W twoich doskonałych palcach

W twoich doskonałych palcach… – analiza i interpretacja wiersza Haliny Poświatowskiej. Zobacz informacje o epoce międzywojnia i biografię poetki w Wikipedii

t e k s t i n t e r p r e t a c j a
***
w twoich doskonałych palcach
jestem tylko drżeniem
śpiewem liści
pod dotykiem twoich ciepłych ustzapach drażni – mówi: istniejesz
zapach drażni – roztrąca noc
w twoich doskonałych palcach
jestem światłem

zielonymi księżycami płonę
nad umarłym ociemniałym dniem
nagle wiesz – że mam usta czerwone

– słonym smakiem nadpływa krew

Jest to erotyk, wiersz o tematyce miłosnej. Nie chodzi tutaj tylko o miłość, jaką znamy z wyznań, o stan emocjonalny zakochanego człowieka. Dostrzegamy tutaj miłość fizyczną, zbliżenie się zakochanych do siebie. Bohaterem jest podmiot liryczny ujawniający się czasownikiem “jestem” w 1. os. l. poj. Próbuje opisać stan, jaki towarzyszy mu podczas miłosnych uniesień. Dotyk ukochanej osoby wprawia go w drżenie. Traci zmysły i przestaje istnieć, zatraca się w dotyku. Czuje się jak liść, porównanie, gdy się całują. “Śpiew liści” to animizacja, próba wskazania paraleli pomiędzy miłosnym uniesieniem a dźwiękiem liścia. Czy ktoś kiedyś słyszał liście? Dotyk i pocałunki wprawiają w stan drżenia i uciszają kochanków.Zapach kochanej osoby drażni – denerwuje, ponieważ nie pozwala zapomnieć, uciec od tego świata, czego domagają się tracone wolno zmysły. Poddany emocjom i rozkoszy ciała, otulony ciszą i ciemnością podmiot wolałby całkiem zniknąć, przenieść się do innej przestrzeni, co też później czyni. Zamienia się w światło, przenika i odlatuje z realnego ziemskiego świata w kosmos? To stan miłosnej ekstazy a nie Księżyc,  Mars czy Pluton.

Zielone księżyce w ostatniej strofie mogą być zapisanym wrażeniem miłosnym, refleksem świateł nocnych odbijanych od różnych przedmiotów. Ciemność i umarły świat to symbole tego, co odeszło wraz z pierwszymi oznakami miłości kochanków. Gdy podmiot płonie  – jest pełen rozkoszy – partner miłosny dostrzega jego usta i ich czerwień. Słony smak mają krople potu spadające na organizmy przepełnione pulsującą szybko krwią w żyłach. Kochankowie osiągają wówczas szczyt swojej miłosnej ekstazy i spełnienia, szczęścia.

Wiersz składa się z 3 strof i jednego wersu, przypominając klasyczny sonet, ale jest to wiersz wolny, współczesny, bez rymów.

Miłość fizyczna, seks, jest najwspanialszą częścią życia dwojga kochających się ludzi

Życiowe inspiracje

Jest miłość i jest kochanie…

Wiersz ten jest erotykiem opisującym uniesienie miłosne kochanków i rozkosz współżycia. To największa przyjemność, jakiej ludzie mogą doznawać. Badaczka twórczości H. Poświatowskiej Grażyna Borkowska w “Nierozważnej i romantycznej. O poezji Haliny Poświatowskiej” pisała na temat motywu miłości w wierszach poetki:

“Miłość rozgrywa się zawsze w wymiarze kosmicznym, pomiędzy niebem a ziemią, pośród spraw ostatecznych. Było to znacznie bardziej wymowne i dramatyczne niż stylizowany kostium bohaterek literackich i historycznych, który miłosne cierpienie zamykał w granicach historii ludzkiej.
Tymczasem w wierszach Poświatowskiej miłość, tak jak życie i śmierć, nie dotyczy tylko świata ludzkiego. Miłość jest zasadą istnienia, funkcjonującą na różnych poziomach biologicznej organizacji. Przez to miłość upodobnia nas do innych form życia.” (Tygodnik Powszechny, nr 1, 03.01.1999 r.)

W wierszu “w twoich doskonałych palcach” nie widać miłości jako elementu natury, świata przyrody i wszechświata. Widoczne jest za to pełne zaufania i troski kochanków oddawanie się rozkoszy. Dzisiaj można mówić o miłości fizycznej, można też używać takich pojęć jak rozkosz, spełnienie, zadowolenie ze współżycia czy orgazm. Nie musimy używać metafor i kosmosu, aby interpretować wiersze o miłości fizycznej, o seksie. Z drugiej strony pamiętajmy, iż jest to intymna sfera życia człowieka. Zerknij na artykuł napisany specjalnie dla Ciebie Miłość i seks w literaturze pięknej.

Skomentujesz?