Epoki literackie, analizy wierszy, poradniki, słownik, piosenki

śluby panieńskie streszczenie

Plan

1. Gustaw wraca do domu pani Dobrójskiej z nocnej eskapady w Lublinie. Czeka na niego Radost. Czyni mu wymówki.
2. Albin rozmawia z Radostem i zwierza się ze swojej niedoli. Jest nieszczęśliwie zakochany w Klarze, wciąż wzdycha i chodzi umartwiony. Radost radzi mu, aby nie pokazywał swoich żali pannie, ponieważ kobiety wolą wesołych i nie lubią się nudzić.
3. Aniela jest córka gospodyni domu, a jej przyjaciółką jest Klara. Rodzina pragnie wydać Anielę za Gustawa.
4. Albin całuje Klarę w rękę a ona bawi się nim. Jest zapłakany i szlocha, ostrzega, że ukochana zrozumie, co straciła dopiero wtedy, gdy on odejdzie.
5. Klara i Aniela cieszą się, że podjęły decyzję o złożeniu ślubów panieńskich i trzymając się za ręce, ponawiają przysięgę słowami: „Przyrzekam na kobiety stałość niewzruszoną Nienawidzić ród męski, nigdy nie być żoną”.
6. Dobrójska prosi, aby trochę się nim opiekowały, ale one nie zamierzają przed Gustawem tańczyć. Uważają, iż trójka mężczyzn, Albin, Gustaw i Radost tworzą niezłą grupę trzymającą się razem, ale mają ogromne wady.
7. W trakcie rozmowy z kobietami Gustaw ziewał, a chwilę później zasnął. To było oburzające dla pań, które wyszły z pokoju, wyszedł też Albin.
8. W rozmowie Dobrójskiej z Radostem dowiadujemy się o wadach i zaletach Gustawa. Wady, jakie zauważył Radost: roztargnienie, przesadna wesołość i pustota myślenia. Z kolei zalety to dobre serce i mądrość, które mogą w przyszłości zaowocować dobrymi relacjami w małżeństwie.
9. Radost odkrywa przed Gustawem tajemnicę ślubów złożonych przez Anielę i Klarę. Gustaw jest zdziwiony tymi wiadomościami.
10. Gustaw przedstawiał Anieli plany ich ślubu. Ona nie zgadzała się na związek. Gdy zapytał wprost, jak ma zyskać jej względy, odpowiedziała, aby milczał. Gustaw ukląkł i błagał ją o litość, ale Aniela wyszła z pokoju.
11. Klara wymieniała wciąż nowe złe cechy Gustawa, a wśród nich najważniejsze to nazwanie Gustawa: człowiekiem próżnym i zakochanym w sobie.
12. Gustaw próbuje przemówić do Albina, lecz chłopak zapłakany nie chce tego słuchać. W końcu Gustaw opuszcza pokój, bo nie może z Albinem dojść do porozumienia.
13. Gdy pojawia się Klara, Albin szlocha i wzdycha, wyznaje jej miłość i wiernopoddaństwo. Z kolei Klara właśnie tego u niego nie lubi i mówi mu, iż ma dosyć jego uległości i płaczów.
14. W rozmowie z Anielą Gustaw wprowadza w życie swój podstępny plan. Opowiada Anieli swoją historię miłości do Anieli, ale nie do niej. Nie podoba się to uczucie Radostowi, który każe mu żenić się z nią. Wcześniej jednak poznał inną Anielę, lecz wuj nie zgodził się na jego związek z nią.
15. Gustaw rzucił się do nóg Radostowi w obecności Anieli i zaczął błagać o wybaczenie. Jednocześnie podpowiadał wujowi, że powinien teraz łajać go i krytykować. Podstępnie chciał potwierdzić tym swoje zwierzenia wobec Anieli.
16. Radost dogonił Gustawa i koniecznie chciał rozmówić się z nim. Gucio jednak nie miał zamiaru wyprowadzać go z błędu i zdawkowo znów prosił o wybaczenie.
17. Gustaw przyznaje w obecności lokaja, iż jest zakochany w Anieli. Ma przygotowaną kolejną intrygę, aby zbliżyć się do niej. Jan zawiązuje mu ramię, a Gustaw udaje rannego do tego stopnia, że nie potrafi pisać samodzielnie.
18. W rozmowie z Albinem Gustaw prosi, aby wykonał jego dwa polecenia, mianowicie nie może odzywać się do Klary ani słowem cały dzień, a także wzdychać i płakać.
19. Gustaw prosi Anielę, aby pomogła mu napisać list do ukochanej, co też ona bez słowa czyni. Gustaw „wznosi się na wyżyny” sentymentalne, dyktując jej kilka zdań. Kłamie także, że Radost z zemsty za postępowanie Gustawa zaplanował ożenić się Klarą.
20. Aniela z Gustawem kończą pisać list. W pewnym momencie usłyszeli czyjeś kroki, więc Gustaw uciekł. List do fikcyjnej „Anieli” pozostawił narzeczonej.
21. Klara zwierzała się ciotce ze swego złego losu. Nie chciała być wydana za Radosta. Z kolei ciotka zauważyła, iż dziewczyna teraz powinna żałować tonu i relacji, jakimi darzyła Albina.
22. Radost rozmawia z Klarą, ale nic z tego, co mówiła nie rozumiał. Odgrażała się, iż jeśli potencjalny mężczyzna weźmie ją za żonę bez jej miłości, zemści się na nim. W pewnym momencie Radost próbował wziąć ją za ręką, ale Klara wybuchła płaczem.
23. Albin stał się ostatnią deską ratunku dla Klary, co przyznaje w rozmowie z Anielą.
24. Gustaw zaklina go, iż jeszcze będzie miał z pewnością okazję porozmawiać z Klarą i wówczas również ma nic nie mówić, tylko „Tak” lub „Nie”. Albin godzi się na takie warunki.
25. Klara specjalnie weszła do pokoju, aby porozmawiać z Albinem. Gustaw prosił go, aby nie odzywał się i oszczędzał słowa. Bez żadnych ceremonii zaczął zwracać się do Klary per „stryjenko”.
26. Klara wyznaje Albinowi, iż wkrótce zostanie zmuszona do wyjścia za mąż za Radosta, ale chyba prędzej popełni samobójstwo. Albin wybiega w poszukiwaniu stryja Gustawa, aby wyzwać go na pojedynek.
27. Gustaw wyznaje prawdę Anieli. Wyznał jej miłość i fakt, iż to ona jest tą jedyną, ukochaną Anielą.
28. Albin wyzywa na pojedynek Radosta, a ten nie ma pojęcia, o co chodzi. W dodatku Albin zapewnia, iż Radost dostanie rękę Klary po jego śmierci. Wreszcie odzywa się Gustaw i wyjaśnia wszystkie swoje kłamstwa i podstęp. Wszystko kończy się szczęśliwie podziękowaniem Gustawa stryjowi.
29. Wszystko kończy się szczęśliwie podziękowaniem Gustawa stryjowi i wyjaśnieniami.

Mini streszczenie

Gustaw wraca do domu pani Dobrójskiej z nocnej eskapady w Lublinie. Czeka na niego Radost. Czyni mu wymówki. Albin rozmawia z Radostem i zwierza się ze swojej niedoli. Jest nieszczęśliwie zakochany w Klarze, wciąż wzdycha i chodzi umartwiony. Radost radzi mu, aby nie pokazywał swoich żali pannie, ponieważ kobiety wolą wesołych i nie lubią się nudzić. Aniela jest córka gospodyni domu, a jej przyjaciółką jest Klara. Rodzina pragnie wydać Anielę za Gustawa.
Albin całuje Klarę w rękę a ona bawi się nim. Jest zapłakany i szlocha, ostrzega, że ukochana zrozumie, co straciła dopiero wtedy, gdy on odejdzie.
Klara i Aniela cieszą się, że podjęły decyzję o złożeniu ślubów panieńskich i trzymając się za ręce, ponawiają przysięgę słowami: „Przyrzekam na kobiety stałość niewzruszoną Nienawidzić ród męski, nigdy nie być żoną”.
Dobrójska prosi, aby trochę się nim opiekowały, ale one nie zamierzają przed Gustawem tańczyć. Uważają, iż trójka mężczyzn, Albin, Gustaw i Radost tworzą niezłą grupę trzymającą się razem, ale mają ogromne wady. W trakcie rozmowy z kobietami Gustaw ziewał, a chwilę później zasnął. To było oburzające dla pań, które wyszły z pokoju, wyszedł też Albin. W rozmowie Dobrójskiej z Radostem dowiadujemy się o wadach i zaletach Gustawa. Wady, jakie zauważył Radost: roztargnienie, przesadna wesołość i pustota myślenia. Z kolei zalety to dobre serce i mądrość, które mogą w przyszłości zaowocować dobrymi relacjami w małżeństwie.
Radost odkrywa przed Gustawem tajemnicę ślubów złożonych przez Anielę i Klarę. Gustaw jest zdziwiony tymi wiadomościami. Gustaw przedstawiał Anieli plany ich ślubu. Ona nie zgadzała się na związek. Gdy zapytał wprost, jak ma zyskać jej względy, odpowiedziała, aby milczał. Gustaw ukląkł i błagał ją o litość, ale Aniela wyszła z pokoju. Klara wymieniała wciąż nowe złe cechy Gustawa, a wśród nich najważniejsze to nazwanie Gustawa: człowiekiem próżnym i zakochanym w sobie.
Gustaw próbuje przemówić do Albina, lecz chłopak zapłakany nie chce tego słuchać. W końcu Gustaw opuszcza pokój, bo nie może z Albinem dojść do porozumienia.
Gdy pojawia się Klara, Albin szlocha i wzdycha, wyznaje jej miłość i wiernopoddaństwo. Z kolei Klara właśnie tego u niego nie lubi i mówi mu, iż ma dosyć jego uległości i płaczów.
W rozmowie z Anielą Gustaw wprowadza w życie swój podstępny plan. Opowiada Anieli swoją historię miłości do Anieli, ale nie do niej. Nie podoba się to uczucie Radostowi, który każe mu żenić się z nią. Wcześniej jednak poznał inną Anielę, lecz wuj nie zgodził się na jego związek z nią. Gustaw rzucił się do nóg Radostowi w obecności Anieli i zaczął błagać o wybaczenie. Jednocześnie podpowiadał wujowi, że powinien teraz łajać go i krytykować. Podstępnie chciał potwierdzić tym swoje zwierzenia wobec Anieli.
Radost dogonił Gustawa i koniecznie chciał rozmówić się z nim. Gucio jednak nie miał zamiaru wyprowadzać go z błędu i zdawkowo znów prosił o wybaczenie.
Gustaw przyznaje w obecności lokaja, iż jest zakochany w Anieli. Ma przygotowaną kolejną intrygę, aby zbliżyć się do niej. Jan zawiązuje mu ramię, a Gustaw udaje rannego do tego stopnia, że nie potrafi pisać samodzielnie. W rozmowie z Albinem Gustaw prosi, aby wykonał jego dwa polecenia, mianowicie nie może odzywać się do Klary ani słowem cały dzień, a także wzdychać i płakać.
Gustaw prosi Anielę, aby pomogła mu napisać list do ukochanej, co też ona bez słowa czyni. Gustaw „wznosi się na wyżyny” sentymentalne, dyktując jej kilka zdań. Kłamie także, że Radost z zemsty za postępowanie Gustawa zaplanował ożenić się Klarą. Aniela z Gustawem kończą pisać list. W pewnym momencie usłyszeli czyjeś kroki, więc Gustaw uciekł. List do fikcyjnej „Anieli” pozostawił narzeczonej. Klara zwierzała się ciotce ze swego złego losu. Nie chciała być wydana za Radosta. Z kolei ciotka zauważyła, iż dziewczyna teraz powinna żałować tonu i relacji, jakimi darzyła Albina.
Radost rozmawia z Klarą, ale nic z tego, co mówiła nie rozumiał. Odgrażała się, iż jeśli potencjalny mężczyzna weźmie ją za żonę bez jej miłości, zemści się na nim. W pewnym momencie Radost próbował wziąć ją za ręką, ale Klara wybuchła płaczem. Albin stał się ostatnią deską ratunku dla Klary, co przyznaje w rozmowie z Anielą.
Gustaw zaklina go, iż jeszcze będzie miał z pewnością okazję porozmawiać z Klarą i wówczas również ma nic nie mówić, tylko „Tak” lub „Nie”. Albin godzi się na takie warunki.
Klara specjalnie weszła do pokoju, aby porozmawiać z Albinem. Gustaw prosił go, aby nie odzywał się i oszczędzał słowa. Bez żadnych ceremonii zaczął zwracać się do Klary per „stryjenko”. Klara wyznaje Albinowi, iż wkrótce zostanie zmuszona do wyjścia za mąż za Radosta, ale chyba prędzej popełni samobójstwo. Albin wybiega w poszukiwaniu stryja Gustawa, aby wyzwać go na pojedynek.
Gustaw wyznaje prawdę Anieli. Wyznał jej miłość i fakt, iż to ona jest tą jedyną, ukochaną Anielą. Albin wyzywa na pojedynek Radosta, a ten nie ma pojęcia, o co chodzi. W dodatku Albin zapewnia, iż Radost dostanie rękę Klary po jego śmierci. Wreszcie odzywa się Gustaw i wyjaśnia wszystkie swoje kłamstwa i podstęp. Wszystko kończy się szczęśliwie podziękowaniem Gustawa stryjowi.
Wszystko kończy się szczęśliwie podziękowaniem Gustawa stryjowi i wyjaśnieniami.

Oprac.  Akt 1Akt 2-3Akt 4-5Int./Charakt.Plan/Mini
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK

AKT 4

Scena pierwsza

Gustaw, Jan
Gustaw przyznaje w obecności lokaja, iż jest zakochany w Anieli. Ma przygotowaną kolejną intrygę, aby zbliżyć się do niej. Jan zawiązuje mu ramię, a Gustaw udaje rannego do tego stopnia, że nie potrafi pisać samodzielnie. O współpracę będzie zatem prosił Anielę.Przez cały czas chodził i nie dawał zawiązać sobie ramienia, w dodatku Jan zawiązał mu lewe, a Gucio był praworęczny.

Scena druga

Gustaw, Albin
W rozmowie z Albinem Gustaw knuje trzeci podstęp mający skłonić Klarę do łaskawszego spojrzenia na Albina. Uświadamia go, że Albin musi wykonać jego polecenia, dwa, mianowicie nie może odzywać się do Klary ani słowem, a także wzdychać i płakać. Albin przysięga, iż uczyni to, co kazał Gustaw, a ten obiecuje, iż wkrótce Klara odda mu rękę.

Scena trzecia

Gustaw, Aniela
Gustaw prosi Anielę, aby pomogła mu napisać list do ukochanej, co też ona bez słowa czyni. Gustaw „wznosi się na wyżyny” sentymentalne, dyktując jej kilka zdań. Przemyca w nich myśli jakoby kazano mu nienawidzić ukochaną, ale to nie jest dla niego wcale takie proste. Dziewczyna bała się, iż Radost podsłuchiwał ich rozmowę i wszystko wie. Młodzieniec jednak uspokaja ją i wyjawia kolejny podstęp. Mówi jej mianowicie, iż Radost z zemsty za postępowanie Gustawa zaplanował ożenić się Klarą, a jego wydziedziczy. Gustaw radzi Anieli, aby porzuciła swoje śluby, gdyż Klara to zrobiła. Odchodząc, pozostawia narzeczoną w niepewności.Aniela chciałby przestać nienawidzić a zacząć kochać i być kochaną, jak Gustaw kocha swoją panną.

Scena czwarta

Aniela, Klara
W rozmowie z Klarą Aniela opowiedziała prawdę o planach Radosta co do ożenku z Klarą. To wywołało śmiech kuzynki, lecz potem zaczęła wszystko analizować raz jeszcze i przestraszyła się, a następnie rozpłakała. Gdy zrozumiała złożoność sytuacji, zaczęła namawiać Anielę, aby ta jednak przyjęła oświadczyny Gustawa, bo to być może zmieniłoby decyzję jego wuja. Nazwała Radosta „starym gratem” i wolała iść do klasztoru lub za Albina. Póki co zamierzała zasięgnąć porady matki Anieli.

Scena piąta

Aniela, Gustaw
Aniela z Gustawem kończą pisać list. Panienka wyjawiła mu, iż Klara została przez nią poinformowana o planach Radosta. Następnie Gustaw wymyślił już chyba piąte kłamstwo, twierdząc, iż Albin nie kocha już Klary a uczucia swe lokuje w niej.W pewnym momencie usłyszeli czyjeś kroki, więc Gustaw uciekł. List do fikcyjnej „Anieli” pozostawił narzeczonej.

Scena szósta

Dobrójska, Aniela
Matka Anieli weszła do pokoju, aby sprawdzić, gdzie jest Radost i zapytać o plany matrymonialne względem Klary. Nie zastaje go a Aniela wychodzi z listem i piórem.

Scena siódma

Dobrójska, Klara
Klara zwierzała się ciotce ze swego złego losu. Nie chciała być wydana za Radosta. Z kolei ciotka zauważyła, iż dziewczyna teraz powinna żałować tonu i relacji, jakimi darzyła Albina. Jej ojciec nie nalegał na ślub Klary z Albinem, ale może to zrobić w odniesieniu do Radosta. Właśnie wtedy pojawił się stryj Gucia i Dobrójska wycofała się z pokoju, a o Radoście i Klarze myślała już w kategoriach „narzeczeństwo”.

Scena ósma

Klara, Radost
Rozmowy z Klarą nie można by ocenić za udaną. Klara mówiła swoje o tym, iż nie będzie dobrą żoną, roztrwoni majątek i zawsze będzie robiła na przekór, ale Radost nic z tego nie rozumiał i w pewnym momencie próbował wziąć ją za ręką, ale Klara wybuchła wielkim płaczem.On żartował, że nadaje się na pana młodego jeszcze, ale panna nie była tym rozbawiona. Radost śmiał się, podczas gdy Klara była załamana.

Scena dziewiąta

Klara, Aniela
W rozmowie kuzynek pojawia sie kwestia kłamstwa Gustawa. Dla KlaryAlbin stał się ostatnią deską ratunku, natomiast Aniela uświadamia jej, że znudziło go jej zachowanie i zakochał się dla odmiany w niej, w Anieli. Klara jest załamana. Idą razem na obiad.

AKT 5

Scena pierwsza

Radost, Gustaw
Stryj wreszcie może rozmówić się z bratankiem, komentując ostatnie wydarzenia i zachowanie wszystkich przy stole. W jego opinii Aniela czegoś się bała, a Klara mówiła z przymusu i bez składu.Co najdziwniejsze, że Albin nic nie mówił. W końcu rozmowę zakończył Gustaw. Jeszcze nie jest pora, aby wszystko wyjawić wujowi.

Scena druga

Gustaw, Albin
W rozmowie z Albinem, ten flegmatyczny i sentymentalny młodzieniec dziękuje Guciowi za radę, w której trwa niezmiennie. Gustaw zaklina go, iż jeszcze będzie miał z pewnością okazję porozmawiać z Klarą i wówczas również ma nic nie mówić, tylko „Tak” lub „Nie”. Albin godzi się na takie warunki, ponieważ Gustaw przyznaje, iż obserwował Klaręi ta coraz częściej śledziła oczami Albina.

Scena trzecia

Klara, Gustaw, Albin
Klara specjalnie weszła do pokoju, aby porozmawiać z Albinem. Gustaw prosił go, aby nie odzywał się i oszczędzał słowa. Bez żadnych ceremonii zaczął zwracać się do Klary per „stryjenko”. To bardzo ją zabolało, do łez. W końcu młodzieniec zapewnił, iż oboje mogą sobie pomóc, Klara i Gustaw. Wówczas Klara wyznała, iż może on liczyć na odwzajemnienie uczuć przez Anielę.Z kolei Gucio doradził jej, by pokochała Albina i wyszedł.

Scena czwarta

Klara, Albin
Panna nie czeka na wyznania Albina. Sama wyznaje mu, iż wkrótce zostanie zmuszona do wyjścia za mąż za Radosta, ale chyba prędzej popełni samobójstwo. Albin w ogóle nie zastanawiając się nad sytuacją, wybiega w poszukiwaniu stryja Gustawa, aby wyzwać go na pojedynek.

Scena piąta

Dobrójska, Radost, Aniela
Do pokoju wbiega Radost, chce natychmiast rozmawiać Gustawem, ale go nie zastaje. Wybiega więc, a za nim Dobrójska, aby ratować Gucia. Wpadli razem do pokoju Gustawa i zobaczyli list do Anieli.Nie wiedzieli, jak go rozumieć, więc pobiegli dalej szukać bratanka Radosta.

Scena szósta

Aniela, Gustaw
To jest ta scena, w której mamy do czynienia z punktem kulminacyjnym, ponieważ Gustaw wyznaje prawdę Anieli. Wyznał jej miłość i fakt, iż to ona jest tą jedyną, ukochaną Anielą. Zapewnia też gdy Aniela boi się o Klarę i Albina, że Klara kocha Albina ze wzajemnością i nie ma czym się przejmować.

Scena siódma

Ciż sami, Radost, Dobrójska
Do Anieli i Gustawa dołączyli Radost i Dobrójska zmęczeni i zasapani.Radost ponowił żądania wyjaśnień. Gustaw bawił się jeszcze nieświadomością stryja, wspomniał bowiem pojedynek wuja podczas balu i Radost zaczął go uciszać.

Scena ósma

Ci sami, Albin i Klara
Do wszystkich postaci przybyli Klara i Albin.Albin wyzywa na pojedynek Radosta, a ten nie ma pojęcia, o co chodzi. W dodatku Albin zapewnia, iż Radost dostanie rękę Klary po jego śmierci. Wreszcie odzywa się Gustaw i wyjaśnia wszystkie swoje kłamstwa i podstęp. Wszystko kończy się szczęśliwie podziękowaniem Gustawa stryjowi.

INTERPRETACJA

„Śluby panieńskie” Aleksandra Fredry to komedia. Występujący w niej bohater Gustaw jest sprawcą całego „zamieszania” w domu pani Dobrójskiej. Przybył tam w charakterze narzeczonego pięknej Anieli i początkowo rozmowy z nią, poznawanie się czy towarzystwo nudziło go. Uciekał gdzieś pod Lublin na zabawy i całonocne hulanki. Dlatego później w obecności pań spał w fotelu.Kobiety z tego właśnie powodu uznały go za pyszałka i zarozumialca, przysięgły, iż nie wyjdą za mąż, składając kilkakrotnie śluby panieńskie. Taka jest właśnie interpretacja tytułu dzieła.
Towarzyszący Gustawowi stryj bardzo nalegał na to, aby Gustaw bardziej angażował się w związek, lecz ten wolał konno pędzić w nieznane i tam się bawić. Przełomem stało się wyznanie Radosta, iż kuzynki ślubowały pozostawać w panieństwie i odrzucić zaloty młodzieńców. Próby Gustawa nawiązania uczucia czy rozmowy odnośnie ożenku z Anielą pełzły na niczym, gdyż ona bardziej wierzyła Klarze wychowanej na książce, w której bohaterem był mężczyzna krzywdzący kobiety. Generalnie wiedza o życiu i o mężczyznach prezentowana przez obie panny była niewielka. Dlatego też podstęp Gustawa i liczne kłamstwa doprowadziły do finału, jakiego wcześnie żadna z nich nie przewidywałaby, mianowicie do ślubu obu młodych par bohaterów.

CHARAKTERYSTYKA

Gustaw – hulaka i kłamca, inteligentny, przebiegły i przebojowy, doświadczony i odważny, bardzo przystojny i stanowiący dobrą partię dla każdej szlachcianki.
Albin
– spokojny i zakochany miłością nieszczęśliwą młodzieniec, sąsiad Dobrójskiej. Jest flegmatyczny i sentymentalny, czyni z przedmiotu swojej miłości boginię, przed którą niemal klęka czy pada na kolana. Jest człowiekiem szlachetny, choć bardzo uległym i naiwnym.
Aniela – to romantyczna, uczciwa, niewinna i łatwowierna panna pragnąca dla wszystkich szczęścia. Wierzy Klarze, potem Gustawowi i staje się mu uległa. Jest uczuciowa i wrażliwa.
Klara – to nieco zarozumiała panna, ale podobnie jak Aniela uczciwa i niewinna.

Oprac. Akt 1Akt 2-3 Akt 4-5 Int./Charakt.Plan/Mini
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK

AKT 2

Scena pierwsza

Dobrójska, Radost
Rozmawiają na temat wad i zalet Gustawa. Wady, jakie zauważył Radost: roztargnienie, przesadna wesołość i pustota myślenia. Z kolei zalety to dobre serce i mądrość, które mogą w przyszłości zaowocować dobrymi relacjami w małżeństwie.Skarży się też na chłód Anieli wobec Gustawa, kocha go jak własnego syna. Dobrójska zauważa, iż bratanek robi ze stryjem to, co chce. Daje przykład ślubów złożonych przez panny jako dowód braku ich przychylności. Dobrójska wie o ślubach Anieli i Klary, ale uważa, iż dowodzą one raczej zdziecinnienia panien i nie należy tego traktować poważnie. Chce także porozmawiać z Gustawem.

Scena druga

Radost
Po wyjściu z pokoju Radosta zastanawia się sam nad postępowaniem z Gustawem. Najchętniej związałby go i doprowadził przed ołtarz.

Scena trzecia

Radost, Gustaw
Do pokoju wchodzi Gustaw i zaczynają męską rozmowę. Z początku Gustaw tłumaczy swoje zachowanie nudą i oschłym traktowaniem przez Anielę. Później dziękuje stryjowi za rady i obiecuje poprawę. Dziewczęta jednak same nie wiedzą, czego lub jakiego chcą widzieć w nim człowieka. Raz narzekają, że jest za wesoły, a gdy jest smutny, twierdzą, że jest zarozumiały. Sam więc nie wie, jak ma się zachowywać, aby były zadowolone z jego towarzystwa. W dodatku z Anielą rozmawiał już na wszystkie znane jej tematy. Czuje jednak, iż w ogóle nie wywarł na niej wrażenia i jest jej obojętny. Wtedy Radost odkrywa przed nim tajemnicę ślubów złożonych przez Anielę i Klarę.Gustaw jest zdziwiony tymi wiadomościami.

Scena czwarta

Aniela, Klara, Gustaw
Po raz pierwszy Gustaw próbował nawiązać dialog z Anielą, ale wciąż przeszkadzała mu w tym Klara, odpowiadając za Anielę. Podczas gdy Aniela haftowała, Gustaw starał się być bardzo miły. Poprosił nawet, aby przestali się na siebie boczyć i kłócić. Aniela poprosiła o pokój miedzy nimi i wszystko poszłoby lepiej, gdyby nie wtrącenia Klary. Gustaw był opryskliwy wobec niej, podziwiał spokój i opanowanie Anieli. W końcu młodzieniec nie wytrzymał i spytał o śluby, jakie złożyły panny.Powołał się na Albina, że niby od niego dowiedział się o tym. Klara przytaknęła, iż postanowiła nie kochać mężczyzn i przysięgi dotrzyma i wreszcie sobie poszła, a Gustaw mógł zostać z Anielą.

Scena piąta

Aniela, Gustaw
Aniela nie przyznała się do ślubów, ale potwierdziła, iż nie ma zamiaru wychodzić jeszcze za mąż. Powiedziała to wówczas, gdy Gustaw przedstawiał jej plany ich ślubu, chęci i intencji obu ich rodzin, aby młodzi połączyli się.Był przy tym bardzo delikatny i przybliżał się do dziewczyny. Ona jednak ze spokojem odpowiadała mu negatywnie. Gdy zapytał wprost, jak ma zyskać jej względy, odpowiedziała, aby milczał. Wówczas ukląkł i błagał ją o litość, ale Aniela wyszła z pokoju, za to wróciła Klara.

Scena szósta

Gustaw, Klara
Klara rozpoznała dobrze sytuację, ale Gustaw nie chciał się przyznać do tego, że klęczał przez ukochaną, obawiając się odrzucenia. Próbował także namówić przyjaciółkę Anieli, aby wstawiła się u niej za nim, bez skutku. Klara zupełnie bezbronnego miała go przed sobą i chciała z tego faktu skorzystać jak najlepiej. Wymieniała zatem wciąż nowe złe cechy młodzieńca, a wśród nich najważniejsze to nazwanie Gustawa:człowiekiem próżnym i zakochanym w sobie.

Scena siódma

Gustaw
Pozostając sam, oburzony na takie postępowanie panien wobec niego, z urażoną godnością Gustaw wymyśla pierwszy podstęp, ponieważ nie chce być traktowany tak jak Albin.Gdy jeszcze zastanawia się nad działaniami, wymyśloną historią, do pokoju przychodzi Albin.

Scena ósma

Gustaw, Albin
Gustaw jest trochę zły na Albina, ponieważ dzięki jego postawie Klara ma przewagę nad nimi – mężczyznami i nastawia przeciwko niemu Anielę. Gdyby tak Albin się zmienił, przestał wzdychać i płakać. Gustaw próbuje przemówić do Albina, lecz chłopak zapłakany nie chce tego słuchać. W końcu Gustaw opuszcza pokój, bo nie może z Albinem dojść do porozumienia.

Scena dziewiąta

Albin, Klara
Gdy pojawia się Klara, Albin szlocha i wzdycha, wyznaje jej miłość i wiernopoddaństwo. Z kolei Klara właśnie tego u niego nie lubi i mówi mu, iż ma dosyć jego uległości i płaczów. Obserwujemy też przypadek, gdy Klarze wypada z dłoni kłąbek a Albin natychmiast chwyta go i podaje ukochanej. Dziewczyny marzy, aby kiedyś doszło do podobnej sytuacji, a Albin nie będzie pędził jej z pomocą.Z kolei młodzieniec nie widzi nic w tym złego, bo przecież kocha ją i pragnie spełniać wszystkie jej kaprysy. Gdy stał się nieco odważniejszy, wspomniał na rozmowę z Gustawem i wyznał, jak tamten kazał się mu zachowywać. Klara skrytykowała go i kazała odejść i Albin odszedł. Klara nie mogła z jednej strony nadziwić się uczuciu i zachowania Albina, ale z drugiej strony ta uległość młodzieńca ja od niego odpychała.

AKT 3

Scena pierwsza

Aniela, Gustaw
W rozmowie z Anielą Gustaw wprowadza w życie swój podstępny plan. Opowiada Anieli swoją historię miłości do Anieli, ale nie do niej. Nie podoba się to uczucie Radostowi, który każe mu żenić się z nią. Wcześniej jednak poznał inną Anielę, lecz wuj nie zgodził się na jego związek z nią. Jest bardzo okrutny i nieczuły dla niego oraz jego wybranki serca. Gustaw robi wszystko, aby wzbudzić w narzeczonej litość i współczucie. Do Anieli Dobrójksiej poczuł od razu braterskie uczucia nie tylko z powodu zbieżności imion, ale położenia. Aniela bowiem też ma wyjść za mąż za kogoś obcego jej sercu. Opowiada także o pojedynku, jaki miał stoczyć Radost z ojcem ukochanej. Opowieść, kłamliwa i zmyślona, zrobiła na pannie Anieli ogromne wrażenie. Rzeczywiście niemal zapłakała nad losami Gustawa, którego wcześniej odrzucała i nazwała pyszałkiem.Wymusił też na niej obietnicę pomocy Anieli w jego sprawie. Prosi, by ona oficjalnie odmówiła mu ręki, gdy dojdzie do zakończenia ich pobytu i oficjalnych oświadczyn. Póki co ma wszystko zachować w tajemnicy. Gdy pojawia się Radost, widzi ich pożegnalny pocałunek i jest zadowolony.

Scena druga

Aniela, Gustaw, Radost
Gdy Radost z zadowoleniem klaskał w dłonie, Gustaw rzucił mu się do nóg i zaczął błagać o wybaczenie. Jednocześnie podpowiadał wujowi, że powinien teraz łajać go i krytykować. Gustaw podstępnie chciał potwierdzić tym samym swoje zwierzenia wobec Anieli. Narzekał, iż stryj chce jego śmierci, a Radost zupełnie nie rozumiał sytuacji. Z kolei Anieli wydawało się wszystko jasne.

Scena trzecia

Aniela, Gustaw
Gdy stryj uciekł, Aniela została sama z Gustawem. Wmówił jej, iż jest jedyną osobą, jaka została mu na tym świecie, która jest w stanie mu pomóc.Z kolei Aniela uważała, iż Radost rzeczywiście jest impulsywny i zaborczy, zmusza Gustawa, aby żenił się z nią, pomimo jego miłości do innej.

Scena czwarta

Aniela
Dziewczyna pozostała sama w pokoju i rozmyśla o złożonych ślubach. Widziała „prawdziwe oblicze uczucia” i teraz waha się czy postępuje dobrze, odrzucając miłość. Skoro to takie szlachetne uczucie, dlaczego miałaby z niego rezygnować, przecież także chciałby być szczęśliwą?

Scena piąta

Aniela, Klara, a później Radost i Gustaw
Aniela opowiedziała o wszystkich wydarzeniach Klarze i stosunku do zakochanych Radosta. Klara doradzała jej, aby nie angażowała się w te sprawy pomiędzy Gustawem i jego wujem.Właśnie nadchodził ten ostatni, gdy panny uciekły i Gustaw zobaczywszy wuja, także próbował uciec.

Scena szósta

Radost, Gustaw
Radost dogonił Gustawa i koniecznie chciał rozmówić się z nim. Gucio jednak nie miał zamiaru wyprowadzać go z błędu i zdawkowo znów prosił o wybaczenie. Ponadto namówił go, aby stryj żenił się z Klarą, gdyż Albin zakochał się w Anieli. Na pytanie o stosunki z Anielą odrzekł, iż pomiędzy nimi działa magnetyzm serc, zakochał się w Anieli i robi wszystko, by i ona go pokochała.

Oprac.  Akt 1Akt 2-3 Akt 4-5Int./Charakt.Plan/Mini
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK

AKT 1

Scena pierwsza

Lokaj Jan czeka na powrót panicza Gustawa. Miał on wrócić o trzeciej, lecz nie dotrzymał słowa i nie ma go w domu.Z tego powodu może mieć nieprzyjemności i narazić się Radostowi, stryjowi, z którym jest gościem pani Dobrójskiej.

Scena druga

Jan, Radost
Radost pyta Jana, czy wrócił Gustaw? Jan chroni swego pana i pytający domyśla się, iż coś jest nie tak. Lokaj kłamie, mówiąc, że Gustaw bardzo mocno śpi. Gdy Radost naciska i chce wejść do pokoju, Jan przyznaje Siudo kłamstwa. Otóż Gustaw poprzedniego dnia pojechał do Lublina, a lokajowi nakazał czuwanie i otwarcie okna w razie potrzeby, aby nikt nie spostrzegł jego przybycia.

Scena trzecia

Gustaw, Jan, Radost
Pojawia się Gustaw i nie widzi stryja. Radost czyni mu wymówki. Z opisu warunków atmosferycznych dokonanych przez Gucia wiemy, że akcje dzieła toczy się jesienią.

Scena czwarta

Radost, Gustaw
Gustaw teraz dopiero zauważa stryja i bardzo go przeprasza. Otrzymuje reprymendę. Dowiadujemy się, iż mężczyźni przyjechali do dworu pani Dobrójskiej, ponieważ znała ona rodziców Gustawa i w jej dworze przebywa obecnie pewna panna, z która pragną go ożenić.Gustaw chce żony, tak przynajmniej twierdzi w odpowiedziach Radosta. Uspokaja stryja zapewnieniem, iż ustatkuje się z chwilą ożenku. Teraz jeszcze chce poszaleć. Proponuje także, by Radost wybrał się wraz z nim do karczmy „Pod złotą Papugą” na całonocną zabawę. Stryj boi się o zdrowie bratanka. Przekonany do pomysłu Gustawa proponuje, by wziął jego dorożkę i nie jeździł bawić się wierzchowcem. W zamian za to prosi o zachowanie kultury w obecności Anieli, aby broń Boże nie wydał się naiwny czy głupi, aby czegoś bezmyślnie nie powiedział. Gustaw na wszystko się zgadza i na potwierdzenie swoich dobrych intencji całuje wuja w rękę.

Scena piąta

Radost, Albin
W scenie poznajemy drugiego przebywającego na dworze Dobrójskiej młodzieńca – Albina. Rozmawia on z Radostem i zwierza się ze swojej niedoli. Jest nieszczęśliwie zakochany w Klarze, wciąż wzdycha i chodzi umartwiony. Radost radzi mu, aby nie pokazywał swoich żali pannie, ponieważ kobiety wolą wesołych i nie lubią się nudzić.Albin już od dwóch lat bezskutecznie stara się o rękę Klary, lecz ona nie odwzajemnia uczucia. W dodatku Albin dowiedział się, iż jego ukochana wraz z przyjaciółką zastrzegły się, złożyły przysięgę, że nigdy nie wyjdą za mąż. Radost wybucha na te rewelacje śmiechem i pod nosem szepcze, iż gdyby powiedział o tym Gustawowi, to młody hulaka spojrzałby na Anielę nieco inaczej. To mogłoby być dla niego wyzwanie, doprowadzić do złamania takiej przysięgi.

Scena szósta

Albin, Aniela, Klara
W scenie tej poznajemy dwie panny, z których Klara ma zalotnika w osobie Albina, Aniela jest jej przyjaciółką, a rodzina pragnie wydać ją za Gustawa. Widzimy, jak Albin całuje Klarę w rękę a ona bawi się nim. Jest zapłakany i szlocha, ostrzega, że ukochana zrozumie, co straciła dopiero wtedy, gdy on odejdzie. Ona jednak odważnie mówi, że go nie kocha i może sobie iść.Gdy on chce odejść, Aniela zatrzymuje go mówiąc, iż Klara jak zwykle żartuje tylko z niego.

Scena siódma

Aniela, Klara
Albin jednak wychodzi, a panny pozostają same. Rozmawiają o mężczyznach, a właściwie o ich złych cechach. Najwięcej wie i mówi o nich Klara. Jej zdaniem mężczyźni potrafią świetnie udawać miłość, a potem ranią kobiety, dlatego zasługująca pogardę. W jej ocenie kobiety są za dobre dla mężczyzn, porównuje ich do krokodyli („ród krokodyli”). Pragnie mścić się na nich i doprowadzać do łez Albina. Cieszą się obie, że podjęły decyzję o złożeniu ślubowania i teraz, trzymając się za ręce, ponawiają przysięgę słowami:

„Przyrzekam na kobiety stałość niewzruszoną Nienawidzić ród męski, nigdy nie być żoną”.

WW trakcie składania przysięgi panny jako wyjątki potraktowały ojca Klary, stryja Anieli, braci stryjecznych i innych bliskich krewnych. Aniela wymieniłaby jeszcze innych, lecz Klara jej przerwała. Rozmowa przechodzi później na temat Gustawa. Najwyraźniej poznali się wcześniej i nie lubią tego młodzieńca, nazywając go „warszawską laleczką”. Uważają go za hulakę, który pragnie ożenić się z nudów. Nie mogły darować mu traktowania ich wyższością.

Scena ósma

Dobrójska, Aniela, Klara, Albin
Widzimy wzdychającego do Klary Albina. W rozmowie z Dobrójską, matką Anieli i ciotką Klary, dowiadujemy się, iż dziewczęta mają za złe Gustawowi, iż traktuje je z góry, jak zacofane prowincjuszki. Potrafi tylko siedzieć na sofie i spać, w ogóle nie interesuje się prowadzeniem z nimi konwersacji. Jest niemiły i zarozumiały.Dobrójska prosi, aby trochę się nim opiekowały, ale one nie zamierzają przed Gustawem tańczyć. Uważają, iż trójka mężczyzn, Albin, Gustaw i Radost tworzą niezłą grupę trzymającą się razem, ale mają ogromne wady. Dobrójska uspokaja panny twierdzeniem, iż kobiety także mają wady, ważne, aby w życiu postępować mądrze. Niektóre wady można przecież wybaczyć.

Scena dziewiąta

Dobrójska, Aniela, Klara, Albin, Gustaw
Podczas gdy panny zajmują sie ręcznymi robótkami, do pokoju przychodzi Gustaw. Chce zacząć jakąś rozmowę, bo obiecał stryjowi włożyć więcej starania w zaprzyjaźnienie się z narzeczoną Anielą. Gdy mówi o pogodzie, stwierdza, iż przestał padać deszcz. Wówczas Albin odpowiada aluzją do Klary, że dla niego pogoda nadal jest pochmurna i przez to nie ma już nadziei na miłość ukochanej Klary. Dobrójska chciała zmienić temat i zaczęła od przypuszczenia, że Gustaw nudzi się na wsi, ale młodzieniec zaprzeczał. Mimo to jednak ziewał w trakcie tej rozmowy i chwilę później zasnął. To było oburzające dla pań, które wyszły z pokoju, wyszedł też Albin.

Scena dziesiąta

Gustaw, Radost
Do śpiącego Gustawa podszedł Radost, aby go obudzić i znowu udzielić reprymendy.Skarży się, na aroganckie postępowanie bratanka wobec dam. Gustaw tłumaczy się, że to właśnie ich miłe głosy go uśpiły. Jednak Radost wcale nie przestaje go krytykować, nie daje się nabrać na jego podstępne umizgi i usprawiedliwienia. Radost prosi, aby nie zachowywał się tak wobec Anieli, aby jeszcze przemęczył się przez tydzień. Gustaw z radością obiecuje poprawę i biegnie przeprosić damy. Twierdzi także, że Aniela bardzo mu się podoba, w przeciwnym razie już dawno uciekłby z dworu.

Oprac.  Akt 1Akt 2-3Akt 4-5Int./Charakt.Plan/Mini
Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK

EPOKA

Romantyzm

BIOGRAFIA AUTORA

(hrabia) Aleksander Fredro w Wikipedii

GENEZA DZIEŁA

Pisanie tej komedii poeta rozpoczął w roku 1926, ale miała nieco inny charakter i budowę. Powrócił do jej pisania i ukończył w 1832 r. Wystawiono ją rok później we Lwowie.

BUDOWA UTWORU

Pełny tytuł dzieła brzmi: “Śluby panieńskie czyli magnetyzm serca”. Utwór składa się z pięciu aktów. W akcie I jest 10 scen, w II jest ich 9, w III – 6, w IV – 9 i w V – 8, razem 42 sceny. Fredro zastosował wiersz trzynastozgłoskowy.

CZAS I MIEJSCE AKCJI

Akcja rozgrywa się w pierwszej połowie XIX wieku i nie przekracza 24 godzin. Rozgrywa się na dworze szlacheckim pani Dobrójskiej pod Lublinem.

Albin i…, Śluby panieńskie – film 2010

Śluby panieńskie w Teatrze Narodowym

BOHATEROWIE

Pani Dobrójska – matka Anieli i właścicielka dworku, w którym rozgrywa się akcja.
Aniela – córka Dobrójskiej, narzeczona Gustawa
Klara – kuzynka Anieli
Radost – stryj Gustawa, dawny narzeczony Dobrójskiej
Gustaw – bratanek Radosta, narzeczony Anieli
Albin – sąsiad Dobrójskiej, starający się o rękę Klary już dwa lata
Jan – służący Dobrójskiej

Akt 1Akt 2-3Akt 4-5Int./Charakt.Plan/Mini

Zobacz film

Podziel się ze znajomymi
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on VK
VK




Do wakacji 23.06.2018 r. tylko:
days
0
1
hours
0
8
minutes
4
2
seconds
3
5

Kontynuując czytanie, zgadzasz się z politykę cookies na tej stronie. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close