W Weronie

Analiza i interpretacja wiersza Cypriana Kamila Norwida “W Weronie”. Zobacz informacje o epoce romantyzmu, w której tworzył poeta i biografię w Wikipedii.

t e k s t i n t e r p r e t a c j a
I
Nad Kapuletich i Montekich domem,
Spłukane deszczem, poruszone gromem,
Łagodne oko błękitu.

II
Patrzy na gruzy nieprzyjaznych grodów,
Na rozwalone bramy do ogrodów —
I gwiazdę zrzuca ze szczytu;III
Cyprysy mówią, że to dla Julietty,
Że dla Romea — ta łza znad planety
Spada… i groby przecieka;

IV
A ludzie mówią, i mówią uczenie,
Że to nie łzy są, ale że kamienie,
I — że nikt na nie… nie czeka!

Jest to utwór nawiązujący do motywu Romea i Julii z dzieła Wiliam Szekspira – mieszkali właśnie w Weronie. Kapuleti to nazwisko rodu Julii,  Monteki zaś to nazwisko Romea. Była to bardzo młodziutka para zakochanych, którzy nie mogli być razem, ponieważ ich rody żyły w nienawiści. Losy tej dwójki bohaterów skończyły się tragicznie.W pierwszej strofie Norwid pokazuje błękitne niebo nad opłukanym przez deszcz domem. Być może symbolika ta ma znaczenie zarówno w odniesieniu do nieba – Bóg, spokój (nieprzemijalność, szczęście, miejsce spotkania z Bogiem) jak i deszczu – oczyszczenie (przerwanie waśni, zatarcie nienawiści, zmiana uczuć). Z kolei oko może być symbolem boskiej opatrzności, czuwaniem nad światem.

Patrzy zatem Bóg lub niebo na zniszczenia, jakie dokonały się w domach wymienionych wcześniej rodów. Widzi gruzy, rozwalone bramy do ogrodu. Niebo też lub Bóg posyła gwiazdę na ziemię, zrzucając ją z nieba. Spadająca gwiazda jest symbolem szczęścia. Być może to aluzja do wielkiej miłości zakochanych, którzy zginęli jako ludzie, ale odrodzili się w życiu pozaziemskim, w raju.

Strofa trzecia przedstawia cyprysy. Są to drzewa uznawane za długowieczne i nieśmiertelne. Obsadzano nimi dokoła cmentarze, wierzono, iż cyprysy odganiają złe duchy. Romeo i Julia leżą pochowani w grobie. Personifikacja cyprysów pozwala zwrócić uwagę na wielkość miłości tych dwojga. Poeta nazywa łzą spadającą gwiazdę, jakby po śmierci zakochanej pary niebo płakało gwiazdami – personifikacja. Z kolei spadająca gwiazda jest symbolem szczęścia. Daje ona znać wszystkim, iż tak naprawdę Romeo i Julia (Julietta) żyją i są szczęśliwi, ich miłość “przecieka groby” – jest ponadczasowa, wieczna.

Obserwujący gwiazdę ludzie twierdzą (uczeni), iż to zwykły meteor, a nie żadna łza. Ponadto mówią także, iż nikt nie czeka na spadające gwiazdy… Ale czy to prawda? Skoro spadające gwiazdy są symbolem szczęścia, może też miłości i nieprzemijalności uczuć, to czy nie czekamy na nie?

Miłość jest nieśmiertelna

Do przemyślenia

Romeo i Julia
Romeo i Julia

Wiersz wykorzystuje wątek utworu W. Szekspira. Romeo i Julia bardzo się kochali. Ich miłość, pomimo tragicznego zakończenia życia obojga bohaterów, jest nieśmiertelna – zdaje się mówić podmiot liryczny ustami cyprysów. Ludzie uczeni patrząc na spadającą gwiazdę, twierdzą, iż jest to zwykły meteor. Z kolei drzewa cmentarne, cyprysy, są zdania, że niebo zapłakało nad losem zakochanych. Spadająca gwiazda symbolizuje szczęście, które mimo zakończenia życia na ziemi trwa nadal w innym świecie. Wystarczy sobie tylko wyobrazić – chciałoby się dodać. Podobny wątek dyskusji pomiędzy romantykiem a racjonalistą można dostrzec w balladach Adama Mickiewicza, np. “Romantyczność”.

Wiersz jest zbudowany z 4 strof po 3 wersy, z których pierwszy i drugi został napisany 11-zgłoskowcem, trzeci ośmiozgłoskowcem. Występują tutaj też rymy żeńskie o rozłożeniu aab, ccb, dde, ffe.

Skomentujesz?