii. Rozenkranc i Gildenster płyną do Anglii. Hamlet ma Horacemu wiele do opowiedzenia.

Scena VII

Inny pokój na zamku. Król i Laertes.
Klaudiusz opowiada o zajściu w pokoju królowej. Celem ataku Hamleta był on sam, ale ofiarą stał się także Poloniusz. Winę za śmierć ojca Laertesa i Ofelii ponosi Hamlet. Młodzieniec rozpacza nad śmiercią ojca i obłędem swojej cnotliwej siostry.
Posłaniec przynosi list od Hamleta, w którym książę prosił o przebaczenie i rozmowę. Dowiadują się z niego, iż Hamlet został wysadzony na brzegu sam i nagi. Klaudiusz namawia Laertesa, aby w takim razie wyzwał go na pojedynek. Słyszał on od przebywającego na dworze Lamonda, że Laertes jest niezrównanym szermierzem i w takim razie łatwo pokona Hamleta na rapiery. Z kolei Laertes wpada na pomysł, by koniec szabli natrzeć trucizną, jaką zakupił, aby nie dać szans przeciwnikowi. Klaudiusz pragnie także zatruć napój:

„Ha! wiem już, co robić.
Gdy was bój znuży, tak że się aż obu
Czuć da pragnienie (ostro żgaj dlatego),
I gdy on zechce czego do ochłody,
Wtedy podadzą mu puchar, z którego
Jeden łyk, w razie gdyby jakim trafem
Uszedł twojego zatrutego ciosu,
Da nam skuteczny sukurs! Skąd ta wrzawa?”

Jeśli walka znuży przeciwników, Hamlet zechce się napić czegoś, wówczas zostanie mu podany zatruty napój.

Do sali weszła królowa i dało się słyszeć zamieszanie. Królowa poinformowała Laertesa o śmierci Ofelii. Dziewczyna wiła wieńce z kwiatów nad potokiem i pragnęła jeden z nich zawiesić na gałęzi pochyłej wierzby. Niestety, wpadła do wody i utonęła.

oprac.Akt 1Akt 2Akt 3Akt 4Akt 5Char.Plan/MiniByć albo…
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK
oprac.Akt 1Akt 2Akt 3Akt 4Akt 5Char.Plan/MiniByć albo…

AKT III

Scena I

Pokój w zamku. Król, Królowa, Poloniusz, Ofelia, Rozenkranc i Gildenstern.
Dworzanie informują króla o stanie duchowym Hamleta. Potwierdzają, że sam królewicz przyznał, iż jest nieco rozstrojony. Wraz z Poloniuszem byli świadkami jego zachowania i przybycia aktorów. Gdy Rozenkranc i Gildenstern wychodzą, zapowiadają występ grupy teatralnej, na którą Hamlet zapraszał wszystkich, także królewską parę. Król prosi swoją żoną Gertrudę, aby opuściła komnatę, ponieważ on wraz z Poloniuszem pragną podstępnie być świadkami rozmowy Hamleta z Ofelią.

Do komnaty przychodzi Hamlet i w samotności wypowiada kwestię:

„Być albo nie być, to wielkie pytanie.
Jestli w istocie szlachetniejszą rzeczą
Znosić pociski zawistnego losu
Czy też, stawiwszy czoło morzu nędzy,…”

Analiza szczegółowa monologu Hamleta.
Po tym monologu do komnaty przychodzi Ofelia. Hamlet nie ma dla niej litości, atakuje wszystkie kobiety za obłudę i fałsz, a nawet za malowanie się:

„Słyszałem też o malowaniu się waszym: nie dość wam jednej twarzy otrzymanej od Boga, dorabiacie sobie drugą; sztafirujecie się, krygujecie, cedzicie słowa, przedrzeźniacie boskie stworzenia i swawolę pokrywacie płaszczykiem naiwności. Precz, precz! nie chcę już patrzeć na to: to mnie we wściekłość wprawia. Wara odtąd mężczyznom żenić się; ci, co się już pożenili, jednego wyjąwszy, niech żyją zdrowi, reszta pozostać winna tak, jak jest. Do klasztoru! Do klasztoru!”

Kończy rozmowę z Ofelią zachętą, aby poszła do klasztoru. Nie ma wyjścia, jeśli chce żyć w cnocie i szacunku ludzkim. Pomimo jej zalet ludzie i tak zawsze znajdą coś, co można jej wytknąć, dlatego jedynym wyjściem młodej dziewczyny jest życie klasztorne. Hamlet wychodzi z komnaty, a Ofelia żali się w samotności, że był to młodzieniec taki dobry i mądry, ale zamienił się w zwykłego dworzanina.

Do komnaty wchodzą Poloniusz i Klaudiusz. Słyszeli rozmowę młodych i król nie widzi szaleństwa w tym, co mówił Hamlet. Jest skłonny raczej przyjąć, że to efekt zgorzknienia i zawodu miłosnego, ogólnego nastroju melancholii księcia. Pragnie, aby królowa rozmówiła się z synem, a potem zamierza wysłać go do Anglii pod pretekstem poselstwa. Być może podróż i ciekawe rzeczy odwrócą jego uwagę i dostroją do życia. Poloniusz przytakuje, że to świetny pomysł.

Scena II

Wielka sala tamże. Wchodzi Hamlet z kilkoma aktorami.
Trwają przygotowania do przedstawiania. Hamlet wydaje dyspozycje odnośnie ról. Gdy kończy się próba, rozmawia z Horacjem. Prosi go, aby przez cały czas trwania sztuki patrzył na króla, szczególnie podczas sceny morderstwa króla odgrywanej podczas przedstawienia. Na zakończenie rozmowy ze swoim wiernym przyjacielem i skromnym sługą wypowiada słowa:

„Już idą; muszę znowu zostać głupcem.
Dalej na miejsce!”

Wynika z tego, że Hamlet świadomie już rozpoczął grę, ukrywając się za obłędem. Przed dworem i królewską parą chce uchodzić za pomyleńca.

Następnie słychać marsz i odgłos trąb. Król, Królowa, Poloniusz, Ofelia, Rozenkranc, Gildenstern i inne osoby wchodzą, aby obejrzeć przedstawienie.
Na pytanie króla o samopoczucie Hamleta ten odpowiedział:

„Wybornie, żyję jak kameleon powietrzem nadzianym obietnicami; kapłonów nie moglibyście lepiej tuczyć.”

Podchodzi do Ofelii i kładzie się u jej nóg. W rozmowie udaje, że nie pamięta nawet, kiedy jego ojciec zmarł, twierdząc, że przed dwiema godzinami. Rozpoczyna się przedstawienie. W jednej ze scen aktor grający króla narzeka na stan swego zdrowia i myśli o tym, że wkrótce pewnie umrze. Życzy swojej pięknej żonie, aby żyła jeszcze długo i szczęśliwie przy drugim mężu, jakim ją los obdarzy. Aktorka grająca królową mówi między innymi:

„O, wstrzymaj te słowa!
Zbrodnią by w moim łonie była myśl takowa
Obym przy drugim mężu była potępioną!
Taka tylko drugiego może zostać żoną,
Co zabiła pierwszego.”

Jest to poważne oskarżenie Gertrudy, matki Hamleta i aluzja do spisku, jaki miała z Klaudiuszem. Klaudiusz pyta Hamleta o tytuł sztuki, a ten odpowiada: „Łapka na myszy”. Hamlet relacjonuje Ofelii wydarzenia, a właśnie Lucjusz wlewa do ucha:

„Truje go w jego własnym ogrodzie dla zagrabienia jego państwa. Nazwisko tamtego jest Gonzago; rzecz autentyczna i we włoskim tekście wybornie opisana. Teraz zobaczymy, jakim sposobem morderca pozyskuje miłość żony Gonzagi.”

Obserwują właśnie, jak do śpiącego króla podchodzi zdrajca i wlewa mu do ucha truciznę. Król na scenie umiera. Reakcja Klaudiusza jest dość czytelna, ponieważ zrywa się jakby przerażony i ucieka z komnaty. Za nim pozostali dworzanie opuszczają spektakl.
Hamlet pozostaje sam z Horacjem i odpytuje, kiedy wyszedł król. Horacy patrzył na Klaudiusza uważnie i wie, że najwyraźniej scena otrucia króla wzburzyła go najbardziej.

Przybywają dworzanie Rozenkranc i Gildenstern. Przynoszą wiadomość, że król źle się poczuł po wyjściu z przedstawienia a królowa chce rozmawiać z hamletem w gabinecie. To samo ponaglenie przynosi Poloniusz.

Scena III

Pokój tamże. Król, Rozenkranc i Gildenstern.
Z myśli Klaudiusz można wnosić, iż obawia się szaleństwa Hamleta. Pragnie jak najszybciej wysłać go do Anglii:

„Nie można mu dowierzać, nie byłoby
Nawet roztropnie, gdybyśmy mu dłużej
Wodze szaleństwa puszczać dali. Bądźcie
Więc w pogotowiu, skoro odbierzecie
Zlecenia już się przygotowujące,
Natychmiast jedźcie z nim do Anglii.”

Przybywa Poloniusz. Oświadcza Klaudiuszowi, że za chwilę Hamlet będzie rozmawiał z królową. Zamierza stać za zasłoną, podsłuchać ich rozmowy i natychmiast donieść o jej treści królowi. Klaudiusz dziękuje mu i pozostając sam, wypowiada słowa:

„O, kał mej zbrodni cuchnie aż w niebiosa!
Najstarsza klątwa na niej ciąży, stygmat
Bratniego mordu! Nie mogę się modlić,
Chociaż pragnienie dorównywa chęci;
Moc winy mojej kruszy moc mej woli;”
(…)
„Ta dłoń przeklęta była od krwi bratniej
Dwakroć tak brudna, czyliż miłosierne
Nieba nie mają dżdżu do jej obmycia,
Aby zbielała jak śnieg?”

Świadczą one o tym, że Hamlet miał rację, słuchając słów ducha swojego ojca. Klaudiusz ma ręce umazane krwią i modli się o własne odkupienie. Żałuje za grzech zbrodni i w tym momencie wchodzi do pokoju Hamlet. Pragnie zabić króla w odwecie, ale hamuje się, ponieważ Klaudiusz modli się:

„Zabija mego ojca i ja za to,
Ja, syn jedyny zamordowanego,
Posyłam tegoż nędznika do nieba.
To by nagrodą było, a nie zemstą.”

Być może Hamlet słyszał wyznanie Klaudiusza i jego kojenie się. Uznając, że Bóg odpuści grzesznikowi wyznającemu żal, nie chce go zabić. To nie byłaby kara dla króla, bo poszedłby do nieba. Takie rozumowanie Hamleta uwalnia go od chęci zemsty w tym momencie. Wychodzi więc.

Scena IV

Inny pokój w zamku. Królowa i Poloniusz.
Poloniusz oznajmia królowej, że stanie za zasłoną, aby wysłuchać jej rozmowy z Hamletem. Królewicz właśnie wchodzi i próbuje rozmawiać z matką, ale jest rozdrażniony i gwałtowny. Matka nie chce z nim mówić i woli, aby ktoś inny to zrobił. Wówczas Hamlet mówi do niej:

„Siadaj, pani;
Nie wyjdziesz stąd, na krok się stąd nie ruszysz,
Póki nie stawię przed tobą zwierciadła,
W którym się przejrzysz z gruntu.”

W poczuciu niebezpieczeństwa Poloniusz ukryty za zasłoną krzyczy o pomoc, o ratunek. Wówczas Hamlet przebija go szablą, szydząc, że to szczur. Miał nadzieję, że był to król, lecz podniósłszy martwego, zobaczył zmarłego Poloniusza. Matka oskarżyła go o morderstwo, a wtedy on powiedział jej w oczy:

„Zapamiętały czyn! W istocie, matko;
Tak samo prawie, jak zgładzać ze świata
Króla, a potem iść za jego brata.”

Ujawnił więc i oskarżył królową o mężobójstwo. Ta próbuje się bronić, udaje, że nie wie, o czym jej syn mówi. Wówczas pod adresem Klaudiusza padają oskarżenia:

„Zbój i podlec;
Nikczemnik niewart setnej części setki
Twego pierwszego męża; rzezimieszek,
Który z wystawy ściągnął drogi diadem
I w kieszeń schował…”

W tym momencie Hamlet zauważa ducha swego ojca i rozpoczyna z nim dialog. Królowa nie widzi ducha i boi się, że syn stracił zmysły, oszalał. Martwi się o niego, a Hamlet odpiera jej zarzuty dotyczące choroby i prosi, aby raczej porzuciła męża bratobójcę i poprawiła swoje życie. Duch podpowiada mu, aby wpłynął na sumienie swojej matki. W końcu duch odchodzi, i Hamlet także, pozostawiając swoją matkę samą, ciągnie za sobą ciało Poloniusza. Na zakończenie królowa pyta go, co ma czynić? Hamlet powiada, żeby nie robiła nic. On ma udać się do Anglii z dwoma dworzanami i wyczuwa w tym podstęp. Nie da się jednak tak łatwo podejść.

oprac.Akt 1Akt 2Akt 3Akt 4Akt 5Char.Plan/MiniByć albo…
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK




Do wakacji 23.06.2018 r. tylko:
days
3
2
hours
2
1
minutes
3
2
seconds
0
6

Kontynuując czytanie, zgadzasz się z politykę cookies na tej stronie. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close