Epoki literackie, analizy wierszy, poradniki, słownik, piosenki

nie-boska komedia streszczenie

Część 1-2   Część 3-4  Interpretacja/Charakterystyka

CZĘŚĆ TRZECIA

* DO PIEŚNI…

Rozpoczyna się prozą poetycką, wezwaniem do pieśni. Mowa jest o gotyckich wieżach i katedrze.
* Panuje nastrój tajemniczy. Wszędzie widać krew i ludzi małych, którzy mimo wszystko pragną zmieniać świat.
* Widać obóz pod bramami miasta, a w nim nędzarzy żądnych zemsty z drągami w rękach. Zajmują się też jedzeniem i pijaństwem.
* Tłumy czekają niecierpliwie, rozmawiają i krzyczą. Stoją uzbrojeni w topory i żelazo. Są też kobiety. Wszyscy brudni od trudów drogi.
* Przyszedł ich przywódca (Pankracy), wszedł na stół i krzesła. Przemawia do tłumu. Namawia obecnych do walki i mordu.
* Rewolucjoniści wznoszą okrzyki uwielbienia Pankracego.
* Zabiera głos przechrzta, Żyd, który przeszedł na katolicyzm. Wiwatuje na cześć Pankracego.
* Słychać okrzyki wyklinania szlachty i groźby ich uśmiercania.

*** Szałas

Zebranie przechrztów wokół księgi Talmudu. Pragną obalić chrześcijaństwo, udają tylko katolików. Chór wzywa do rewolucji i walki z panami. Przychodzi Pankracy, sprawdza, co wszyscy robią i czy są gotowi na jutrzejszą rzeź. Kiedy wychodzi, Chór przechrztów chce dokonać rzezi rewolucjonistów.
W namiocie Pankracy– przywódca rewolucjonistów- nakazuje Przechcie namówić hrabiego Henryka na spotkanie z nim. Ma się ono odbyć w domu hrabiego, Pankracy będzie tam o dwunastej kolejnego dnia.
Pankracy melduje o gotowości oddziałów do walki. Pankracy nie boi się nikogo, chce jednak rozmówić się z Henrykiem. Pankracy myśli, iż przywódca chce ich zdradzić. Pankracy jest zły za takie myśli na niego. Pyta o wpłatę pieniędzy szewców i przywiezione ładunki wybuchowe. Chodzą słuchy, że hrabia zbiera ludzi i dąży na pomoc Świętaj Trójcy, ostatniego bastionu szlachty.
Pankracy zastanawia się na tym, dlaczego mimo swej potęgi i tysięcy ludzi własnych oddziałów, pragnie spotkać się i z hrabią Henrykiem. W istocie chce go przekonać do przejścia na stronę rewolucjonistów. To Henryk jest ostatnią przeszkodą na drodze do zwycięstwa rewolucji. Pankracy stawia jego charakter na równi swemu.
Mąż przebrany w czerwoną czapkę rewolucjonistów i czarnym płaszczu prowadzony przez Przechrztę przychodzi do obozu rewolucjonistów. Ogląda taniec wolnych ludzi dokoła szubienicy. Podchodzą bliżej do klubu lokajów, którzy chwalą się, kto zabił już swojego pana, a kto nie. Słuchają chóru rzeźników. Oni z kolej są żądni krwi, wygrażają całej szlachcie. Nie mają żadnej ideologii. Hrabia kłania się kobiecie, mówiąc „Pani”. Przechrzta ostrzega, by tytułował wszystkich per „Obywatelko” lub „wolna kobieto”. Kobieta chwali się klejnotami, wzięła je od męża, wroga rewolucji.
Hrabia zauważa Bianchettiego, kondotiera (najemny żołnierz), generał, wskazuje on innym zamek na wzgórzu. Ma plan, jak zdobyć twierdzę, ale nie ma zamiaru zdradzać go Przechrzcie i innym. Mąż radzi, aby go zastrzelili, bo tak rodzi się arystokracja. Spotykają umierającego rzemieślnika, który całe życie spędził nad warsztatem jedwabiu. Umiera na ich oczach. Zza drzewa obserwują, jak chłopi ciągną na szafot jednego z panów, którego kozacy zabili chłopskiego syna.
W innym miejscu boru hrabia i Przechrzta natykają się na ruiny kościoła, wszędzie jakieś powalone mury. Natykają się na Leonarda, który stwarza właśnie nową religię. Wzywa do siebie dziewicę. Ogłaszają nowy świat wolności z nowym Bogiem. Zabójcy przechwalają się, kto z nich zabił dostojniejszego pana. Pankracy poświęca sztylety. Tańczą przed nim kobiety, porzucając swój szlachecki stan. Zauważa Męża i schowanego pod jego płaszczem Przechrztę. Pyta, kogo już zabili. Hrabia odpowiada, że dopiero co ślubował, że pierwszego zabije Leonarda, jeżeli ten sprzeniewierzy się rewolucji. Pankracy na tę odpowiedź daje mu sztylet, aby wypełnił swoją przysięgę podarunkiem. Mąż jednak ma swój sztylet. Przechodzą filozofowie pijący zdrowie rewolucjonistów. Artyści śpiewają o zburzeniu Świętej Trójcy i kreacji nowego świata.
Nastaje dzień i Przechrzta boi się już iść dalej. Hrabia oddaje mu czapkę i pieniądze za pomoc. Duchy lasu wzywają na pomoc Jezusa. Przechrzta odchodzi, pozostawiając Męża w lesie, gdzie czekali ludzie hrabiego.

* Rozmowa Pankracego z hrabią

Pankracy przyprowadza Pankracego pod pałac Męża. Pankracy rozkazuje, że jeśli usłyszą wystrzał, mają skoczyć mu na pomoc.
Mąż czeka na Pankracego. W jego opinii to człowiek bez przeszłości i tradycji, który jednak być może rozpocznie nową epokę.
Zegar wybił północ. Pojawia się Pankracy. Piją zdrowie Pankracego, gościa. Kpi z herbów przeszłości. Nie widzi zastępów aniołów, które obronią szlachtę przed rewolucją. W jego opinii szlachta to degeneraci udający wiarę. Hrabia broni wiary, ale Pankracy przypomina mu, że nie postępował zgodnie z jej zasadami. Arystokraci nie będą się bronić dłużej niż 20 dni, dlatego hrabia powinien przejść na ich stronę. Henryk widzi te same zbrodnie pod nowymi szatami. Pankracy chce stworzyć nowy świat, dobry dla głodnych i spragnionych. Dla Męża rewolucja to bezsensowny rozlew krwi, a nie żaden postęp.
Hrabia wspomina swoich przodków i wskazuje na obrazy na ścianie. To oni byli obrońcami wiary i narodu. Pankracy wspomina ich jako katów kobiet, chłopów i Żydów. Przypomina starostę, kanclerza, który spalił akta i powiesił ludzi, przejmując ich majątki. To w ten sposób hrabia wzbogacił się. Arystokraci to próżniacy, rozpustnicy, nigdy nie liczyli się z ludem. Mąż przekonuje o wartościach jego grupy społecznej. To łaska arystokracji wykarmiła naród, dała mu tradycje, pomagali podczas głodu, budowali szkoły, oszczędzali podczas wojen.
Pankracy widzi, iż nie przekona hrabiego, zatem żegna się do zobaczenia w okopach Świętej Trójcy. Porównuje ich obu do dwóch orłów. Odchodzi.

CZĘŚĆ CZWARTA

Rozpoczyna się opisem Świętej Trójcy. Jest to wielka twierdza- zamek osadzona na skale dzięki pracy wielu ludzi. Nastaje ranek i rozpoczyna się tam ruch.

*** Katedra w zamku

Arystokraci mają za złe Henrykowi jego dumę. Słynie on z męstwa i odwagi, nie oszczędza ludzi i walczy do ostatniej kropli krwi. Niektórzy nie chcą, aby obwołano go dowódcą. Hrabia klęka przed biskupem. Potem chce, aby jeśli ktoś ma wobec niego zarzuty, wyjawił je teraz. Jeden głos sprzeciwia się wyborowi Henryka na dowódcę, ale kapłani każą tego śmiałka wyrzucić poza świątynię. Obrany na wodza hrabia Henryk każe złożyć przysięgę obecnym, aby bronili zamku i nigdy nie poddali się.

*** Jeden z dziedzińców…

Baron i Książę próbują namówić hrabiego Henryka do rozpoczęcia układów z Pankracym. Wódz ostrzega jednak, że wspominanie nawet o poddaniu się zasługuje na karę śmierci. Nie mają innego wyjścia, jak walczyć, ponieważ nie mogą liczyć na litość rewolucjonistów.

*** Krużganek na szczycie wieży

Hrabia na wieży rozmawia ze sługą, pozwala Jakubowi otworzyć beczki z alkoholem dla żołnierzy, aby pili na odwagę. Rozkoszuje się swoją władzą i dostrzega sygnały niechybnej śmierci, porażki obrońców. Chce walczyć i nie podda się.

* Komnata…

Hrabia rozmawia z Orciem. Razem schodzą do lochów, gdzie mrok i Orcio ma natchnienie.

* Lochy…

Ojciec z synem słuchają odgłosów dawnych więźniów trzymanych w lochach. Chór Głosów ostrzega hrabiego, ponieważ był zapatrzony wyłącznie w swoje myśli, będzie potępiony. Ponadto słychać inne głosy ludzi katowanych, bitych i mordowanych w lochach na rozkaz arystokracji. Duchy ostrzegają go, iż już niewiele czasu, kolka dni życia zostało hrabiemu. Ten prosi Orcia, aby opowiedział, co widzi. Orcio widzi hrabiego związanego, męczonego i jęczącego. Matka odwiedziła go nocą i kazała… Nie kończy. Hrabia bierze go na ręce i ucieka stamtąd. I znowu Chór Głosów potępia hrabiego za to, że w nic nie wierzył i nikogo nie kochał poza sobą.

* Sala w zamku…

Na sali w zamku zebrali się wszyscy łącznie z dziećmi i kobietami. Starają się wpłynąć na hrabiego Henryka, aby poddał zamek. Błagają go o poddanie, ponieważ cierpią głód i bardzo się boją. Książę chce paktować z Pankracym, który przysłał na zamek Ojca chrzestnego. Ten gwarantował obrońcom życie w zamian za poddanie się. Hrabia nie zgadza się na mediacje i kapitulację. Ponieważ przysięgał zginąć na murach Świętej Trójcy, tak się stanie. Przypomina wady hrabiom, którzy niszczyli poddanych, roztrwaniali pieniądze, źle wychowali swoje dzieci. Wyciąga ramiona w natchnieniu i wzywa wszystkich do walki, aby umarli w boju zamiast na szubienicy i z ręki katów. Nie mogą liczyć na łaskę, śmierć i tak jest im pisana.
Niektórzy wzywają na pomoc żołnierzy i chcą wydać hrabiego Pankracemu. Henryk przypomina jednak tym żołnierzom, że on walczył z nimi i niejednego ratował swoją odwagą. Oni wiwatują na jego cześć. Każe rozdać wszystkim resztę mięsa i wódki, a potem walczyć.

* Okopy Świętej Trójcy

Hrabia i obrońcy nie mają kartaczy ani kul, pozostały im tylko szable. Wysyła Jakuba do zamku, aby wszystkich mężczyzn przyprowadzić na mury. Sam rozmawia z Orciem. Syn wie, że dzisiaj umrze, ponieważ powiedziała mu o tym matka. Wtem przybywają walczący i skarżą się, że nie mają czym strzelać. Pada Orcio raniony kulą i umiera. Duch zabiera go do nieba. Hrabia sprawdza, czy syn żyje, chciałby połączyć się z nim, ale wróg już wdziera się przez bramę.

*** Insza strona…

Jakub umiera raniony, przeklina upór hrabiego i niechęć do poddania się. Hrabia Henryk rzuca pałasz na ziemię z pogardą. Nie jest mu już potrzebny. Widzi wdzierających się rewolucjonistów i poddających się arystokratów. Uważa siebie za przeklętego, przeklina poezję. Skacze z muru w przepaść i popełnia samobójstwo.

* Dziedziniec zamkowy…

Pankracy przechadza się wśród tłumu arystokracji zakutej w kajdany. Skazuje ich wszystkich na śmierć wraz z rodzinami. Bianchetti ogląda uzbrojenie i stwierdza, że obrońcy nie mieli czym się bronić, a przez dwa miesiące stawiali opór. Szuka Henryka, ale nikt go nie widział. Ojciec Chrzestny wstawia się za arystokracją, która poddała się jednak. Pankracy jego także skazuje na śmierć. Naczelnik Oddziału relacjonuje samobójstwo Henryka. Oglądają zakrwawiony pałasz hrabiego.
Wraz z Leonardem Pankracy wchodzi na basztę. Nie chce spać, bo musi rozdzielać ziemię wśród ludzi, aby mogli normalnie żyć i rozmnażać się. Widzi w górze jakąś postać. Pankracy zaprzecza, to tylko chmury. Pankracy widzi Jezusa. Jego wzrok wysyła pioruny. Widzi ciemności i pada martwy w objęcia Leonarda. Poraził go piorun.
KONIEC

Część 1-2  Część 3-4  Interpretacja/Charakterystyka
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK
Część 1-2  Część 3-4 Interpretacja/Charakterystyka

Dedykacja:
Poświęcone Marii

CZĘŚĆ PIERWSZA

UWAGA!

Utwór ma budowę fragmentaryczną. W poszczególnych częściach nie ma podziału na sceny, ale są odstępy. Gwiazdki (***) lub (*) służą do oznaczenia zmiany miejsca akcji lub postaci. Streszczenie oddaje to dokładnie. Ściąga w menu zawiera pierwsze słowa fragmentów tylko na użytek łatwiejszego poszukiwania w tekście lektury.

* Gwiazdy…

Rozpoczyna się od opisu poety romantycznego. Jest on jak twórca świata, wokół jego głowy krążą gwiazdy, a w dole widać morza. Jest indywidualistą, nie jest pięknem, ale przez niego owa piękność płynie- sam nie jest wielki, ale wielkość tworzy.

*

Zwraca się apostrofą do cienia, jaki powstaje gdzieś poza nim i pyta się go, kto i po co go stworzył. Poeta wie, że ów cień ugrzęźnie w błocie. Jest podobny do niewiasty i też cierpi, a jego cierpieniem syci się szatan. Wyparł się kiedyś Boga i Bóg się go wyprze.

***

Teraz zwraca się do poezji, pisze ją wielką literą: „Poezjo, matko Piękności i Zbawienia”. Ubolewa nad tym, że ona gubi tych wszystkich, którzy w nią wierzą. A jednak twierdzi, iż jest błogosławieństwem dla tego, kto w niej zamieszka. Kto ją zdradzi, ten zginie.
Pojawiają się postacie.
Przelatuje Anioł. Błogosławi ludzi dobrej woli. Wypowiada życzenie, aby pojawiła się żona dla czystego serca Męża. Po nim pojawia się Chór Złych Duchów.

*** Chór Złych Duchów

Chór Złych Duchów i pragnie dopaść poetę, wysyłając na niego ducha umarłej nałożnicy. Szydzi zaś z poetyckiej sławy, mitów poetyckich w rodzaju Edenu i innych.
Anioł Stróż wypowiada niejako zaklęcie, aby poeta dotrzymał przysięgi, a wtedy będzie mu bliskim. Akcja rozgrywa się wewnątrz kościoła. Ksiądz daje ślub. Mąż i Żona On przysięga jej miłość i zaklina się, jeśli kiedykolwiek ją przestanie kochać. Następnie widzimy bal zabawę weselną. Państwo młodzi tańczą ze sobą i mówią komplementy.

*** NOC POCHMURNA…

Duch Złego pod postacią Dziewicy leci nad ziemią. Ona zwierza się, iż jeszcze niedawno biegała po ziemi, teraz diabły każą jej udawać świętą. Pojawia się nad ogrodem i cmentarzem. Tam pochowano księżnę, bierze jej ubrania.

*** POKÓJ SYPIALNY…

W sypialni śpi Mąż i Żona. Pojawia się Dziewica. Mąż obudzony wpatruje się w Żonę i stwierdza, że nie ją pokochał, lecz Dziewicę- poezję, którą zdradził. Przebudzona również żona nie widzi ducha i naiwnie pyta męża, co się stało? Uspokaja ją, by spała, sam zrywa się i wychodzi do ogrodu, bo brakuje mu powietrza.

*** OGRÓD…

W ogrodzie rozmawia z Dziewicą. Uważa ją za najpiękniejszą i z nią chce być na zawsze, a jeśli ona jest tylko wytworem jego wyobraźni, to i on chce zamienić się mgłę czy dym. Z okna odzywa się żona poety, martwi się, aby ukochany nie przeziębił się. Dziewica znika, ale obiecała wrócić.

*** SASLON- DWIE ŚWIECE…

W salonie Mąż siedzi zamyślony z twarzą w dłoniach, Żona przy fortepianie. Posłała po tort na chrzciny, ksiądz Benjamin ma dać ich synowi sakrament za dwa dni. Mąż rozmyśla nad sobą i swoją miłością, zbliżającą się burzą. Nie chce tam być. Żona zauważa jego stan. Prosi, by ją kochał, Maż twierdzi, iż rzeczywiście powinien ją kochać. Na dźwięk słowa „powinienem” Żona pada na kolana z dzieckiem i prosi Męża o miłość choćby dla syna. Henryk- Mąż obiecuje miłość do dziecka i do niej, ale jest sztuczny. Rozpętała się burza. Do pokoju weszła Dziewica, Henryk widzi ją jako najpiękniejszą, ale Żona jako ducha o wyglądzie trupa. Boi się zjawy i nie chce puścić Henryka, lecz on wychodzi z Dziewicą.

*** CHRZEST

Chrzest dziecka. Goście, Ojciec Chrzestny, Matka Chrzestna, Mamka z dzieckiem, Żona i służący są w pokoju. Zebrani rozmawiają na temat chrztu i Żony. Ich zdaniem straciła rozum, zachowuje się jak we śnie, jest obca. Żona pyta dziecko- Orcia gdzie jest jego ojciec? Błogosławi je i prosi, by syn był poetą, a wtedy ojciec będzie go kochał i przebaczy jej. Jeśli nie będzie poetą, przeklina go. Mdleje. Goście odchodzą czując, iż coś złego się stanie. Ksiądz mówi do dziecka, ochrzczonego imieniem Jerzego Stanisława, że najważniejsza jest ojczyzna. Warto też za nią oddać życie.

*** PIĘKNA OKOLICA

Mąż z Dziewicą są w pięknym miejscu, o tym zawsze marzył poeta.

*** GÓRY I PRZEPAŚCIE

Są razem blisko przepaści. Ona przeszła przez nią i podaje mu ramię, ale wtedy Maż zauważa, iż odpadły z niej kwiaty, suknia, a Dziewica staje się maszkarą. Mąż już nie chce za nią iść, choć jej przysięgał. Chór Złych Duchów namawia go do pójścia dalej za nią. Anioł Stróż ratuje go i nakazuje powrót do domu i poprawę.

*** SALON

Mąż rozmawia w salonie ze Sługą. Dowiaduje się, iż żona jest w domu wariatów. Nie chce w to wierzyć. Czuje się winny jej choroby i żałuje swojego postępowania.

***DOM OBŁĄKANYCH

Mąż, hrabia Henryk udaje przyjaciela męża swojej obłąkanej żony. Dowiaduje się, iż Żona jest bardzo chora, wierzy w nocne porwanie jej męża przez demona. Mąż wchodzi do niej i próbuje nawiązać z nią rozmowę. Maria rozpoznaje go. Modliła się, by wrócił. Chciała też stać się poetką, aby ją kochał i stała się. Całuje hrabiego. Mówi mu o synu. Będzie go kochał, ponieważ dziecko ma być poetą. To ona przyprawiła mu skrzydła i posłała między światy. Orcio będzie radością swego ojca. Odzywają się różne głosy zza ścian, sufitu i podłogi. Maria źle się czuje, jest natchniona i słabnie. Mąż wzywa pomocy, wbiegają kobiety i Żona Doktora. Żegnają się. Hrabia zostaje rozpoznany. Ściska ją, Żona przytula się do niego i umiera.

CZĘŚĆ DRUGA

Część pisana prozą poetycką. Są w niej pytania retoryczne do syna, który mimo młodego wieku jest taki doświadczony, tak dobrze zna życie. Jest zamyślony i rozmarzony.

*

Orcio, syn hrabiego Henryka i Marii, jest bardzo wrażliwy. Rozmawia sam ze sobą, a jego niania płacze z bezsilności. Jego ojciec patrzy na niego i łzy mu się cisną na oczy.

*

Profesor badał Orcia i stwierdził, że jest bardzo zdolny. Jakiś oficer wróżył mu karierę wojskową. Cyganka nie potrafiła nic wywróżyć mu z ręki. Jednego razu malarz namalował go, gdy Orcio się denerwował, jako diabełka.

*

Orcio pięknieje, nie tak jak dziecko, ale urodą myśli. Każdy, kto go zobaczy, mówi o jego urodzie.

*** CMENTARZ- MĄŻ I ORCIO

Na cmentarzu Mąż i Orcio są przy grobie Marii. Orcio modli się, ale zmienia słowa modlitwy na własne. Ojciec pyta go, dlaczego? Syn tłumaczy, iż słowa te same tłoczą mu się w umyśle i musi je wypowiadać.
Hrabia mówi, że syn nie kocha, bo nie pamięta matki. Orcio jednak widuje ją we śnie, chociaż nie tylko. Przedwczoraj ukazała mu się blada i mówiła o swoim losie. Pląta się po świecie jako duch i bardzo jej zależy, by ojciec kochał go. Mąż mówi do niej, choć jej nie ma, o zgubie jaką przygotowała dla syna. Orcio i teraz widzi ją gdzieś wśród modrzewi. Hrabia rozpacza, od dziesięciu lat nie zaznał spokoju, boi się o swojego syna i prosi Boga, by ocalił go.

*

W plenerze różni ludzie, Mąż i Filozof spacerują rozmawiając o różnych sprawach. Między innymi mówią o nadejściu czasów wyzwolenia kobiet i Murzynów. Filozof zapowiada jakąś rewolucję, która zmiecie ze świata stary ład. Hrabia w to nie wierzy.

***WĄWÓZ PMIĘDZY GÓRAMI

W wąwozie w górach są Mąż oraz duchy, Mefisto i Anioł Stróż. Hrabia ma złe przeczucia, czuje pustkę w sercu, boi się o Orcia. Ma przeczucia, iż syn straci wzrok. Cierpi. Widzi diabła i rozpoznaje go ze starych malowideł. Żali się nad Orciem, który za winy ojca oślepnie. Dostrzega wielkiego orła, który leci na niego i nakazuje, aby Hrabia nigdy nie ustępował w walce. Wreszcie wyznaje matce naturze chęć porzucenia dotychczasowego życia i pragnie stać się użytecznym dla swoich współbraci. Chce walczyć wraz z nimi.

*** POKÓJ. MĄŻ- LEKARZ- ORCIO

Mąż prosi Lekarza o ratunek, bowiem Jerzy traci wzrok. Lekarz bada chłopca, ale nie ma już nadziei. Orcio ma 14 lat. Twierdzi, iż widzi więcej, gdy zamyka oczy. Lekarz obawia się katalepsji, paraliżu części ciała. Odchodzi, choć Mąż prosi, by ratował syna, to ślepota Orcia jest nieunikniona. Orcio twierdzi, iż widzi oczyma duszy.

*** LEKARZ- OJCIEC CHRZESTNY

Lekarz z Ojcem Chrzestnym rozmawiają o Orciu. Chrzestny zawsze podejrzewał, iż chłopak był pomylony. Wszedł Mąż, to on wezwał Lekarza późną nocą, aby poobserwował zachowanie syna. Orcio wstaje i mówi przez sen.

*** SYPIALNIA…

Wszyscy obecni obserwują Orcia, który lunatykuje i mówi tak, jak jego matka. Wzywa matkę i mówi do niej. Lekarz stwierdza pomieszanie zmysłów. Wychodzą, a chłopak budzi się. Skarży się, iż głosy przerwały mu sen. Ojciec okrywa go i prosi, by spał. Chłopiec zasypia, a Mąż diagnozuje sytuację syna. W jego opinii Orcio jest słaby jak dziecko, nie ma przyszłości i jest nieszczęśliwy, gdyż ma duszę anioła i ona lata poza ziemią, natomiast ciało błąka się po ziemi.

Część 1-2   Część 3-4 Interpretacja/Charakterystyka
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK
Streszczenie: Część 1-2 Część 3-4 Interpretacja/Charakterystyka

EPOKA

Romantyzm

BIOGRAFIA AUTORA

Zygmunt Krasiński to polski poeta i dramaturg romantyczny (1812- 1859). Hrabia pochodzący z bogatej rodziny arystokratycznej. Był genialnym uczniem, w wieku 16 lat dostał się na Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, a później naukę kontynuował w Genewie. Napisał poematy „Grób rodziny Reichstalów. Powieść oryginalna z dziejów wojny trzydziestoletniej” (1828) i inne, a także dramaty „Nie-Boska komedia” (1835), „Irydion” (1836), a także „Psalmy przyszłości” (1845).

GENEZA DZIEŁA

Utwór powstał w 1833 roku podczas pobytu poety w Wiedniu i Wenecji. Został jednak wydany dwa lata później w 1835 roku anonimowo w Paryżu.

BUDOWA UTWORU

„Nie-Boska komedia” to dramat romantyczny podzielony na 4 części. Nie ma wewnętrznego podziału na sceny, a każda część rozpoczyna się od epickiego opisu, wstępu. Głównym wątkiem części I i II jest dramat rodzinny, a części III i IV dramat społeczny. Tytuł nawiązuje do „Boskiej komedii” Dantego Alighieri, która ukazuje obraz wędrówki głównego bohatera po piekle, czyśćcu i raju. Krasiński nawiązuje do pierwszej części dzieła Dantego i ukazuje zagrożenie, jakie piekło może powstać na ziemi z powodu rewolucji.

CZAS I MIEJSCE AKCJI

Okopy Świętej Trójcy - Brama lwowska

Okopy Świętej Trójcy – Brama lwowska

Dramat romantyczny nie zachowuje jedności miejsca, czasu i akcji. Część I rozgrywa się w kościele wiejskim, w pokojach Męża i Żony, potem w górach i szpitalu obłąkanych, cz. II przenosi się na cmentarz, w góry i znów do domu Męża, cz. III dzieje się w obozie rewolucjonistów, a cz. IV w zamku Świętej Trójcy. Akcja I części rozciąga się na rok, II części rozgrywa się 10 lat po śmierci Żony, czas pozostałych części nie jest określony.

BOHATEROWIE

Pan MłodyMąż – hrabia Henryk – to ta sama postać (36l.), arystokrata, ŻonaMaria, OrcioJerzy Stanisław, Jakub – wierny służący hrabiego Henryka, Pankracy, Leonard, Przechrzta, Rewolucjoniści, Arystokracja, Duchy.

Część 1-2 Część 3-4 Interpretacja/Charakterystyka

Zobacz film

Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK

Kontynuując czytanie, zgadzasz się z politykę cookies na tej stronie. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close