Epoki literackie, analizy wierszy, poradniki, słownik, piosenki

mały książę streszczenie

1 2 Plan i mini streszczenie

1. Narrator wypowiada się w pierwszej osobie liczby pojedynczej. Mówi, że gdy miał 6 lat, czytał książkę „Historie prawdziwe”. Dowiedział się z niej o wężach boa, które połykają w całości swoje ofiary.
2. Jako pilot latał nad pustynią Sahara. Pewnego razu, 6 lat wcześniej, zepsuło się coś i musiał lądować na pustyni. Musiał sam dokonać reperacji, bo nie było z nim mechanika. Wody miał tylko na 8 dni, a był o tysiąc mil od miasta.
3. Kolejnego dnia po wylądowaniu na pustyni usłyszał głosik. Zobaczył małego człowieczka, chłopczyka, który prosił go o to, aby narysował mu baranka.
4. Chłopiec okazał się być Małym Księciem, który rozpytywał o maszynę, samolot. Zdziwił się, że pilot spadł z nieba. Książę też pochodził z innej planety i też spadł z nieba.
5. Pilot, Antoine, dowiedział się, że planeta Małego Księcia jest mała, przypomina rozmiarami dom, jest gwiazdą i nosi nazwę B-612. Była ona widziana tylko raz w 1909 r. przez tureckiego astronoma, któremu świat nauki nie uwierzył jednak, ponieważ był dziwnie ubrany.
6. Mały Książę był nieco większy od swojej planety i bardzo chciała mieć przyjaciela.
7. Razem z Małym Księciem oglądali zachody słońca. Antoine domyślał się, że patrzenie na zachody słońca to jedyna rozrywka na planecie Księcia. Pewnego razu Książę oglądał 43 zachody słońca, bo było mu smutno.
8. Książę zaczął opowiadać, jak na jednej z planet spotkał człowieka o czerwonej twarzy. Powtarzał, iż jest człowiekiem poważnym i zajmuje się rachunkami.
9. Pewnego razu Książę na swojej planecie wśród wielu kwiatów zauważył jeden krzak zasiany z przyniesionego nie wiadomo skąd ziarna. Była to róża i miała kolce, aby przeciwstawić się agresji.
10. Wieczorem miał nakrywać ją kloszem. Był za młody na to, aby zrozumieć różę i umieć ją kochać.
11. Pewnego razu przeczyścił swoje dwa wulkany i jeden wygasły, wyciął baobaby i postanowił wyjechać ze swojej planety. Pożegnał się z różą i ona przepraszała go za swoje zachowanie. Mówiła o miłości do niego i życzyła mu szczęścia. Mimo dumy płakała, gdy się rozstawali.
12. Książę zaczął zwiedzanie planet 325 – 330, aby je poznać i czegoś się dowiedzieć. Na pierwszej spotkał króla, któremu wszyscy ludzie wydawali się poddanymi.
13. Książę poprosił, aby nakazał słońcu zajść, chciał zobaczyć zachód słońca i sprawdzić czy król ma aż taką władzę. Król był rozsądny, bo wiedział, jakie rozkazy może wydawać. Wyda rozkaz słońcu podczas zachodu i w ten sposób udowodni swoją władzę.
14. Kiedy odchodził, król mianował go swoim ambasadorem. Książę doszedł do wniosku, iż dorośli są dziwni.
15. Na kolejnej planecie spotkał Próżnego. Każdy próżny człowiek uważa, że inni są jego wielbicielami. Nauczył Księcia klaskać, podczas gdy sam kłaniał się za każdym razem.
16. Na innej planecie poznał Pijaka. Na pytanie, dlaczego pije, Pijak odpowiedział, że pije aby zapomnieć o wstydzie spowodowanym piciem.
17. Na czwartej planecie spotkał Bankiera. Ten cały czas liczył i nawet nie pamiętał co. Przez 54 lata pracuje i tylko trzy razy zakłócano mu spokój. Zapisuje on swoje cyfry i chowa je do banku.
18. Na piątej planecie spotkał latarnika i uznał, że jego praca jest bardziej pożyteczna niż poprzednio spotkanych ludzi. Latarnik musiał zapalać i gasić latarnie co minutę, gdyż tak szybko obracała się planeta. Mógłby tu widzieć 1440 zachodów słońca w ciągu doby.
19. Na szóstej planecie (10x większej niż poprzednia) spotkał Starszego Pana piszącego wielkie księgi. Był to geograf zajmujący się opisywaniem gór i rzek. Niestety nie chodził i nie poznawał świata, ale opisywał go z relacji badaczy.
20. Siódmą planetą była Ziemia. Miła wielką liczbę dorosłych, geografów i bankierów. Jeszcze przed wynalezieniem elektryczności, potrzebowano niemal 0,5 miliona latarników, aby oświetlić miasta.
21. Żmija powiedziała mu, iż wśród ludzi także można być samotnym. Żal mu się jej zrobiło, gdyż jego zdaniem ona nie może nigdzie podróżować. Na co dzień zajmuje się rozwiązywaniem zagadek.
22. Książę wdrapał się na wysoką górę, aby zobaczyć całą Ziemię. Krzyknął „Dzień dobry”, ale odpowiedziało mu tylko echo. Był bardzo samotny.
23. Trafił na ścieżkę i zaprowadziła go do ogrodu. Było tam 5 tys. róż, przywitał się z nimi. Jego róża byłaby zmieszana, gdyby wiedziała, iż nie jest jedyną różą na świecie.
24. Książę spotkał lisa. Chciał się z nim zaprzyjaźnić. Dowiedziała się, że lis nie jest oswojony. Oswoić to znaczy „stworzyć więzy”. Kiedy człowiek oswoi drugiego, potrzebują się nawzajem.
25. Lis opowiedział mu o ludziach, prosił, by Książę oswoił go. Ludzie nie posiadają przyjaciół, nie ma ich w sklepach, więc nie mogą ich kupić.
26. Lis zdradził mu sekret: dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu. Człowiek staje się odpowiedzialnym na zawsze za to, co oswoił i Książę jest odpowiedzialny za różę.
27. Książę spotkał Kupca sprzedającego pigułki zaspokajające pragnienie. Wystarczyło połknąć jedną, aby przestało się chcieć pić.
28. Skończyła się woda i Antoine powiedział, że mimo wszystko raźniej jest umierać, kiedy się ma przyjaciela obok siebie. Książę namówił go, aby poszli szukać studni.
29. Książę namawiał Antoine, aby naprawił samolot. Miał też smutne oczy, ponieważ mijała rocznica jego przybycia na ziemię.
30. Nocą Książę wymknął się, ale Antoine dogonił go. Książę powiedział, że odchodzi daleko stąd i nie może zabrać ze sobą swojego ciała, bo jest za ciężkie. Obiecali sobie patrzeć w gwiazdy i szukać się wzajemnie.
31. Koło nogi Księcia mignęła żółta błyskawica i zniknął.

Mini streszczenie

Narrator wypowiada się w pierwszej osobie liczby pojedynczej. Mówi, że gdy miał 6 lat, czytał książkę „Historie prawdziwe”. Dowiedział się z niej o wężach boa, które połykają w całości swoje ofiary. Jako pilot latał nad pustynią Sahara. Pewnego razu, 6 lat wcześniej, zepsuło się coś i musiał lądować na pustyni. Musiał sam dokonać reperacji, bo nie było z nim mechanika. Wody miał tylko na 8 dni, a był o tysiąc mil od miasta.
Kolejnego dnia po wylądowaniu na pustyni usłyszał głosik. Zobaczył małego człowieczka, chłopczyka, który prosił go o to, aby narysował mu baranka. Chłopiec okazał się być Małym Księciem, który rozpytywał o maszynę, samolot. Zdziwił się, że pilot spadł z nieba. Książę też pochodził z innej planety i też spadł z nieba. Pilot, Antoine, dowiedział się, że planeta Małego Księcia jest mała, przypomina rozmiarami dom, jest gwiazdą i nosi nazwę B-612. Była ona widziana tylko raz w 1909 r. przez tureckiego astronoma, któremu świat nauki nie uwierzył jednak, ponieważ był dziwnie ubrany.
Mały Książę był nieco większy od swojej planety i bardzo chciała mieć przyjaciela.
Razem z Małym Księciem oglądali zachody słońca. Antoine domyślał się, że patrzenie na zachody słońca to jedyna rozrywka na planecie Księcia. Pewnego razu Książę oglądał 43 zachody słońca, bo było mu smutno. Książę zaczął opowiadać, jak na jednej z planet spotkał człowieka o czerwonej twarzy. Powtarzał, iż jest człowiekiem poważnym i zajmuje się rachunkami. Pewnego razu Książę na swojej planecie wśród wielu kwiatów zauważył jeden krzak zasiany z przyniesionego nie wiadomo skąd ziarna. Była to róża i miała kolce, aby przeciwstawić się agresji. Wieczorem miał nakrywać ją kloszem. Był za młody na to, aby zrozumieć różę i umieć ją kochać. Pewnego razu przeczyścił swoje dwa wulkany i jeden wygasły, wyciął baobaby i postanowił wyjechać ze swojej planety. Pożegnał się z różą i ona przepraszała go za swoje zachowanie. Mówiła o miłości do niego i życzyła mu szczęścia. Mimo dumy płakała, gdy się rozstawali.
Książę zaczął zwiedzanie planet 325 – 330, aby je poznać i czegoś się dowiedzieć. Na pierwszej spotkał króla, któremu wszyscy ludzie wydawali się poddanymi. Książę poprosił, aby nakazał słońcu zajść, chciał zobaczyć zachód słońca i sprawdzić czy król ma aż taką władzę. Król był rozsądny, bo wiedział, jakie rozkazy może wydawać. Wyda rozkaz słońcu podczas zachodu i w ten sposób udowodni swoją władzę. Kiedy odchodził, król mianował go swoim ambasadorem. Książę doszedł do wniosku, iż dorośli są dziwni. Na kolejnej planecie spotkał Próżnego. Każdy próżny człowiek uważa, że inni są jego wielbicielami. Nauczył Księcia klaskać, podczas gdy sam kłaniał się za każdym razem.
Na innej planecie poznał Pijaka. Na pytanie, dlaczego pije, Pijak odpowiedział, że pije aby zapomnieć o wstydzie spowodowanym piciem.
Na czwartej planecie spotkał Bankiera. Ten cały czas liczył i nawet nie pamiętał co. Przez 54 lata pracuje i tylko trzy razy zakłócano mu spokój. Zapisuje on swoje cyfry i chowa je do banku. Na piątej planecie spotkał latarnika i uznał, że jego praca jest bardziej pożyteczna niż poprzednio spotkanych ludzi. Latarnik musiał zapalać i gasić latarnie co minutę, gdyż tak szybko obracała się planeta. Mógłby tu widzieć 1440 zachodów słońca w ciągu doby. Na szóstej planecie (10x większej niż poprzednia) spotkał Starszego Pana piszącego wielkie księgi. Był to geograf zajmujący się opisywaniem gór i rzek. Niestety nie chodził i nie poznawał świata, ale opisywał go z relacji badaczy.
Siódmą planetą była Ziemia. Miła wielką liczbę dorosłych, geografów i bankierów. Jeszcze przed wynalezieniem elektryczności, potrzebowano niemal 0,5 miliona latarników, aby oświetlić miasta. Żmija powiedziała mu, iż wśród ludzi także można być samotnym. Żal mu się jej zrobiło, gdyż jego zdaniem ona nie może nigdzie podróżować. Na co dzień zajmuje się rozwiązywaniem zagadek. Książę wdrapał się na wysoką górę, aby zobaczyć całą Ziemię. Krzyknął „Dzień dobry”, ale odpowiedziało mu tylko echo. Był bardzo samotny.
Trafił na ścieżkę i zaprowadziła go do ogrodu. Było tam 5 tys. róż, przywitał się z nimi. Jego róża byłaby zmieszana, gdyby wiedziała, iż nie jest jedyną różą na świecie. Książę spotkał lisa. Chciał się z nim zaprzyjaźnić. Dowiedziała się, że lis nie jest oswojony. Oswoić to znaczy „stworzyć więzy”. Kiedy człowiek oswoi drugiego, potrzebują się nawzajem.
Lis opowiedział mu o ludziach, prosił, by Książę oswoił go. Ludzie nie posiadają przyjaciół, nie ma ich w sklepach, więc nie mogą ich kupić. Lis zdradził mu sekret: dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu. Człowiek staje się odpowiedzialnym na zawsze za to, co oswoił i Książę jest odpowiedzialny za różę.
Książę spotkał Kupca sprzedającego pigułki zaspokajające pragnienie. Wystarczyło połknąć jedną, aby przestało się chcieć pić. Skończyła się woda i Antoine powiedział, że mimo wszystko raźniej jest umierać, kiedy się ma przyjaciela obok siebie. Książę namówił go, aby poszli szukać studni.
Książę namawiał Antoine, aby naprawił samolot. Miał też smutne oczy, ponieważ mijała rocznica jego przybycia na ziemię. Nocą Książę wymknął się, ale Antoine dogonił go. Książę powiedział, że odchodzi daleko stąd i nie może zabrać ze sobą swojego ciała, bo jest za ciężkie. Obiecali sobie patrzeć w gwiazdy i szukać się wzajemnie.
Koło nogi Księcia mignęła żółta błyskawica i zniknął.

1 2 Plan i mini streszczenie
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK
1 2 Plan i mini streszczenie

XIII

Na czwartej planecie spotkał Bankiera. Ten cały czas liczył i nawet nie pamiętał co. Przez 54 lata pracuje i tylko trzy razy zakłócano mu spokój. Raz 22 lata temu wielki chrabąszcz, który bardzo hałasował i spowodował pomyłki. Z kolei 11 lat temu miał atak reumatyzmu i także się pomylił.

Trzeci raz to właśnie Książę mu przeszkodził. Twierdził, że posiada gwiazdy, w przeciwieństwie do króli, którzy tylko panują. Posiadanie daje mu bogactwo. Książę opowiedział mu o swojej planecie, którą dokładnie czyści i ona ma pożytek z niego. Bankier natomiast zapisuje swoje cyfry i chowa je do banku, jego gwiazdy nie mają z niego żadnego pożytku. Książę doszedł do wniosku, iż dorośli są nadzwyczajni.

XIV

Na piątej planecie spotkał latarnika i uznał, że jego praca jest bardziej pożyteczna niż poprzednio spotkanych ludzi. Latarnik musiał zapalać i gasić latarnie co minutę, gdyż tak szybko obracała się planeta. Według czasu latarnika, rozmawia z Księciem już miesiąc. Mogliby się zaprzyjaźnić, ale planeta wydała się Księciu za mała. Mógłby tu widzieć 1440 zachodów słońca w ciągu doby.

XV

Na szóstej planecie (10x większej niż poprzednia) spotkał Starszego Pana piszącego wielkie księgi. Był to geograf zajmujący się opisywaniem gór i rzek. Niestety nie chodził i nie poznawał świata, ale opisywał go z relacji badaczy.

Rozpytywał Księcia o jego planetę i skrzętnie notował. Dowiedział się, że kwiaty są efemeryczne, szybko obumierają. Żal się zrobiło Księciu, bo zostawił różę samą. Geograf polecił mu do zwiedzenia ziemię.

XVI

Siódmą planetą była Ziemia. Miła wielką liczbę dorosłych, geografów i bankierów. Jeszcze przed wynalezieniem elektryczności, potrzebowano niemal 0,5 miliona latarników, aby oświetlić miasta.

XVII

Na Ziemi wylądował na pustyni, gdzie spotkał żmiję. Poszukiwał ludzi, bo czuł się samotny. Żmija powiedziała mu, iż wśród ludzi także można być samotnym. Żal mu się jej zrobiło, gdyż jego zdaniem ona nie może nigdzie podróżować. Żmija jednak powiedziała, iż może go zabrać dalej niż myśli. Na co dzień zajmuje się rozwiązywaniem zagadek.

XVIII

Na pustyni Książę spotkał tylko jeden kwiatek. Zapytał o ludzi. Kwiat o trzech płatkach wiedział, że istniej kilku ludzi na świecie.

XIX

Książę wdrapał się na wysoką górę, aby zobaczyć całą Ziemię. Krzyknął „Dzień dobry”, ale odpowiedziało mu tylko echo. Był bardzo samotny.

XX

Trafił na ścieżkę i zaprowadziła go do ogrodu. Było tam 5 tys. róż, przywitał się z nimi. Jego róża byłaby zmieszana, gdyby wiedziała, iż nie jest jedyną różą na świecie. Do tej pory myślał, że jest potężnym księciem, ale teraz rozpłakał się na myśl o tym.

XXI

Książę spotkał lisa. Chciał się z nim zaprzyjaźnić. Dowiedziała się, że lis nie jest oswojony. Oswoić to znaczy „stworzyć więzy”. Kiedy człowiek oswoi drugiego, potrzebują się nawzajem. Lis opowiedział mu o ludziach, prosił, by Książę oswoił go. Ludzie nie posiadają przyjaciół, nie ma ich w sklepach, więc nie mogą ich kupić. Mały Książę oswoił lisa, który najbardziej lubił czwartki, gdyż wtedy myśliwi nie polowali, tańczyli z dziewczynami. Lis kazał Księciu pójść zobaczyć różę. Książę zobaczył róże i stwierdził, iż jego róża jest najważniejsza na świecie, bo to ją podlewał i pielęgnował, oswoił ją tak jak lisa. Widziane róże są takie, jaki był lis przed oswojeniem.

Lis zdradził mu sekret: dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu. Człowiek staje się odpowiedzialnym na zawsze za to, co oswoił i Książę jest odpowiedzialny za różę.

XXII

Spotkał zwrotniczego. Jego zajęciem było wysyłaniem pociągów pełnych ludzi w różne strony świata. Jego zdaniem ludzie jeżdżą, ponieważ wierzą, iż w miejscach, w których ich nie ma, jest lepiej. Z kolei dzieci potrafią cieszyć się ze wszystkiego, nawet ze szmacianej lalki.

XXIII

Książę spotkał Kupca sprzedającego pigułki zaspokajające pragnienie. Wystarczyło połknąć jedną, aby przestało się chcieć pić.

XXIV

Skończyła się woda i Antoine powiedział, że mimo wszystko raźniej jest umierać, kiedy się ma przyjaciela obok siebie. Książę namówił go, aby poszli szukać studni. Wyruszyli więc w drogę. Przez jakiś czas niósł Księcia. Wzruszała go wierność Księcia dla róży.

XXV

Znaleźli studnię, zwyczajną wiejską a nie dziurę w ziemi. Napili się. Książę mówił o ludzkich poszukiwaniach szczęścia, a to nie jest widzialne dla oczu, szczęście można znaleźć tylko sercem. Książę namawiał Antoine, aby naprawił samolot. Miał też smutne oczy, ponieważ mijała rocznica jego przybycia na ziemię. Pilot szedł naprawiać samolot z myślą o tym, że będzie mu smutno bez Księcia, z którym już zdążył się zaprzyjaźnić.

XXVI

Antoine spotkał Księcia przy studni. Słyszał jego rozmowę z wężem. Rozpytywał się go o to, czy rzeczywiście szybko potrafi przenieść Księcia do innego świata. Pilot wyciągnął broń, ale wąż uciekł. Udało się naprawić motor w samolocie i mógł odlecieć do domu.

Podobnie Książę miał tego dnia wracać do domu. Miał dla Księcia skrzynię i kaganiec. Byli smutni. Chciał, aby Książę uśmiechnął się do niego. Ten odpowiedział mu, że zawsze, kiedy spojrzy w gwiazdy może być pewien, że on tam na innej planecie uśmiecha się do niego. Antoine nie chciał, aby książę zadawał się ze żmiją, bo ona może ukąsić dla zabawy.

Nocą Książę wymknął się, ale Antoine dogonił go. Książę powiedział, że odchodzi daleko stąd i nie może zabrać ze sobą swojego ciała, bo jest za ciężkie. Obiecali sobie patrzeć w gwiazdy i szukać się wzajemnie.

Koło nogi Księcia mignęła żółta błyskawica i zniknął.

XXVII

Antoine wrócił do bazy, a koledzy bardzo sie ucieszyli z tego faktu. Od tego czasu lubi słuchać gwiazd, jakby 500 milionów dzwoneczków. Zapomniał narysować rzemień do kagańca baranka. Często zastanawia się, co dzieje się na planecie Małego Księcia, czy baranek nie zjadł róży? Kiedy pomyśli, że baranek zjadł różę, wówczas widzi płaczące gwiazdy.

Powieść kończy się prośbą do wszystkich, którzy być może kiedyś napotkają pod gwiazdą małe dziecko, aby jak najszybciej napisali do niego. Smutno mu jest bez małego Księcia.

1 2 Plan i mini streszczenie
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK
1 2 Plan i mini streszczenie

Dedykacja

Autor rozpoczyna książkę od dedykacji dla Leona Wertha. Przeprasza dzieci, że poświęca tę dziecięca książkę dorosłemu człowiekowi, ale Leon jest jego najlepszym przyjacielem, po drugie dorosły potrafi zrozumieć nawet książki dla dzieci.

Wszyscy dorośli byli kiedyś dziećmi i dlatego zmienia później dedykację na Leonowi Werthowi, gdy był małym dzieckiem.

I

Narrator wypowiada się w pierwszej osobie liczby pojedynczej. Mówi, że gdy miał 6 lat, czytał książkę „Historie prawdziwe”. Dowiedział się z niej o wężach boa, które połykają w całości swoje ofiary. Narysował potem obrazek przedstawiający węża, który połknął słonia i pokazał ją dorosłym. Obrazek nie zrobił na nich wrażenia, gdyż przypominał kapelusz, a to był wąż z pełnym brzuchem. To niepowodzenie zraziło go do malowania i postanowił zostać pilotem. Wiele czasu poświęcał nauce geografii w dzieciństwie, co mu się później przydało. Jako dorosły człowiek poznawał wielu ludzi i każdemu robił test. Pokazywał rysunek numer 1, ten z wężem i pełnym brzuchem. Kiedy poznany człowiek twierdził, że rysunek przedstawiał kapelusz, zniechęcał się do niego.

II

Jako pilot latał nad pustynią Sahara. Pewnego razu, 6 lat wcześniej, zepsuło się coś i musiał lądować na pustyni. Musiał sam dokonać reperacji, bo nie było z nim mechanika. Wody miał tylko na 8 dni, a był o tysiąc mil od miasta. Kolejnego dnia po wylądowaniu na pustyni usłyszał głosik. Zobaczył małego człowieczka, chłopczyka, który prosił go o to, aby narysował mu baranka. Tłumaczył mu, że nie potrafi rysować, ale w końcu spróbował.

Rysował kilka razy baranka, ale żaden nie podobał się chłopcu. Wreszcie narysował skrzynkę i powiedział, że w środku skrzyni jest baranek. Chłopiec się ucieszył.

III

Chłopiec okazał się być Małym Księciem, który rozpytywał o maszynę, samolot. Zdziwił się, że pilot spadł z nieba. Książę też pochodził z innej planety i też spadł z nieba. Zachwalał baranka i dobrą stronę skrzyni, którą narysował pilot, bo mogła być domkiem dla baranka. Przestrzegał go też, aby dorysować jeszcze palik i sznur, aby baranek został przywiązany za dnia, bo może uciec.

 

IV

Pilot, Antoine, dowiedział się, że planeta Małego Księcia jest mała, przypomina rozmiarami dom, jest gwiazdą i nosi nazwę B-612. Była ona widziana tylko raz w 1909 r. przez tureckiego astronoma, któremu świat nauki nie uwierzył jednak, ponieważ był dziwnie ubrany. W 1920 roku turecki naukowiec jeszcze raz ogłosił światu swoje odkrycie, był ubrany we frak i wszyscy uwierzyli. Antoine zauważa, iż dorośli kochają się w cyfrach i kiedy dziecko opowiada o swoich nowych przyjaciołach, pytają np. ile ma lat, ile waży i sądzą, że czegoś się z tych danych dowiedzą.

Kiedy dorosłym mówi się o domu, trzeba powiedzieć, ile kosztował, wtedy są w stanie się nim zachwycać. Podobnie nikt nie uwierzy w istnienie Małego Księcia, jeśli się powie, że chciał mieć baranka, był ślicznym dzieckiem itd. Natomiast ludzie uwierzą, jeśli powie się im, skąd przybył, z planety B-612. Mały Książę był nieco większy od swojej planety i bardzo chciała mieć przyjaciela.

V

Mały Książę zapytał, czy baranki jedzą krzaki. Ucieszył się na odpowiedź twierdzącą, bo to oznaczało, iż jedzą także baobaby. Antonie wyjaśnił, iż baobaby są to duże drzewa i baranki nie mogą ich zjadać. Małemu Księciu zależało na tym, aby baranki zjadały te drzewa, gdy jeszcze są małe. Baobaby porastają planetę Księcia i musi z nimi walczyć. Codziennie rano po umyciu się należy robić toaletę planety, wyrywać młode pędy baobabu, które są bardzo podobne do młodych róż. Książę przestrzega wszystkie dzieci przed baobabami.

Poprosił też Antoine, aby narysował zagrożenie stąd wynikające.

VI

Razem z Małym Księciem oglądali zachody słońca. Antoine domyślał się, że patrzenie na zachody słońca to jedyna rozrywka na planecie Księcia. Pewnego razu Książę oglądał 43 zachody słońca, bo było mu smutno.

VII

Książę zapytał, czy baranek zjada też kwiaty, które mają kolce? Antoine przyznał, że baranki jedzą wszystko. Był nieco opryskliwy dla Księcia, ponieważ próbował naprawiać samolot, a woda pitna prawie się kończyła. Książę się nieco rozgniewał. Następnie zaczął opowiadać, jak na jednej z planet spotkał człowieka o czerwonej twarzy. Powtarzał on w kółko, iż jest człowiekiem poważnym i zajmuje się rachunkami. Był bardzo dumny z siebie, a Antoine nazwał go grzybem. Książę zdenerwował się, gdyż problemy księgowego są mniej ważne niż to walka kwiatków z barankami. Mówił możliwości pożarcie róży przez baranka. Bał się tego, a nawet rozpłakał na myśl o tym, że jego ukochany kwiat mógłby zostać zjedzony. Antoine obiecał, że narysuje barankowi kaganiec i osłonę dla kwiatka.

VIII

Pewnego razu Książę na swojej planecie wśród wielu kwiatów zauważył jeden krzak zasiany z przyniesionego nie wiadomo skąd ziarna. Kwiat ten był bardzo zalotny i stroił się, dopóki pewnego ranka nie odkrył swojej urody w całości.

Rozmawiał z nią, a ona powiedziała, że urodziła się razem ze słońcem. Książę podlał ją świeżą wodą. Róża obawiała się tygrysów, ale na planecie Księcia nie było takich zwierząt. Róża miała kolce, aby przeciwstawić się agresji. Poprosiła potem o parawan, gdyż bała się przeciągów. Wieczorem miał nakryć ją kloszem. Książę przyznał, iż nieco się na nią obraził, ale teraz za nią tęskni. Był za młody na to, aby zrozumieć różę i umieć ją kochać.

IX

Pewnego razu przeczyścił swoje dwa wulkany i jeden wygasły, wyciął baobaby i postanowił wyjechać ze swojej planety. Pożegnał się z różą i ona przepraszała go za swoje zachowanie. Mówiła o miłości do niego i życzyła mu szczęścia. Mimo dumy płakała, gdy się rozstawali.

X

Książę zaczął zwiedzanie planet 325 – 330, aby je poznać i czegoś dowiedzieć się. Na pierwszej spotkał króla, któremu wszyscy ludzie wydawali się poddanymi. Książę ziewał, bo był bardzo zmęczony podróżą. Król twierdził, że rządzi wszystkimi i wszystkim, również planetami. Gdyby Książę miał taką władzę, rządziłby światem i mógłby zobaczyć nie 43 ale dużo więcej zachodów słońca. Skoro taką ma władzę król, Książę poprosił, aby nakazał słońcu zajść, chciał zobaczyć zachód słońca. Król powiedział, że jest dobrym królem i rozsądnym, dlatego że wie, ile i jakie rozkazy może wydawać. Wyda rozkaz słońcu podczas zachodu i w ten sposób udowodni swoją władzę. Chciał mianować Księcia ministrem sprawiedliwości, ale ten nie zgodził się, gdyż nie ma tam obywateli, więc i złoczyńców. Król przypomniał sobie starego szczura, można by go sądzić, a potem ułaskawiać. Książę nie zgodził się. Kiedy odchodził, król mianował go swoim ambasadorem. Książę doszedł do wniosku, iż dorośli są dziwni.

XI

Na kolejnej planecie spotkał Próżnego. Każdy próżny człowiek uważa, że inni są jego wielbicielami. Nauczył Księcia klaskać, podczas gdy sam kłaniał się za każdym razem.

Chciał, aby Książę go uwielbiał, czyli uznał za najpiękniejszego na świecie. Obiecał, że go uwielbia, chociaż nie wie, co to Próżnemu daje. Książę doszedł do wniosku, iż dorośli są śmieszni.

XII

Na innej planecie poznał Pijaka. Na pytanie, dlaczego pije, Pijak odpowiedział, że pije aby zapomnieć o wstydzie spowodowanym piciem. Książę doszedł do wniosku, iż dorośli są śmieszni.

1 2 Plan i mini streszczenie

Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK

EPOKA

Międzywojnie

BIOGRAFIA AUTORA

Antoine de Saint-Exupery – pisarz francuski (1900- 1944). W 1926 podjął pracę w Towarzystwie Lotniczym Latecoere. Latał pomiędzy Francją i Afryką, przewożąc pocztę, na trasie Tuluza – Casablanca – Dakar. Brał też udział jako pilot w II wojnie światowej, a podczas jednego z lotów najprawdopodobniej został zestrzelony. Napisał szereg opowiadań, w tym min. „Ziemia, planeta ludzi” (1939) i „Mały Książę” (1943).

GENEZA DZIEŁA

Powieść powstała w 1943 roku, pisarz wykorzystał w niej własne doświadczenia życiowe. Została przetłumaczona na 170 języków.

BUDOWA UTWORU

Jest to powieść – baśń złożona z XXVII rozdziałów. Narrator wypowiada się tutaj w 1 os. l. poj., co przypomina dziennik lub pamiętnik. Z kolei wydarzenia i postacie fantastyczne nadają dziełu cechy baśni.

CZAS I MIEJSCE AKCJI

Akcja rozgrywa się podczas lotu de Saint-Exupery’ego nad Afryką w latach trzydziestych XX wieku.

Antoine de Saint-Exupery

Antoine de Saint-Exupery

BOHATEROWIE

Bohaterami opowiadań jest Mały Książę (chłopiec o złotych długich włosach) i sam autor Antoine jako narrator. Ponadto napotkane przez Księcia postaci: Próżny, Bankier, Pijak, Latarnik, róża, róże, lis i wąż.

INTERPRETACJA

Jest to opowieść o dorastaniu do miłości i przyjaźni, do odpowiedzialności, jaka jest z tym związana. Mały Książę zwierza się, iż na swojej planecie poznał różę. Nie wiadomo, skąd wzięła się tam, ale była bardzo niedostępna dla niego i zarozumiała. Prosiła go o opiekę nad nią i grymasiła. Dopiero gdy Książę postanowił opuścić planetę, rozpłakała się. Jak sam stwierdził, była za mały na miłość i nie rozumiał jej. Dopiero podczas podróży po świecie głębiej zastanowił się nad tym. Na jednej z planet w ogrodzie poznał kilka tysięcy róż. Mimo wszystko zatęsknił do swojej róży i postanowił wrócić na swoją planetę B-612.

Tuluza Casablanca Dakar - przelot Exupery'ego

Tuluza (Francja)- Casablanca (Maroko)- Dakar (Senegal) – przelot Exupery’ego

Na każdej z odwiedzanych planet spotykał ludzi, raz ciekawych, innym razem mniej interesujących. Zawsze dowiadywał się czegoś więcej o świecie i o ludziach dorosłych. Podsumowywał swoje spostrzeżenia ocenami typu: “dorośli są dziwni” czy też “dorośli są śmieszni”. Wydaje się, iż poznawani ludzie mogą być symbolem ułomności tego świata. Z reguły bowiem są zajęci rzeczami, sprawami, problemami nieistotnymi dla innych ludzi. Dopiero zajęcia latarnika Książę określił jako pożyteczną, ponieważ służącą wielu ludziom.

Antoine de Saint-Exupery

Antoine de Saint-Exupery i Mały Książę

Najbardziej owocne w przemyślenia i wnioski było spotkanie z lisem na planecie Ziemia. Dowiedział się, iż jedną z najważniejszych rzeczy na świecie jest przyjaźń. Jest to najcenniejsze uczucie, ale problem w tym, że nie można go kupić w żadnym sklepie. Z tego powodu ludzie nie mają wielu przyjaciół. Antoine jest pilotem i potwierdza opinię Księcia o przyjaźni. Akurat zepsuł mu się silnik i musiał samotnie lądować na pustyni. Nie miał nikogo bliskiego przy sobie i tęsknił do świata przyjaciół.

samolot Lockheed P-38J Lightning - takim latał Exupery

samolot Lockheed P-38J Lightning – takim latał Exupery

Lis zdradził tajemnicę przyjaźni. Każdego człowieka należy oswoić, bo każdy przypomina dzikie zwierzę. Lis jest zwierzęciem i wie, że ludzie oswajają naturę. Nie potrafią jednak zbliżyć się do siebie i zaprzyjaźniać, bo nie potrafią wzajemnie się oswajać. Dlatego żyją smutni i popadają w różne nałogi.
Mały Książę przypomina autora, który jako dziecko lubił malować. Narysował raz węża, który połknął mysz. Nikt z dorosłych nie rozpoznał prawidłowo tego obrazka, a wszyscy mówili, iż jest to kapelusz. Nie patrzyli na rysunek w ten sam sposób, w jaki myślał o nim Antoine. Podobnie Książę jest na Ziemi kimś obcym, nierozumianym przez otoczenie i patrzy na świat inaczej. Ziemia i cały świat przypomina rysunek Antoine, tylko on go rozumiał. A kto w takim razie miał rozumieć ludzi? Powieść podpowiada, iż należy patrzeć na drugiego człowieka sercem. Jest ono symbolem miłości i uczuć, wyrozumiałości i tolerancji – tego właśnie ludziom potrzeba, aby wzajemnie się potrzebowali i szanowali.

Archipelag Frioul koło Marsylii

Archipelag Frioul koło Marsylii – tam został zestrzelony Exupery 31 lipca 1944 r.

Być może też samotność na pustyni jest również symbolem zagubienia człowieka i samotności w świecie… Jest tutaj wiele tematów do przemyślenia.

CHARAKTERYSTYKA POSTACI

Antoine – narrator, młody pilot zagubiony w świecie, czego symbolem może być lądowanie na pustynie z powodu awarii silnika samolotu. Jest ciekawy ludzi, pragnie ich obecności i nie lubi samotności. Ma bardzo refleksyjny stosunek do świata.
Mały Książę – mały chłopiec ciekawy świata i z tego powodu opuszcza swoją planetę. Pozostawia na niej różę, w której się zakochał, pielęgnował ją, ale wydała mu się zarozumiała. Poznaje wielu ludzi podczas swojej podróży i dochodzi do różnych wniosków dotyczących ludzi, są dla niego śmieszni albo tworzą pozory życia.

1 2 Plan i mini streszczenie

Zobacz film

Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK

Kontynuując czytanie, zgadzasz się z politykę cookies na tej stronie. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close