Epoki literackie, analizy wierszy, poradniki, słownik, piosenki

przypowieści biblijne

t e k s t streszczenie – wymowa

Przypowieść o skarbie i perle Mat. 13, 41-46

44 Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli. Znalazł go pewien człowiek i ukrył ponownie. Uradowany poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił tę rolę.

45 Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do kupca, poszukującego pięknych pereł.

46 Gdy znalazł jedną drogocenną perłę, poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił ją.

Perła

Perła

Jezus porównuje królestwo niebieskie do kupca poszukującego pięknych pereł. Potrafi on wyprzedać cały swój majątek, aby kupić perłę.

Wymowa

Wiara jest w życiu ważniejsza niż dobra materialne. Perła jest tutaj symbolem wiary i religii, majątek zaś to rzeczy niepotrzebne człowiekowi.

Perły są bardzo drogie, stanowią skarb – podobnie wiara w Boga jest skarbem.

Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK
t e k s t streszczenie – wymowa

Przypowieść o chwaście Mat. 13, 24-30

24 Inną przypowieść im przedłożył: «Królestwo niebieskie podobne jest do człowieka, który posiał dobre nasienie na swej roli.25 Lecz gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał chwastu między pszenicę i odszedł.

26 A gdy zboże wyrosło i wypuściło kłosy, wtedy pojawił się i chwast.

27 Słudzy gospodarza przyszli i zapytali go: “Panie, czy nie posiałeś dobrego nasienia na swej roli? Skąd więc wziął się na niej chwast?”

28 Odpowiedział im: “Nieprzyjazny człowiek to sprawił”. Rzekli mu słudzy: “Chcesz więc, żebyśmy poszli i zebrali go?”

29 A on im odrzekł: “Nie, byście zbierając chwast nie wyrwali razem z nim i pszenicy.

30 Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa; a w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw chwast i powiążcie go w snopki na spalenie; pszenicę zaś zwieźcie do mego spichlerza”».

chwast

chwast

Jezus porównuje tu króleswo niebieskie z człowiekiem, który zasiał dobre nasiona na swojej ziemi. Podczas snu przyszli źli ludzie i zasiali między pszenicę ziarna chwastów.

Gdy urosło zboże, chwasty zaczęły zagłuszać je. Pracowanicy gospodarza chcieli wyrwać chwasty, lecz pan im zabronił w obawie, aby wraz z chwastami nie wyrwali zboża – wyrządziliby wówczas wiele szkód.

Nakazał im zaczekać na okres żniw. Wtedy wyrwane chwasty miały zostać oddzielone od zboża i spalone na stosie a ziarno zabrane do spichlerzy.

Wymowa

Bóg zasiewa wśród ludzkich umysłów przykazania i wiarę. Szatan z kolei zasiewa chwasty – zło. Wierzący i przestrzegający przykazań mogą liczyć na życie wieczne, chwasty – ludzie ulegający złu – będą potępieni. Wszystko stanie się jasne podczas żniw – Sądu Ostatecznego. Przybędą na ziemię żniwiarze – aniołowie. To oni zbiorą wszystkich złych ludzi i wrzucą do ognia “a tam będzie płacz i zgrzyanie zębów” (Mat. 13, 42-43).

Człowiek ma do wyboru dwie postawy: służyć dobru lub złu.

Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK
t e k s t streszczenie – wymowa

Przypowieść o siewcy Marek 4, 1-9

1 Owego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad jeziorem.

2 Wnet zebrały się koło Niego tłumy tak wielkie, że wszedł do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu.

3 I mówił im wiele w przypowieściach2 tymi słowami:
«Oto siewca wyszedł siać.

4 A gdy siał, niektóre [ziarna] padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je.

5 Inne padły na miejsca skaliste, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka.

6 Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia.

7 Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je.

8 Inne w końcu padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny.

9 Kto ma uszy, niechaj słucha!».

Cel przypowieści

10 Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: «Dlaczego w przypowieściach mówisz do nich?»

11 On im odpowiedział: «Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano5. 12 6 Bo kto ma, temu będzie dodane, i nadmiar mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą również to, co ma. 13 Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że otwartymi oczami nie widzą i otwartymi uszami nie słyszą ani nie rozumieją. 14 Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza7:

Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie,
patrzeć będziecie, a nie zobaczycie.

15 Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli,
ani swym sercem nie rozumieli: i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił.

16 Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą.

17 Bo zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych8 pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli.

Wyjaśnienie przypowieści o siewcy

18 Wy zatem posłuchajcie przypowieści o siewcy!

19 Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze.

20 Posiane na miejsce skaliste oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje;

21 ale nie ma w sobie korzenia, lecz jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje.

22 Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne.

23 Posiane w końcu na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny».

Siewca

Siewca

Siewca to Bóg dający słowo i siejący wiarę w dobro. Jedni słuchają słowa, ale są jak ziarno posiane na drodze – wyrzucają z pamięci słowa Pana.

Z kolei na skalistym podłożu rosną ziarna, lecz nie potrafią zapuścić korzeni. Są zatem nietrwałe – to ludzie, którzy przy pierwszym ucisku, zwątpieniu porzucają wiarę i odwracają się od Boga.

Między cierniami rośnie słowo Pana – to aluzja do ludzi przedkładających życie doczesne i jego uroki nad życie wieczne. Pokusy i przyjemności ciała powodują, że przyjmujący wiarę szybko o niej zapominają.

Wreszcie najbardziej wartościową glebą jest żyzna ziemia. W dosłownym znaczeniu to grunt pełny witamin i wartości odżywczych, na którym najlepiej rośnie zboże. Są to ludzie wierzący, przyjmujący Boga i Jego przykazania, przestrzegający ich i rozumiejący religię. Ci ludzie niczym żyzna ziemia wydają plon stukrotny, sześćdziesięciokrotny czy trzydziestokrotny – swoją postawą dają świadectwo prawdzie i dzięki ich wzorowi nawracają się inni – nawróceni to plon ich wiary.

Wymowa:

Jezus naucza o Bogu i religii. Posługuje się przykładem rolniczym, aby prosty i rolniczy lud mógł lepiej zrozumieć Jego naukę. Siewcą jest Bóg i On daje ludziom swoje słowo – prawo i wiarę w życie wieczne. Zależnie od charakteru ludzkiej duszy, każdy rozumie Jego przesłanie indywidualnie. Ludzkie umysły są porównane tutaj do różnego rodzaju gruntu, na którym zasiano ziarna.

 

Każdy człowiek może być żyzną glebą, która wydaje stukrotne plony.

Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK

Kontynuując czytanie, zgadzasz się z politykę cookies na tej stronie. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close